Asset 14

Waarom ik geen arts ben

Tip: Waarom ik geen arts ben

Mijn huisgenoot is arts. Hij werkt sinds een paar maanden als internist in het academisch ziekenhuis in Nijmegen, waar hij iedere ochtend vanuit ons huis in Arnhem naartoe fietst. ’s Avonds komt hij thuis met verhalen over de organisatorische en administratieve rompslomp in het ziekenhuis, of over het verplichte onderwijs dat hij volgt of een referaat dat hij moest geven. De verhalen over zijn patiënten komen pas als ik ernaar vraag. 

Soms verwijt ik hem wat ik noem ‘artsenpraat’: op een naar mijn idee overdreven rationele manier vertelt hij over beslissingen die hij neemt, over patiënten die hij niet kan helpen omdat ze onverklaarbare klachten hebben, of over het besluit een bepaalde dure test wel of niet uit te voeren om iets zeker te weten. Hoewel ik nog geen dertig ben, heb ik een paar ziekenhuisopnames achter de rug, dus ik weet wat het betekent om ziek te zijn en hoe het voelt om je lot in handen te leggen van artsen. Met deze ervaring op zak erger ik me vaak aan zijn manier van praten over zijn patiënten. Alsof hun lichamen machines zijn die hij op de meest efficiënte mogelijke manier moet repareren. Alsof er geen mens in zit.

Sinds twee weken werkt mijn huisgenoot op de corona-afdeling. Hij trekt iedere dag tientallen isolatieschortjes aan en uit en zet mondkapjes op en af. Omdat ik thuis werk, kook ik dagelijks voor ons, en ook regelmatig voor zijn vriendin, die net als hij internist is en nog als enige bij ons op bezoek komt. ‘s Avonds bespreken ze de dilemma’s van die dag: ze moesten besluiten of voor een patiënt een ic-opname de moeite waard zou zijn, omdat de kans op overleving heel klein was; omdat zo’n opname een lijdensweg van twee weken aan een beademingsapparaat zou kunnen worden, waarna ze het apparaat uiteindelijk toch zouden moeten uitzetten. En (ik citeer): besluiten te stoppen met behandelen is altijd moeilijker dan besluiten te beginnen. Ik hoor het aan, en begrijp niet waarom je niet iedere kans zou aangrijpen om iemand te redden. 

Na het eten spelen we met zijn drieën het bordspel Pandemic: tactisch werken we samen om zo min mogelijk epidemieën in de vorm van rode, blauwe of gele blokjes te laten uitbreken en we proberen vaccins uit te vinden om geen nieuwe gekleurde blokjes meer op het speelveld te hoeven leggen. We zijn alle drie bloedfanatiek en voeren uitgebreide discussies over welke kaart we het best inzetten in welke beurt, welke stappen we gaan zetten om het virus te verslaan en het spel te winnen. Mijn huisgenoot en zijn vriendin spelen doortastend en efficiënt, terwijl ik eindeloos kan peinzen over een stapje van mijn pion. 

De volgende ochtend word ik om 8.00 uur wakker in een leeg huis, want ze zijn al naar hun werk. Waar we gisteren nog met zijn drieën streden tegen de pandemie, moet ik me nu weer koest houden in mijn eentje binnen de muren van mijn kamer. Ik had al moeite met beslissen over mijn pionnetje van gisteravond, en denk aan de beslissingen die mijn medespelers nu aan het nemen zijn. Dat is waarom ik geen arts ben. En dat is waarom er zoiets als artsenpraat bestaat.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer