Foto: Mees List Mees is terug in Amsterdam en zit opeens achter een tafeltje met daarop een schaaltje met kleingeld, een bakje met snoepjes en een luchtverfrisser. Gelukkig houdt MC Worst haar gezelschap." /> Foto: Mees List Mees is terug in Amsterdam en zit opeens achter een tafeltje met daarop een schaaltje met kleingeld, een bakje met snoepjes en een luchtverfrisser. Gelukkig houdt MC Worst haar gezelschap." />
Asset 14

Toiletjuffrouw

Schoteltje

Foto: Mees List

We bevinden ons in het Amsterdamse Vondelpark, gelegen tussen de kouwe kak van oud Zuid en de hectiek van de Overtoom. Het is een mooie nazomerse zaterdag om 5 uur 's middags. En ik? Ik ben toiletjuffrouw. Elke dag kom ik aan, zet mijn tafeltje buiten compleet met parasol, stort wat snoepjes op een schaaltje en dan begint het grote wachten. Na vijf uur wordt de boel weer ingeklapt en opgeborgen en schrob ik de potten. In de tussentijd mag iedereen die twee kwartjes neerlegt zijn behoefte doen. Nadat men de cabines uitloopt spuit ik wat lavendelspray naar binnen en rook nog een sigaret aan tafel, tegen de geur.

Ik zit een beetje voor me uit te staren als er een opeens jongen voor mijn neus staat. Ik heb hem niet aan zien komen. Of hij een winegum mag, vraagt hij, waarna de twee meisjes die me (semi-ongevraagd) al een uur gezelschap houden in lachen uitbarsten. “Mevrouw,” zeggen ze. Dat ben ik dus. “Weet je hoe hij heet? MC Worst. Kom op MC Worst, doe een rap dan!” MC Worst antwoordt dat hij stoned is. Volgende keer krijgen we een concert, hij belooft het. Hij steekt drie winegums tegelijkertijd in zijn mond.

MC Worst is een beetje dik. En Marokkaans. Hij heeft zo'n klein tasje om zijn schouder, en hij kijkt me een beetje schuchter aan. Hij zit op de bagagedrager van zijn fiets met de handen aan het stuur waardoor hij er uitziet als een onbeholpen gangster op een nep lowrider. De meisjes zijn strak in Tark kleding gehuld, een merk waarvan ik niet eens wist dat het überhaupt nog bestond. Ze zullen niet ouder zijn dan vijftien, en ze komen uit Osdorp. Om de tien minuten loopt er eentje naar de spiegel om het geblondeerde haar met lak te besproeien. Ze kletsen ze me de oren van het hoofd, onderwijl alle lidwoorden door elkaar halend.

De meisjes zijn een poos geleden aan komen lopen. Ze hadden afgesproken met een stel jongens, maar die laten flink op zich wachten. Ze schuiven aan en ik kan moeilijk weigeren. Zonder gezelschap is deze baan namelijk niet te doen zo saai. Ik bedel mijn vrienden al een maand om me te vergezellen in het mensen kijken, met beloftes van sapjes, kopjes thee en snoep. Meestal lukt het me, vandaag ben ik een beetje eenzaam. Dus richt ik me op de meisjes. “Je moet nooit op jongens wachten hè, altijd omgekeerd!” geef ik ze wat zusterlijk advies, en ze knikken braaf. Ze kijken toe hoe ik mijn nagels lak en vertellen me over zichzelf. Hoe ze begonnen met roken op hun achtste, dat ze normaal nooit op jongens wachten, dat het uitgaansleven in Amsterdam helemaal niet leuk is en dat je daarvoor naar Den Haag of Rotterdam moet. In Rotterdam is de Hollywood, dat is echt vet. MC Worst is nog steeds stil. Hij eet één voor één het hele schaaltje leeg en speelt met zijn telefoon. Een uur later is het tijd voor mij om de latex handschoenen aan te trekken en ik stuur de dames op pad met ieder een pakje Roosvicee Bosvruchten. Als ik weg fiets zitten ze met zijn allen op het podium van het Openluchttheater: twee meisjes, tien jongens, dollend. Ze zwaaien enthousiast naar me.

De volgende dag zit ik er weer. Een groepje jongens komt langsgelopen. Ze maken ruzie over wie er op de scooter mag rijden. Achteraan zie ik hem. “MC Worst!” Hij kijkt vrolijk op. “Dag mevrouw, alles goed? Mag ik een winegum?” Zijn vrienden lachen hem uit, maar ik krijg een knipoog. Natuurlijk jongen. Ik lees verder in mijn NRC en de septemberzon schijnt op mijn gezicht. Het leven van een toiletjuf is zo slecht nog niet.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer