Dat je bij ongevallen 112 moet bellen, zal inmiddels toch wel bekend zijn. Maar als er minder haast geboden is? Het nummer dat iedereen altijd vergeet: 0900-8844. Hoe moeilijk kan het zijn? 'Te moeilijk', beweert aantal brievenschrijvers in de krant. 'Welnee', schrijft Ivo Spekman in het Parool van maandag 23 november, 'gewoon 'naambellen' met de letters op de toetsen van je telefoon: 0900-TUIG.' Of wat dacht je van Robert Roosenstein die reageert op een stuk over het teveel aan zwervende fietswrakken en, in het verlengde van de hondenpenning, een fietspenning suggereert. De fietsen zonder penning kunnen we dan verwijderen en, ja ja, omsmelten tot fietsenrekken. Wat is de wereld soms toch heerlijk simpel! Maar ook lezen we Kees Rijkeboer die zonder vermaak klaagt over betaald parkeren.
Voor wie zich graag laat verrassen biedt de opiniepagina in de krant een vrijplaats voor alles van flauw tot zuur. De opiniepagina vertelt de geschiedenis van het dagelijks leven. Maar het biedt ook een platform aan die dingen die simpelweg gezegd moeten worden, die geluiden die anderszins in onze democratie niet gehoord zouden worden. Zoals dat de koningin de wegbezuinigde restauratie van de koepel op het paleis op de Dam, à 7 miljoen, toch ook gewoon lekker zelf kan betalen.
De opiniepagina is het forum voor de kleine dingen, de spreekbuis voor de gewone man. Maar soms, heel soms, daalt een wichtig persoon af om tot het gewone volk te spreken en grote problemen aan te kaarten. Zoals niemand minder dan Ban Ki-Moon, die in de aanloop naar Kopenhagen ook gewoon maar aandacht probeert te vragen voor de klimaatcrisis. Meneer Ban doet niet alleen een oproep aan regeringsleiders, hij stuurt ook gewoon een brief in naar het Parool. En voor deze ene keer worden twee namen die anders nooit in één adem genoemd zullen worden, in één blik gevangen. Ban Ki-Moon en Frans van 't Hull. Frans van 't Hull? Die schetste in 69 woorden de ondergang van de maatschappij, tenminste als Sinterklaas geen kruis meer op z'n mijter draagt.
