Asset 14

Praat met een Jehova's getuige

Tip: Praat met een Jehova's getuige

In de bus van Kingston naar Montego Bay komt er een oudere vrouw naast me zitten. Ze lacht vriendelijk naar me, stelt zich voor als Shelley-Ann en vraagt waar ik vandaan kom. Zelf is ze ook een traveller. Ze woont inmiddels in Canada, maar haar tienerjaren bracht ze in Londen door en ze is hier op Jamaica geboren. Het is niet altijd makkelijk geweest. In het Londen van de jaren vijftig en zestig was het racisme hevig. ‘En in Canada?’ vraag ik. Dat staat toch bekend als een tolerant land? In Canada is het racisme minder uitgesproken, maar het is er wel. ‘Wat me het meest heeft geholpen is toen ik de waarheid vond. Ik ben een Jehova’s getuige.’ Het komt er tussen neus en lippen door uit.

Great. De komende vier uur zit ik vast aan een Jehova’s getuige. Onmiddellijk begin ik manieren te bedenken om me uit de conversatie te verwijderen. Ik schuif nog net geen stukje bij de vrouw vandaan. Shelley-Ann kletst vrolijk verder terwijl ik in gedachten voor me zie hoe er geschaterlacht gaat worden wanneer ik dit naderhand aan vrienden en familie vertel. Jehova’s zijn toch wel een beetje de nachtmerrie van de gemiddelde Nederlander. Uiteindelijk komt dan toch dé vraag: ’Geloof jij?’ Instant paniek. Aan dit gesprek ga ik niet kunnen ontsnappen. Hoe geef ik duidelijk aan niet bekeerd te willen worden zonder Shelley-Ann te kwetsen? Eigenlijk mag ik haar wel; zo opdringerig is ze niet.

Ik besluit er het beste van te maken en de situatie te gebruiken om meer over Jehova’s getuiges te leren en mijn interview skills te oefenen. Want hoe kom je erbij Jehova’s getuige te worden? ‘Ik heb lang gezocht en meerdere religies geprobeerd. Pas op mijn 61e heb ik deze weg gevonden. Ik ben nu 74.’ En hoe zit het met dat idee dat er niet voor iedereen ruimte is in de hemel? Een ernstige blik. ‘Het is beter als je zelf de Bijbel leest. Ik kan niet alle vragen voor je beantwoorden. Je moet direct naar de bron gaan.’ Hier blijven mijn journalistieke kwaliteiten wat achter, want in plaats van de druk wat op te voeren en kritisch door te vragen, laat ik het gaan. Shelley-Ann vertelt enthousiast hoe God beloofd heeft om van de aarde een paradijs voor iedereen te maken. Haar lichtblauwe ogen – is ze slechtziend? – lichten op wanneer ze over Jehova spreekt. Een paradijs voor iedereen, is dat niet wonderful? Ja, dat zou mooi zijn, beaam ik. Ze vertelt hoe ze ‘s ochtends wakker wordt, naar buiten kijkt en Gods creatie haar vult met joy. Ik knik begrijpend en zeg dat ik nu even die creatie uit het raam ga bekijken. Ik heb nog weinig van de prachtige natuur gezien. Dat snapt ze. ‘Nature is beautiful. But you know what’s more beautiful? People. Nature cannot talk to you.’ Een knipoog.

De rest van de weg kijk ik uit het raam naar palmbomen en bananenplanten. Vlak voor het uitstappen drukt ze toch nog een folder in mijn handen. ‘Dit is de website, voor de rest van je vragen.’ De website ga ik niet bekijken, maar ik kan het iedereen aanraden om in plaats van een ongemakkelijk gesprek af te kappen eens vragen te stellen. Zo heb je zelf de regie, maar geef je iemand anders toch de kans je te verrassen. En wat is het mooi als iemand dat doet.

 

Mail

Rosanna Baas leerde Estisch, jongleren en contrabas spelen en kijkt uit naar de dag dat ze hier daadwerkelijk iets aan heeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer