Asset 14

Verliefde klimaatvluchtelingen

Verliefde klimaatvluchtelingen

De oranje zon hangt laag in de lucht, die al dagen de kleur heeft van een rijpe perzik.

Het is veel te warm voor midden november. Op de parkeerplaats deden we onze jassen uit en nu banjeren we in onze wollen truien over het strand, onze sneakers knarsend over de honderden scheermesjes die daarop liggen uitgezaaid.

'Kijk, het huisje van een zee-egel,' zegt W. Tussen zijn vingers houdt hij een halfrond wit karkasje. We rapen nog meer schelpen. Ik vind een Amerikaanse boormossel, oesters en een gevlochten fuikhoren, en stop alles in mijn tas voor mijn verzameling.

Zouden de historici van de toekomst ooit de verhalen lezen van mensen die de beslissing om voor een stijgende zeespiegel te vluchten, maakten op een romantische middag, met 17 graden in midden november, schelpen rapend op het strand?

'Nijmegen is ook wel een leuke plek.' W. is even stil en kijkt mijmerend voor zich uit. We staan hand in hand, uitkijkend over de grauwe zee. Links aan de horizon steken de gedaanten van witte schoorstenen af tegen de pastelkleurige lucht. 'Of Arnhem,' voeg ik toe.

We lopen verder fantaserend terug naar een bescheiden strandtent, waar mensen met hun hoofd opgeheven naar de herfstzon zitten, hun honden kwispelend over het terras, voor hen op de tafels halflege glazen bier met stilliggend, lobbig schuim.

Aan mijn hart trekt iets van vaag verdriet (ik kan niet geloven dat het zover is gekomen).

Nadat we groentekrokketten op brood en cola hebben besteld, haalt W. zijn telefoon tevoorschijn om door Funda te scrollen. Ik leun naar voren om mee te kijken en slaak een kreet bij het zien van een groen boothuis op de Veluwe.

W: 'Ja leuk, maar ligt dit boven NAP?’ Ik probeer de kaart met de blauwe vlek als toekomstig ondergelopen gebied voor de geest te halen. 'Weet ik niet eigenlijk, vast wel,’ antwoord ik. ‘Ze zouden op die huizensites een nieuwe functie moeten toevoegen, zodat je op NAP kunt filteren.’ Ik zeg het met een mild genoegen (wat spannend dat het zover is gekomen), maar aan mijn hart trekt iets van vaag verdriet (ik kan niet geloven dat het zover is gekomen).

We rijden terug voor het donker wordt. De mooie route, langs reusachtige ronde gashouders en slierten aan roestbruine cargo wagons. Aan de reflectie op de ramen van de negentiende-eeuwse bakstenen fabrieken zie ik dat de lucht inmiddels nog dieper roze kleurt.

'Hoe snel wil je weg uit de stad?' vraag ik zo luchtig mogelijk, om mijn opwinding te verbergen. 'Hmm… nouja, we kunnen eerst een tussenoplossing zoeken in de buurt van Amsterdam, zolang we er werken,’ antwoordt W. ‘De grote uitstroom is toch niet binnen 10 jaar.’

De enorme windmolens langs de kant van de weg zwaaien ons traag tegemoet.

Zit ik in een film? Ik draai aan de radioknopjes in de hoop dit surrealistische gesprek met iets kalmerends als zaterdagmiddagjazz of seventies softrock bij te zetten, maar ik blijk niets meer te kunnen vangen dan een sliert aan ruisende stemmen en hoge piepjes. Dan hoor ik de schelpen rinkelen in mijn tas, hoopvol en aards. Ik zit niet in een film.

Achter ons puffen de fabrieksschoorstenen onvermoeibaar door. De enorme windmolens langs de kant van de weg zwaaien ons traag tegemoet. ‘Ik vind windmolens geruststellend,’ vertel ik W. Hij kijkt vluchtig uit het zijraam en zegt: ‘Ze zijn inderdaad wel mooi, maar zo omineus.’

Ik weeg zijn woorden en zie flitsen van de middag - de rare warmte, de roze lucht, een zee-egel karkas, een boothuis boven de zeespiegel, en trage, rustgevende windmolens. ‘Wel mooi, maar zo omineus.’ Precies als onze toekomst.

Mail

Aisha Mansaray (zij/haar, 1988) studeerde Engelse taalwetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Is o.a. columnist van Hard//hoofd en OneWorld, en hoopt ooit zo goed te worden als Amerikaans schrijfster Vivian Gornick.

Anna June (1994) is een illustrator uit Leiden en werkt voor verschillende opdrachtgevers. Haar tekeningen gaan vaak over ‘hoe mensen doen’, dieren, identiteit en ongemak. Ze is oprichter van het Leidse makerscollectief ROEM, een stichting die jonge makers ondersteunt en samenbrengt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer