Asset 14

Verdraaid tevreden

Verdraaid tevreden

Kasper stopte in de naam van de Goede Week met zichzelf druk maken.

Eigenlijk heb ik het toch maar mooi voor elkaar. Ik leef in een welvarend land, verkeer in redelijke gezondheid, heb veel lieve vrienden, een fantastische dochter en een aardige verzameling platen. Bovendien heb ik bescheiden ambities; een groots en meeslepend leven hoeft van mij niet zo nodig en rijk of beroemd worden lijkt me teveel gedoe. Je zou dus zeggen dat ik in een constante staat van tevredenheid moet verkeren, maar het tegendeel is waar. Over de kleinste dingen kan ik me druk maken. En waar ik me dan vooral druk om maak is dat ik me over die dingen druk maak, als ik iets niet uit kan staan dan is dat het dat wel.

Daar moest nou maar eens verandering in komen. Veertig dagen lang zou ik proberen volledig zen te leven en om de uitdaging compleet te maken, ging ik mij niet verdiepen in de vele methodes die daar in de menselijke geschiedenis toe ontwikkeld zijn maar het volledig naar eigen inzicht doen. Het lijkt er zowaar op dat het is gelukt, al werd het me niet altijd even makkelijk gemaakt.

De eerste dag loopt alles op rolletjes tot vijf voor half twee 's middags. Dan betreed ik het postdepot om mijn zakken te verversen. Na twee minuten loop ik naar buiten en kijk naar de fiets die er niet meer staat. Wat er nog wel staat is de mogelijkheid dat ik hem op slot heb gezet en dit allemaal niet gebeurd is. Het universum heeft zich in tweeën gesplitst - zoals dat om de haverklap gebeurt - en ik bevind mij domweg in de verkeerde parallel. Ik roep een paar keer ‘kut’, omdat de collega’s om mij heen dat vast verwachten. De vloek resoneert nauwelijks door mijn hoofd. Het was maar een fiets, een hele goeie en dure weliswaar, maar geen voertuig van de ziel. De post kan ook met een karretje gebracht worden.

Natuurlijk duurt de werkdag een stuk langer, aangezien deze methode niet in mijn systeem zit. Het karretje rijdt er constant – terwijl ik mij over de brievenbussen ontferm - zonder mij vandoor, tot drie keer toe op een nippertje na een kettingbotsing veroorzakend.

Als het werk dan eindelijk klaar is moet ik naar mijn dochters school, voor een tienminutengesprek met haar juf. Tijd om mij thuis om te kleden is er niet meer, dan maar de schoolprestaties bespreken in een oranje jas. En het wordt dus met de tram. Ik wil inchecken, maar mijn saldo blijkt ontoereikend. Gezagsgetrouw stap ik weer uit. Er blijken zich weinig oplaadpunten in deze buurt te bevinden, pas na een klein kwartier dolen ben ik weer terug op de halte. Ditmaal is er geen tram te bekennen. Ik zal de juf moeten bellen om het allemaal uit te leggen. Ik pak mijn telefoon, die op dat moment uitvalt. Ik open mijn mond om ‘verdomme’ te zeggen, maar in plaats daarvan hoor ik ‘verdraaid nog aan toe’, alsof ik door een bijzondere ingeving getroffen ben. Enkele medewachtenden draaien hun hoofd naar de verlichte postbode.

Mocht er binnen tien minuten een tram komen, dan zal ik op z’n minst tien minuten te laat komen op het tienminutengesprek. Als ik vanaf deze halte naar huis loop ben ik daar hoogstens vijf minuten eerder en kan ik inpluggen om in de resterende vijf minuten het tienminutengesprek telefonisch te voeren. Een beetje doorlopen is dan wel vereist.

Halverwege mijn route word ik aangesproken door een bloedmooi, verveeld kijkend meisje. Ze vraagt of ik een vuurtje heb. Beheerst pak ik een aansteker uit mijn broekzak en hou ‘m haar voor.
‘Even m’n peuken pakken hoor,’ mompelt ze en ze knielt neer voor haar beige tasje. Ze vist er met een haast uitdagende traagheid twee glossy’s, een scheermesje, enkele oogpotloden en wat maandverband uit. Dan houdt ze een gekreukte Marlboro Menthol omhoog. Met mijn lam wordende arm wil ik de aansteker activeren, maar met een schurend geluid draai ik het wieltje stuk.

Nauwelijks buiten adem stop ik thuisgekomen de telefoon in de oplader. Terwijl de toon overgaat loop ik naar de spiegel om te zien of ik er net zo vredig uitzie als dat ik me voel. Mijn gezicht blijkt onder de groene pukkels te zitten. Merkwaardig, want die zaten er vanmorgen nog niet.

Gelukkig is deze dag alweer bijna ten einde, ik moet alleen nog wat te eten bedenken en dan staat er een ontmoeting met een potentiële nieuwe levenspartner op de agenda. Terwijl ik op de voicemail van de juf vertel over de gestolen fiets, de zoektocht naar een oplaadpunt en het meisje met het volle tasje, bedenk ik met een grijns dat – met nog negenendertig dagen voor de boeg - het noodlot mij meteen wil laten zien wie hier de baas zal zijn. Zo makkelijk geef ik mij niet gewonnen. Ik zet een pot kruidenthee en struin het internet af naar het meest bewerkelijke recept dat ik maar kan vinden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer