Asset 14

Wandel als een ANWB-mens

Tip: Wandel als een ANWB-mens

Op een novemberdag wandelen mijn vriend en ik door het bos. Het miezert en de herfstige bomen zien er treurig uit. Ik ben al het hele weekend gestrest over mijn werk en veel te laat aan deze onproductieve dag begonnen. Uiteindelijk zijn we maar naar buiten gegaan – het kon binnen toch niet veel ellendiger worden.

Terwijl ik met mijn wandelschoenen door de blubber loop, lijkt de rest van de bezoekers van het bos geen last te hebben van misère. Alle mensen die we tegenkomen zijn vijftigplus. Onverminderd vrolijk stappen ze in hun blauwpaarse jas door de regen. Ze groeten vriendelijk, volgen netjes hun route en kijken vast uit naar het stukje appeltaart dat hen aan het einde van de tocht opwacht. De ANWB-mens, zo blijkt, is onze enige metgezel op deze regenachtige dag.

Normaal word ik op z’n zachtst gezegd kriegelig als ik twee van die perfect op elkaar afgestemde natuurfanaten door het bos zie hobbelen. ANWB-mensen scheiden nooit, volgens mij. Ze hebben genoeg geld voor dure outdoorkleren en een elektrische fiets, en bewandelen graag de gebaande paden. Ze vinden het prima om een geheel te zijn, in plaats van twee individuen.

Maar halverwege de wandeling verdwijnt dat kriegelige gevoel. We komen aan bij een meertje. Daar staat een bankje met wat woorden erin gegraveerd. ‘Peter en Marjan, voor altijd dit uitzicht’, lees ik. Ik ga zitten en bedenk hoe Peter en Marjan daar ook altijd zaten, met hun Nordic walkingstokken, pakjes appelsap en sultana’s.

Het is misschien de stress van de dag, maar ineens hoor ik mezelf tegen mijn vriend zeggen dat ik fleecevesten toch niet zo’n slecht idee vind.

Hij kijkt me een beetje raar aan. ‘Wat zeg je?’

Verontschuldigend stamel ik dat ik misschien toch wel zo’n burgerlijk stel wil worden. Natuurlijk is het een escapistische wanhoopsgreep, dat weet ik. Peter en Marjan maakten vast ook ruzie op dit bankje (soms dan) en hadden net zo goed zorgen (niet over hun toekomstige carrière, wel over de oppasdag met de kleinkinderen). Maar een klein moment in de week, waarin je gewoon de gele wandeling volgt en je levensdoel dat stukje appeltaart is, dat wil ik ook.

De week erop zijn mijn vriend en ik allang weer opgezogen in het stadsleven als ik hem ophaal van het station. Hij kijkt een beetje gespannen na zijn werkdag. ‘Ik heb zin om zo saai en lief mogelijk te zijn vandaag,’ zegt hij. ‘Hoe ANWB’er, hoe beter.’

Dat wens ik jou ook toe. Laat je spannende voornemens los. Pak je fleecevest uit de kast en máák die gele wandeling. Het zal niet spectaculair zijn, maar dat is precies de bedoeling. Een beetje banjeren door de modder brengt je hoofd tot rust. Daarna kun je altijd weer van de gebaande paden afwijken.

 

Mail

Lara Maassen is journalist en studeert Women’s Studies in Oxford, waar ze zich verwondert over Brexit, feministische literatuur en scones.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer