In de zesentwintig jaar dat ik op deze aardbol rondloop heb ik nog niet heel veel memorabele verjaringen gevierd. Ik ben eind november jarig, wat betekent dat iedereen, waaronder ikzelf, moe of ziek is, de daglengtes al sinds 21 juli korter zijn geworden en we allemaal snakken naar wat Vitamine D. Mijn studerende vrienden hebben vanaf eind augustus geen vakantie meer gehad en beginnen de lust in de studie en het leven langzaam te verliezen. Iedereen heeft agenda’s bomvol gepland met vroege kerstdiners, sinterklaassurprises en afspraken met mensen van wie je ineens besefte dat je ze al het hele jaar niet hebt gezien. Op werk komt het einde van het fiscaal jaar eraan en krijgt iedereen stress over eindejaarsevaluaties, of alle doelstellingen gehaald gaan worden en of men het wel redt zonder Karin op de afdeling in december, want Karin moest nog vijfhonderd vakantie-uren opmaken (classic Karin). En alsof dit allemaal nog niet genoeg is, heb je ook nog eens de hele tijd vier lagen kleding aan die constant natgeregend zijn, een sjaal die over de grond sleept en ben je altijd minimaal één handschoen kwijt. O en iedereen is blut. Kortom: niet het beste moment voor een verjaarsfeestje.
Deze omstandigheden zijn natuurlijk allemaal niet zo vreselijk als ik ze laat klinken, het heeft ook wel wat om met twee vrienden en een halve paardenkop heel moe over een bier te hangen in een propvol café terwijl je natgeregende broek nog aan je benen plakt. Waar het mij om gaat is dat je verjaardag gewoon niet altijd zo goed uitkomt. Zo is jarig zijn in deze periode van coronacrisis best wel treurig. Elke bijeenkomst van twee of meer is verboden en niemand mag je aanraken. Je kúnt niet eens met een halve paardenkop in de kroeg hangen want die is gesloten. Maar vergeet bijvoorbeeld ook niet de mensen die op 29 februari jarig zijn en maar eens in de vier jaar ‘hun dag’ hebben. Of de mensen die op 31 december jarig zijn, of hartje zomer als iedereen op vakantie is, zoals mijn alleroudste vriendin. We zijn al veertien jaar bevriend maar ik heb haar tot vier jaar geleden nooit daadwerkelijk óp haar verjaardag gezien. Was ze wel echt jarig? Begon ik me af te vragen.
Het is belangrijk dat in ieder geval eens per jaar je bestaan wordt gevierd, want iedereen mag er wezen, ook jij! Daarom ben ik samen met een vriendin een nieuwe traditie gestart, namelijk: de halve verjaardag. Deze uitvinding heeft in ieder geval al mijn problemen opgelost. Ik ben eind mei half jarig, wat een fantastische tijd is voor picknicks op het strand, buitenspelen en speurtochten – alle activiteiten die ik vroeger graag met mijn partijtje had willen doen. Ook zou het zomaar de oplossing kunnen zijn voor alle coronaverjaardagsslachtoffers: in september en oktober mogen vrienden en familie je hopelijk weer knuffelen en taart voeren met hun handen. En zelfs als je zoals mijn mede-uitvindster eigenlijk wel tevreden bent met je hele verjaardag (coronacrisis of niet), is het ook gewoon heel leuk om een half jaar later weer even in het zonnetje te worden gezet. Dus vier af en toe je halve verjaardag, soms je hele, of gewoon allebei als je behoefte hebt aan meer feest. En als zowel je hele als je halve verjaardag ongelooflijk slecht uitkomt, kun je altijd nog voor je kwart verjaardag gaan, het is immers jouw feestje.
Marit Schilling (zij/haar) is redacteur bij Hard//hoofd, student Comparative Cultural Analysis en ongelooflijk rusteloos. Het dagelijks leven fascineert haar. // marit.schilling@hardhoofd.com
Marc Elisabeth zijn foto's fungeren als granaat binnen dit regime tegen kattenkwaad. Z'n allergie voor citrusvruchten stelt niets voor vergeleken met zijn haat voor zuurpruimen. Al is de muziek slecht, hij moet en zal dansen!
