Asset 14

Verpaupering

Anna van Leeuwen laat zich graag inspireren door de oproepen op het prikbord in jouw supermarkt. Heb je een bijzondere oproep gezien, en wil je dat Anna het verhaal daarachter bedenkt? Stuur haar dan een scherpe foto van het kaartje, en wie weet verwerkt zij het in een van haar verhalen.

De boomspiegels dreigden te verpauperen. Zo kondigde Anneke haar plannen aan toen ze net tot voorzitter van het buurtcomité was gekozen. Soms moet je grote woorden gebruiken. Verpauperen. Het was de eerste keer dat ze het zei, maar ze was van plan het vaker te gebruiken. Het bekte lekker, en het werkte. Ze zag de schoenmaker en de buurtsupermanager opkijken van hun papieren. De penningmeester was verbaasd en vroeg alleen: ‘Boomspiegels?’ De notulist wilde weten of dit onderwerp hoorde bij punt 7, 'onderhoud en verfraaiing' of bij punt 8, 'leefbaarheid'. ‘Maak er maar 7b van,’ zei Anneke daadkrachtig.

En daarna werden ze het snel eens. Er zou een speciaal team komen, er zou een potje komen, er zou een buurtbrief komen. Anneke stelde de buurtbrief op. Dat hoeft niet, als voorzitter, maar ze vond het een teken van goede wil en betrokkenheid. Op papier gaf ze de voorkeur aan het woord ‘verpaupering’, dus stond bovenaan de brief: ‘Betreft: dreigende verpaupering boomspiegels’. Dat zou de buurtbewoners wakker schudden.

Er was een kort actielijstje: geen fietsen tegen de bomen aan, zeker geen overgebleven brood rondstrooien en ook geen ander afval laten slingeren. De verfraaiing zou volgen, die belofte kon het buurtcomité heus doen. Er was immers genoeg geld in kas sinds het comité entree had geheven voor voetbal op groot scherm en John toen bier had geschonken voor € 1,50 per glas.

De buurtsupermanager had een Powerpoint gemaakt met mogelijke beplanting. Toen de beamer het na twintig minuten deed, was men over de viooltjes unaniem positief. Andere planten werden al dan niet met een meerderheid aan stemmen gekozen.

Aan de plantdag zelf ging de opruimdag vooraf, dat was een zondag. Het buurtcomité had in de buurtbrief om vrijwilligers gevraagd. Het waren dezelfde vrijwilligers als bij het voetbal. De gemeente had afvalprikkers ter beschikking gesteld. Anneke had handschoenen gekocht, die de vrijwilligers mochten houden. John had zijn eigen handschoenen meegenomen en vroeg of hij dan de afvalprikker mocht houden, maar Anneke had liever dat hij alsnog handschoenen meenam om iemand anders een plezier mee te doen. Verder was er weinig tegenwerking die dag. Men gaf elkaar complimenten over en weer, en ook passanten die minder vrijwillig actief in de buurt waren, spraken zich vol lof uit.

Anneke lag die zondagavond om 21.27 uur tevreden in bed. Om 00.03 uur werd zij wakker met een akelig voorgevoel. Terwijl haar beker melk in de magnetron rondjes draaide, keek ze naar buiten, naar haar straat. In het licht van de lantaarnpalen zag het er spic en span uit. Ze schrok van de ‘PING’ van de magnetron. En toen nam haar akelige voorgevoel een gedaante aan. De gedaante van afval dat tussen zondagavond en maandagochtend in de boomspiegels zou belanden. Afval dat de vrijwilligers van de beplanting niet zouden willen opruimen.

Haar wekker ging die maandagochtend om 6.30 uur. In alle vroegte ging Anneke met een vuilniszak de straat op. Haar voorgevoel klopte: ze vond een leeg colablikje, een plastic zakje en iets dat glinsterde. Een ketting met eraan een pinguïn, een dobbelsteentje, een hondje, enzovoorts, enzovoorts. Ze wreef met haar duim over de bedeltjes, ze leken wel zilver. Ze stak de ketting in haar zak, om die er pas ’s avonds, nadat alle boomspiegels waren beplant, uit te vissen.

Anneke waste de ketting, poetste de ketting. En nadat deze een paar dagen in de fruitschaal op tafel had gewacht op aandacht, deed ze ‘m op een ochtend om. De ketting was een mooie beloning voor haar inzet voor de buurt, vond Anneke.

De pinguïn kreeg een naam: Joris. Het hondje heette Gijs. Ze bedacht verhalen bij de bedeltjes, als mensen ernaar vroegen. Ze vertelde de buurtsupermanager dat haar eerste man (ze had helemaal geen eerste man) gokverslaafd was, vandaar het dobbelsteentje. Ze vertelde de schoenmaker dat ze haar zus (ze had helemaal geen zus) aan het circus was verloren, vandaar het harlekijntje.

Als Anneke het briefje van Paula zelf in de buurtsuper ontdekt had, was het misschien nog goed afgelopen. Ze had de ketting terug kunnen geven aan Paula, misschien. Maar het was de buurtsupermanager zelf die Anneke tijdens de buurtvergadering confronteerde met het blauwe briefje. Wilde Anneke misschien iets uitleggen? Dat de hond aan haar ketting geen herdershond was, dat was het enige wat Anneke kon uitleggen, maar de penningmeester was het daar niet mee eens. Die vond dat de snuit heel duidelijk de snuit van een herdershond was en de schoenmaker vond dat ook.

En daarna werden ze het snel eens.

Anneke verliet het buurtcomité, de ketting ging terug naar Paula, al had zij de pinguïn Joris en het dobbelsteentje niet eens genoemd.

En heel soms zette Anneke ’s nachts de wekker en strooide afval en stukken brood over de viooltjes, terwijl ze dacht aan ‘dreigende verpaupering’.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer