Asset 14

Verdraaid tevreden

Verdraaid tevreden

Kasper stopte in de naam van de Goede Week met zichzelf druk maken.

Eigenlijk heb ik het toch maar mooi voor elkaar. Ik leef in een welvarend land, verkeer in redelijke gezondheid, heb veel lieve vrienden, een fantastische dochter en een aardige verzameling platen. Bovendien heb ik bescheiden ambities; een groots en meeslepend leven hoeft van mij niet zo nodig en rijk of beroemd worden lijkt me teveel gedoe. Je zou dus zeggen dat ik in een constante staat van tevredenheid moet verkeren, maar het tegendeel is waar. Over de kleinste dingen kan ik me druk maken. En waar ik me dan vooral druk om maak is dat ik me over die dingen druk maak, als ik iets niet uit kan staan dan is dat het dat wel.

Daar moest nou maar eens verandering in komen. Veertig dagen lang zou ik proberen volledig zen te leven en om de uitdaging compleet te maken, ging ik mij niet verdiepen in de vele methodes die daar in de menselijke geschiedenis toe ontwikkeld zijn maar het volledig naar eigen inzicht doen. Het lijkt er zowaar op dat het is gelukt, al werd het me niet altijd even makkelijk gemaakt.

De eerste dag loopt alles op rolletjes tot vijf voor half twee 's middags. Dan betreed ik het postdepot om mijn zakken te verversen. Na twee minuten loop ik naar buiten en kijk naar de fiets die er niet meer staat. Wat er nog wel staat is de mogelijkheid dat ik hem op slot heb gezet en dit allemaal niet gebeurd is. Het universum heeft zich in tweeën gesplitst - zoals dat om de haverklap gebeurt - en ik bevind mij domweg in de verkeerde parallel. Ik roep een paar keer ‘kut’, omdat de collega’s om mij heen dat vast verwachten. De vloek resoneert nauwelijks door mijn hoofd. Het was maar een fiets, een hele goeie en dure weliswaar, maar geen voertuig van de ziel. De post kan ook met een karretje gebracht worden.

Natuurlijk duurt de werkdag een stuk langer, aangezien deze methode niet in mijn systeem zit. Het karretje rijdt er constant – terwijl ik mij over de brievenbussen ontferm - zonder mij vandoor, tot drie keer toe op een nippertje na een kettingbotsing veroorzakend.

Als het werk dan eindelijk klaar is moet ik naar mijn dochters school, voor een tienminutengesprek met haar juf. Tijd om mij thuis om te kleden is er niet meer, dan maar de schoolprestaties bespreken in een oranje jas. En het wordt dus met de tram. Ik wil inchecken, maar mijn saldo blijkt ontoereikend. Gezagsgetrouw stap ik weer uit. Er blijken zich weinig oplaadpunten in deze buurt te bevinden, pas na een klein kwartier dolen ben ik weer terug op de halte. Ditmaal is er geen tram te bekennen. Ik zal de juf moeten bellen om het allemaal uit te leggen. Ik pak mijn telefoon, die op dat moment uitvalt. Ik open mijn mond om ‘verdomme’ te zeggen, maar in plaats daarvan hoor ik ‘verdraaid nog aan toe’, alsof ik door een bijzondere ingeving getroffen ben. Enkele medewachtenden draaien hun hoofd naar de verlichte postbode.

Mocht er binnen tien minuten een tram komen, dan zal ik op z’n minst tien minuten te laat komen op het tienminutengesprek. Als ik vanaf deze halte naar huis loop ben ik daar hoogstens vijf minuten eerder en kan ik inpluggen om in de resterende vijf minuten het tienminutengesprek telefonisch te voeren. Een beetje doorlopen is dan wel vereist.

Halverwege mijn route word ik aangesproken door een bloedmooi, verveeld kijkend meisje. Ze vraagt of ik een vuurtje heb. Beheerst pak ik een aansteker uit mijn broekzak en hou ‘m haar voor.
‘Even m’n peuken pakken hoor,’ mompelt ze en ze knielt neer voor haar beige tasje. Ze vist er met een haast uitdagende traagheid twee glossy’s, een scheermesje, enkele oogpotloden en wat maandverband uit. Dan houdt ze een gekreukte Marlboro Menthol omhoog. Met mijn lam wordende arm wil ik de aansteker activeren, maar met een schurend geluid draai ik het wieltje stuk.

Nauwelijks buiten adem stop ik thuisgekomen de telefoon in de oplader. Terwijl de toon overgaat loop ik naar de spiegel om te zien of ik er net zo vredig uitzie als dat ik me voel. Mijn gezicht blijkt onder de groene pukkels te zitten. Merkwaardig, want die zaten er vanmorgen nog niet.

Gelukkig is deze dag alweer bijna ten einde, ik moet alleen nog wat te eten bedenken en dan staat er een ontmoeting met een potentiële nieuwe levenspartner op de agenda. Terwijl ik op de voicemail van de juf vertel over de gestolen fiets, de zoektocht naar een oplaadpunt en het meisje met het volle tasje, bedenk ik met een grijns dat – met nog negenendertig dagen voor de boeg - het noodlot mij meteen wil laten zien wie hier de baas zal zijn. Zo makkelijk geef ik mij niet gewonnen. Ik zet een pot kruidenthee en struin het internet af naar het meest bewerkelijke recept dat ik maar kan vinden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer