Asset 14

Waarom ik geen arts ben

Tip: Waarom ik geen arts ben

Mijn huisgenoot is arts. Hij werkt sinds een paar maanden als internist in het academisch ziekenhuis in Nijmegen, waar hij iedere ochtend vanuit ons huis in Arnhem naartoe fietst. ’s Avonds komt hij thuis met verhalen over de organisatorische en administratieve rompslomp in het ziekenhuis, of over het verplichte onderwijs dat hij volgt of een referaat dat hij moest geven. De verhalen over zijn patiënten komen pas als ik ernaar vraag. 

Soms verwijt ik hem wat ik noem ‘artsenpraat’: op een naar mijn idee overdreven rationele manier vertelt hij over beslissingen die hij neemt, over patiënten die hij niet kan helpen omdat ze onverklaarbare klachten hebben, of over het besluit een bepaalde dure test wel of niet uit te voeren om iets zeker te weten. Hoewel ik nog geen dertig ben, heb ik een paar ziekenhuisopnames achter de rug, dus ik weet wat het betekent om ziek te zijn en hoe het voelt om je lot in handen te leggen van artsen. Met deze ervaring op zak erger ik me vaak aan zijn manier van praten over zijn patiënten. Alsof hun lichamen machines zijn die hij op de meest efficiënte mogelijke manier moet repareren. Alsof er geen mens in zit.

Sinds twee weken werkt mijn huisgenoot op de corona-afdeling. Hij trekt iedere dag tientallen isolatieschortjes aan en uit en zet mondkapjes op en af. Omdat ik thuis werk, kook ik dagelijks voor ons, en ook regelmatig voor zijn vriendin, die net als hij internist is en nog als enige bij ons op bezoek komt. ‘s Avonds bespreken ze de dilemma’s van die dag: ze moesten besluiten of voor een patiënt een ic-opname de moeite waard zou zijn, omdat de kans op overleving heel klein was; omdat zo’n opname een lijdensweg van twee weken aan een beademingsapparaat zou kunnen worden, waarna ze het apparaat uiteindelijk toch zouden moeten uitzetten. En (ik citeer): besluiten te stoppen met behandelen is altijd moeilijker dan besluiten te beginnen. Ik hoor het aan, en begrijp niet waarom je niet iedere kans zou aangrijpen om iemand te redden. 

Na het eten spelen we met zijn drieën het bordspel Pandemic: tactisch werken we samen om zo min mogelijk epidemieën in de vorm van rode, blauwe of gele blokjes te laten uitbreken en we proberen vaccins uit te vinden om geen nieuwe gekleurde blokjes meer op het speelveld te hoeven leggen. We zijn alle drie bloedfanatiek en voeren uitgebreide discussies over welke kaart we het best inzetten in welke beurt, welke stappen we gaan zetten om het virus te verslaan en het spel te winnen. Mijn huisgenoot en zijn vriendin spelen doortastend en efficiënt, terwijl ik eindeloos kan peinzen over een stapje van mijn pion. 

De volgende ochtend word ik om 8.00 uur wakker in een leeg huis, want ze zijn al naar hun werk. Waar we gisteren nog met zijn drieën streden tegen de pandemie, moet ik me nu weer koest houden in mijn eentje binnen de muren van mijn kamer. Ik had al moeite met beslissen over mijn pionnetje van gisteravond, en denk aan de beslissingen die mijn medespelers nu aan het nemen zijn. Dat is waarom ik geen arts ben. En dat is waarom er zoiets als artsenpraat bestaat.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij AKV|St.Joost, columnist bij Argus en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer