Asset 14

Vind je eigen pantser

Tip: Vind je eigen pantser

Nu de muren van mijn appartement steeds sneller op me afkomen, ontsnap ik maar al te graag naar herinneringen aan de buitenwereld. Oeganda in februari: wat me van de tiendaagse expeditie langs de fonkelende kratermeren en vruchtbare groene heuvels het meest bijblijft, is mijn privéchauffeur Elliot. Aanvankelijk viel me weinig speciaals aan hem op. Zijn maskerachtige gezicht kwam me bij de eerste ontmoeting al bekend voor, en zijn compacte postuur dat zelfs niets meegaf als we plotseling een diepe kuil in reden, oogde slechts wat ongewoon met die grote handen eraan.

Die handen, daar was wel iets mee aan de hand. Om te beginnen was er de toewijding aan de lelijke nepvacht op het dashboard van de huurauto. Bij de kleinste onregelmatigheid van de weg schoot het pluche naar voren, waarop Elliots handen het geduldig terug schoven. Met een bemoedigende aai geboden ze het vachtje ook na de honderdste irritante val te blijven liggen. De onvoorwaardelijke zachtheid die uit zijn handen kwam, was waar de rest van Elliot naar leek te snakken.

Zolang hij in de Toyota zat, omringde het blik hem als een onaantastbaar pantser. Op een middag daagde een baviaan zijn ‘territorium’ uit. Het dier sprong van de motorkap naar de zijspiegel aan de bestuurderskant. Elliot deed alsof hij iets uit zijn broekzak pakte wat hij vervolgens in zijn mond stopte. Kauwend op het denkbeeldige voedsel keek hij de baviaan fel aan, tot deze zijn achterpoten spreidde en een plasstraal op hem richtte. Achter de besproeide autoruit klapte Elliot dubbel van plezier.

De laatste dag van mijn reis vond ik Elliot ’s ochtends weggekropen in de bestuurdersstoel. Ik vermoedde dat hij er ‘s nachts had geslapen, want uit de portier welde een zure geur op. Hij wees naar zijn gezwollen duim waarvan de nagelriem was ontstoken. Nadat we pijnstillers hadden gekocht konden we op huis aan, zei hij verontschuldigend. Hij legde de hand, die zijn vermogen tot liefde bevatte, op het stuur. De verfomfaaide duim stak afgespleten van het geheel omhoog.

Toen onderweg naar de apotheek plotseling een verkeersagente met een opgeheven arm de straat op liep, wilde hij niet remmen. Ik gilde. Hij schepte de agente bijna, op het nippertje kon ze nog een stap opzij doen. Het idee dat hij de vrouw zou hebben aangereden maakte me misselijk. Alles werd stil. Ik hoorde alleen mijn eigen hartslag nog door mijn borstkast en oren gonzen.

Hoe moest ik begrijpen waarom Elliot zoiets deed? Mijn vriendin die me in Kampala aan hem had voorgesteld, vertelde achteraf dat de verkeerspolitie in Oeganda om onzinnige redenen geld aftroggelt en Elliot kortgeleden al zijn spaargeld was kwijtgeraakt. Het gebeurde toen hij op weg ging naar een autodealer om eindelijk zijn eigen auto te kopen. Met het bedrag dat hij na jaren chauffeuren bij elkaar had gesprokkeld stapte hij op een taxibusje, waar twee mannen hem met geweld beroofden.

Verslagen denk ik terug aan Elliot en zijn onschuldige apen-pesterijen. Ik zie opeens het knaloranje T-shirt dat hij de hele week aan had voor me: ‘3, 2, 1, unstoppable’, stond erop. Hij liet zich inderdaad tot op het roekeloze af niet tegenhouden om zijn droom, een veilige binnenwereld voor hemzelf, te bemachtigen. Zou hij zich houden aan het verkeersverbod dat deze week in Oeganda is afgekondigd? Vanuit mijn appartement verlang ik naar een eigen pantser: een isolatielaag die je de beschutting geeft van een huis, en tegelijkertijd de vrijheidsgevoelens van een blote huid in de open lucht.

Beeld: David Casteel via Flickr

Mail

Iris Blaak redigeert en schrijft. Ze behaalde de researchmaster Cultural Analysis in Amsterdam. Ze schrijft en filosofeert over het lichaam tot de woorden op zijn en ze vanzelf begint te dansen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer