Asset 14

Verdraaid tevreden

Verdraaid tevreden

Kasper stopte in de naam van de Goede Week met zichzelf druk maken.

Eigenlijk heb ik het toch maar mooi voor elkaar. Ik leef in een welvarend land, verkeer in redelijke gezondheid, heb veel lieve vrienden, een fantastische dochter en een aardige verzameling platen. Bovendien heb ik bescheiden ambities; een groots en meeslepend leven hoeft van mij niet zo nodig en rijk of beroemd worden lijkt me teveel gedoe. Je zou dus zeggen dat ik in een constante staat van tevredenheid moet verkeren, maar het tegendeel is waar. Over de kleinste dingen kan ik me druk maken. En waar ik me dan vooral druk om maak is dat ik me over die dingen druk maak, als ik iets niet uit kan staan dan is dat het dat wel.

Daar moest nou maar eens verandering in komen. Veertig dagen lang zou ik proberen volledig zen te leven en om de uitdaging compleet te maken, ging ik mij niet verdiepen in de vele methodes die daar in de menselijke geschiedenis toe ontwikkeld zijn maar het volledig naar eigen inzicht doen. Het lijkt er zowaar op dat het is gelukt, al werd het me niet altijd even makkelijk gemaakt.

De eerste dag loopt alles op rolletjes tot vijf voor half twee 's middags. Dan betreed ik het postdepot om mijn zakken te verversen. Na twee minuten loop ik naar buiten en kijk naar de fiets die er niet meer staat. Wat er nog wel staat is de mogelijkheid dat ik hem op slot heb gezet en dit allemaal niet gebeurd is. Het universum heeft zich in tweeën gesplitst - zoals dat om de haverklap gebeurt - en ik bevind mij domweg in de verkeerde parallel. Ik roep een paar keer ‘kut’, omdat de collega’s om mij heen dat vast verwachten. De vloek resoneert nauwelijks door mijn hoofd. Het was maar een fiets, een hele goeie en dure weliswaar, maar geen voertuig van de ziel. De post kan ook met een karretje gebracht worden.

Natuurlijk duurt de werkdag een stuk langer, aangezien deze methode niet in mijn systeem zit. Het karretje rijdt er constant – terwijl ik mij over de brievenbussen ontferm - zonder mij vandoor, tot drie keer toe op een nippertje na een kettingbotsing veroorzakend.

Als het werk dan eindelijk klaar is moet ik naar mijn dochters school, voor een tienminutengesprek met haar juf. Tijd om mij thuis om te kleden is er niet meer, dan maar de schoolprestaties bespreken in een oranje jas. En het wordt dus met de tram. Ik wil inchecken, maar mijn saldo blijkt ontoereikend. Gezagsgetrouw stap ik weer uit. Er blijken zich weinig oplaadpunten in deze buurt te bevinden, pas na een klein kwartier dolen ben ik weer terug op de halte. Ditmaal is er geen tram te bekennen. Ik zal de juf moeten bellen om het allemaal uit te leggen. Ik pak mijn telefoon, die op dat moment uitvalt. Ik open mijn mond om ‘verdomme’ te zeggen, maar in plaats daarvan hoor ik ‘verdraaid nog aan toe’, alsof ik door een bijzondere ingeving getroffen ben. Enkele medewachtenden draaien hun hoofd naar de verlichte postbode.

Mocht er binnen tien minuten een tram komen, dan zal ik op z’n minst tien minuten te laat komen op het tienminutengesprek. Als ik vanaf deze halte naar huis loop ben ik daar hoogstens vijf minuten eerder en kan ik inpluggen om in de resterende vijf minuten het tienminutengesprek telefonisch te voeren. Een beetje doorlopen is dan wel vereist.

Halverwege mijn route word ik aangesproken door een bloedmooi, verveeld kijkend meisje. Ze vraagt of ik een vuurtje heb. Beheerst pak ik een aansteker uit mijn broekzak en hou ‘m haar voor.
‘Even m’n peuken pakken hoor,’ mompelt ze en ze knielt neer voor haar beige tasje. Ze vist er met een haast uitdagende traagheid twee glossy’s, een scheermesje, enkele oogpotloden en wat maandverband uit. Dan houdt ze een gekreukte Marlboro Menthol omhoog. Met mijn lam wordende arm wil ik de aansteker activeren, maar met een schurend geluid draai ik het wieltje stuk.

Nauwelijks buiten adem stop ik thuisgekomen de telefoon in de oplader. Terwijl de toon overgaat loop ik naar de spiegel om te zien of ik er net zo vredig uitzie als dat ik me voel. Mijn gezicht blijkt onder de groene pukkels te zitten. Merkwaardig, want die zaten er vanmorgen nog niet.

Gelukkig is deze dag alweer bijna ten einde, ik moet alleen nog wat te eten bedenken en dan staat er een ontmoeting met een potentiële nieuwe levenspartner op de agenda. Terwijl ik op de voicemail van de juf vertel over de gestolen fiets, de zoektocht naar een oplaadpunt en het meisje met het volle tasje, bedenk ik met een grijns dat – met nog negenendertig dagen voor de boeg - het noodlot mij meteen wil laten zien wie hier de baas zal zijn. Zo makkelijk geef ik mij niet gewonnen. Ik zet een pot kruidenthee en struin het internet af naar het meest bewerkelijke recept dat ik maar kan vinden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!