Kasper gaat verhuizen en dat betekent, treurig genoeg, dat hij afscheid moet nemen van zijn Turkse bakker." /> Kasper gaat verhuizen en dat betekent, treurig genoeg, dat hij afscheid moet nemen van zijn Turkse bakker." />
Asset 14

Verhuizen

Een jongen met een Turkse pizza in zijn hand leidde ons rond in ons toekomstige huis. "Moest nog ontbijten," verontschuldigde hij zich voor de rol in zilverfolie waar knoflooksaus uit droop. Het was drie uur ’s middags, maar wij waren studenten onder elkaar en begrepen dat daarom best. Mijn vriendin liep inspecterend door elke kamer en vertelde hoe we het gingen inrichten, maar ik had meer aandacht voor de geurende lekkernij. "Beste Turkse bakker van het westelijk halfrond," vertrouwde de jongen mij smakkend toe. "En maar dertig meter hier vandaan, wat dat betreft is deze locatie ideaal." Toen mijn vriendin en ik naar buiten liepen waren we beiden extatisch. "Wat fantastisch toch!" riep zij uit. "Ja," beaamde ik, "laten we er meteen een kopen, het zal de eerste zijn van velen." Haar gezicht betrok. "Heb je het nou over die stomme pizza? Lekker belangrijk zeg! Heb je gezien wat we allemaal met die woonkamer kunnen doen?" Ik begreep niet goed wat er te doen viel. Eigenlijk had ik helemaal niet willen verhuizen, want dat leek me maar een hoop gedoe. Maar mijn geliefde vond dat mijn studentenkamer, waar zij een jaar daarvoor was ingetrokken om niet meer af te hoeven spreken, te weinig bewegingsvrijheid voor ons beiden bood. “Ik heb er geen enkel probleem mee om de bank nooit te verlaten”, opperde ik nog, maar mijn vriendin was onvermurwbaar. De Turkse pizza zorgde er echter voor dat ik de veranderingen positief tegemoet zag.

De komende jaren aten wij op gezette tijden een Turkse pizza als lunch. Ik was meestal degene die ze haalde en die dus de onvermijdelijke twee vragen van de Turk moest beantwoorden. De ene vraag luidde “eten of meenemen?” en dat was nog eenvoudig te beantwoorden, maar tegen de andere vraag zag ik steeds weer op. “Alles erop?” was die vraag. Met ‘alles’ werd sla, knoflooksaus en hete saus bedoeld. Ik wilde dat allemaal wel en mijn vriendin ook, alleen wilde zij maar een beetje hete saus. “Op beide alles, maar op een niet te veel hete saus”, probeerde ik dan, of “op de ene alles en op de andere ook alles maar dan slechts een pietsje hete saus”, of “op de ene alles en in reguliere hoeveelheden, op de andere ook alles maar dan wat betreft de hete saus slechts een minimale portie”. Welke zin ik ook koos als antwoord op zijn vraag, steeds weer vormde dit een moment waarin de wereld uit elkaar leek te kunnen vallen. Maar ook al zou blijken dat op de ene pizza de normale hoeveelheid hete saus terecht was gekomen en op de andere extra veel, of een andere variatie die ons middagmaal naar Russische roulette deed smaken, ik wilde er niet te veel woorden aan vuil te maken. De vragen van de bakker waren een onderdeel van een routine die niet doorbroken mocht worden. Met zijn behaarde handen sloeg hij het deeg plat en veegde dan die handen af aan het schort dat om zijn dikke buik gespannen zat, waarbij van ver achter uit zijn keel een melodie klonk. Ik stelde mij voor dat het een lied was waarmee zijn moeder hem als kind in slaap wiegde. Misschien lag het aan mij, maar met de jaren begon dit lied steeds weemoediger te klinken. “Dag buurman”, zei de Turk als ik zijn zaak verliet, maar hij keek me nooit aan.

Illustratie: Tejo Verstappen

In het jaar dat het uit was tussen mij en mijn vriendin, en zij een andere woning betrok waardoor ik opeens meer bewegingsvrijheid kreeg dan ik ooit had gewild, werd het halen van een Turkse pizza opeens een doodeenvoudige aangelegenheid. “Eén pizza, om mee te nemen, met alles erop”, zei ik dan en hoefde vervolgens alleen maar te wachten. Soms vroeg ik mij af of de Turk zich afvroeg wat er met die andere persoon gebeurd was, de persoon die niet te veel hete saus wilde. In deze periode kwam de zoon van de Turk steeds vaker in de winkel te werken. Zijn vader richtte zich op het bakproces, de zoon verzorgde het contact met de klanten. Met zijn vlotte babbel en bijdehante lach leek hij hier veel plezier in te hebben. Toen mijn vriendin en ik weer bij elkaar kwamen was ik bang dat het halen van een pizza opnieuw zwaar zou worden, maar de jongen begreep meteen wat ik met mijn bestelling bedoelde en kwam zelfs met het idee een extra servet om een van de twee pizza’s te doen zodat wij ze makkelijk uit elkaar konden halen.

Het was duidelijk dat de vader het bij het bakken van pizza’s wilde houden, maar de zoon meer mogelijkheden zag. “Maandag hebben we kapsalon” zei de jonge Turk op een dag en ik zag een glundering in zijn ogen. “Zo zo,” zei ik “dat is niet mis, dan kom ik hem zeker uittesten”. Maar die maandag keek hij me schuldbewust aan. “De frituur voor de friet moet nog geleverd worden”, zei hij. De volgende paar keer dat ik een pizza haalde bleek de frituur om een andere reden vertraagd te zijn. Op een gegeven moment vroeg ik er niet meer naar, maar het was duidelijk dat de frituur tussen ons in was komen te staan. Ik had alleen een kapsalon willen kopen om hem een plezier te doen, maar ik was bang dat hij nu de meest ingewikkelde vergunningen aan het aanvragen was om mij als klant tevreden te kunnen houden. Wat had ik ooit anders gewild dan zijn vaders pizza’s, de beste van het westelijk halfrond? Steeds vaker versnelde ik mijn pas als ik de zaak passeerde en smeerde ik tussen de middag een boterham met kaas.

Volgende week gaan mijn vriendin en ik verhuizen. Sinds we ons hebben voortgeplant is er meer bewegingsvrijheid nodig. Mijn vriendin is de hele dag aan het klussen in het nieuwe huis. Ik zit in het oude huis en pas op mijn dochter. Vandaag ben ik afscheid gaan nemen van de Turk. Zijn zoon was er niet. “Ik heb de afgelopen vijf jaar genoten van jouw pizza’s,” zei ik tegen de man, “en daar wil jou voor bedanken.” Ik was bang voor het effect dat mijn mededeling op zou roepen. Misschien zou de man mij voor het eerst echt aankijken, misschien zouden er tranen vallen op zijn schort. In plaats daarvan schoof hij twee pizza’s in de oven en zei: “Buurman ga verhuizen, isj goed.” Met een tintelend gevoel liep ik de winkel uit. Ik kan verder.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer