Asset 14

Poep eten is gezond

TIP: Poep eten is gezond

Heb je ooit overwogen je eigen poep te eten? Ik wel, nu uit een in The Lancet gepubliceerde studie blijkt dat de stoffen in onze poep niet schadelijk zijn maar nuttig.

Het goedje zit barstenvol eicosanoïde lichaamsstoffen. Die bevorderen de intercellulaire uitwisseling van informatie. En worden grotendeels in de laatste twintig centimeter van ons darmstelsel aangemaakt, tijdens de verwerking van voedsel. Evolutionair gezien volstrekt onbegrijpelijk, want juist aan het begin van het spijsverteringsstelsel zijn ze het meest effectief. Daar bevorderen ze onze gezondheid enorm.

Dat vermoedden de onderzoekers tenminste. Om het te bewijzen, verzamelden ze tweehonderd proefpersonen. Een maand aten die dagelijks Italiaanse lasagne. Een bak met lasagnebladen en saus, 200 gram gehakt, 250 gram groente en 45 gram poep. De helft kreeg het echte goedje, de andere helft (de controlegroep) een mengsel van bruine bonen en satésaus.

Baanbrekend. Dat zijn de resultaten in één woord. 92 proefpersonen in de poep-groep rapporteerden na een maand meer energie te hebben en een scherper denkvermogen. Ze zijn verlost van kwaaltjes als vage hoofd- en buikpijn en ervaren minder stress. ‘Ik heb weer zin in het leven,’ vatte een proefpersoon het samen.

Ongelofelijk, nietwaar? En toch wil je het geloven. Terwijl ik dit dus gewoon verzin.

Geregeld horen we dat wetenschap niet meer serieus wordt genomen. Volgens mij klopt dat niet. Misschien vinden we het proces saai en onbegrijpelijk. Maar de vruchten? Die plukken we maar al te graag zonder voorbehoud.

We zijn goedgelovige sukkels en ik ben onze aanvoerder. Ik verslind tijdschriften, boeken, kranten, obscure en hippe websites. Op zoek naar een nieuw inzicht waardoor ik ein-de-lijk gezonder ga leven of bijvoorbeeld meer gedaan krijg. Beweert iemand dat klei eten gezond is, dat ik zelfverzekerd word als ik power poses aanneem of kalm als ik dagelijks mediteer, dan wil ik het geloven. Toont iemand onderzoeksresultaten waaruit blijkt dat het zo is, dan geloof ik het ook echt. Wetenschap brengt ons immers de feiten. De waarheid!

Maar wat is die waarheid waard? Ook in de wetenschap worden waarheden opgetuigd en afgebroken. Neem die felbegeerde onderzoeksresultaten. Pas echt interessant wordt het als die resultaten bij herhalend onderzoek overeind blijven. En dat is meestal niet zo, maar dan staat het wel al in de krant. Blijkt het nadien toch anders te zitten dan gedacht. Weg waarheid.

Ergens lijkt het nog wel logisch, je leven baseren op de vruchten der wetenschap. Tot je je beseft dat wetenschap algemene uitspraken doet, over zaken als causaliteit en waarschijnlijkheid. Jij bent nu juist niet algemeen. Jij bent een individu zoals er maar één is en ooit zal zijn. Dat vraagt om verregaand maatwerk en daar kan de wetenschap je niet werkelijk bij helpen. De psychoanalyse misschien, maar wie noemt dat nog wetenschap?

Beeld: Paul McCarthy, Shit Pile, 2007. Foto door Kristof Michiels

Mail

Ron Vaessen (1987) is wetenschapsjournalist en zint op een debuutnovelle.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer