Asset 14

Niet de bedoeling

Tip: Niet de bedoeling

In het onderzoeksteam waar ik stageloop werken ook een aantal ‘internationals’. Aan de Nederlandse collega’s natuurlijk de taak om deze buitenlandse studenten zoveel mogelijk kennis te laten maken met de Nederlandse taal en cultuur. We hebben inmiddels de meeste internetgekkies (‘Vijf euro? Op je muil!’) wel gehad, de stroopwafels en haringen zijn gegeten, en na acht uur non-stop zuipen vergeten ze nooit meer wat ‘de vrijmibo’ en ‘gezelligheid’ is. Kortom, het laaghangende fruit hebben we geplukt.

Nu let ik dus extra goed op of ik in het dagelijks leven nog andere dingen tegenkom die me als typisch Hollands voorkomen. Het is best interessant om je eigen cultuur door de ogen van een ander te bekijken; zo viel me een tijdje terug op dat Nederlandse vrouwen elkaar bij het afscheid altijd ergens succes mee wensen. Dat het niet zoveel uitmaakt waarmee, bleek wel uit het hakkelende ‘ja bedankt, en jij ook succes… eh, met je leven.’

Dat is een tamelijk onschuldige gewoonte, maar er zijn natuurlijk ook minder leuke tradities. Het haastig wegwerken van een platgedrukt bolletje met kaas en – als er überhaupt al van het bureau wordt weggelopen voor de lunch – de secónde dat de laatste hap is genomen al kauwend weer opstaan van de eettafel, is één zo’n voorbeeld. De verschijningsvorm van een zekere groep volgelingen van een niet nader te noemen goedheiligman komt ook vroeg of laat wel ter sprake.

Nu zaten mijn collega’s en ik laatst in de zithoek die zich 10 meter van het koffiezetapparaat van onze verdieping bevindt. Het is een leuk hoekje met dure meubels, waar ik in de vier maanden dat ik er kom nog nooit iemand anders heb zien zitten. Helaas zouden we er spoedig achter komen waaróm deze meubels daar slechts voor de sier staan. Een wat oudere vrouw kwam van de wenteltrap die uitkomt op het zithoekje naar beneden. De oplettende lezer zal wel ongeveer kunnen raden wat er gezegd werd:
‘Deze bank is bedoeld voor medewerkers van [een andere afdeling van het UMC]. Heel gezellig dat jullie hier zitten, maar dat is niet de bedoeling.

Niet de bedoeling. Verbodener kunnen we het niet maken, wel Hollandser. In plaats van gewoon te zeggen dat het niet mag – te autoritair voor ons horizontale landje – leggen we de schuld liever bij het ding zelf. Alsof het zielig is voor het zithoekje zelf dat die onbetaalde stagiairs daar na een dag hard werken zomaar gebruik van durven te maken. Tegelijkertijd zijn we te kleinzerig om gewoon te denken: ‘laat maar zitten’. Regels zijn immers regels.

Onze internationale collega’s begrepen er niets van; wat hadden we verkeerd gedaan? Ik kijk ze veelbetekenend aan en leg uit: ‘It’s not the bedoeling. If you want to forbid something without good reason, just say that it’s not the bedoeling. It’s the Dutch version of “don’t walk on the grass”.’

Misschien mogen we onze eigen cultuur wel eens wat vaker door de ogen van een ander bekijken. Door de verbazing van mijn collega’s bedacht ik me dat wat burgerlijke ongehoorzaamheid misschien geen kwaad kan. Dat we toch ook wel kunnen gaan zitten waar we willen en dan een keer een glas wijn kunnen inschenken bij de lunch. En dan kan ‘de bedoeling’ eindelijk de prullenbak in.

Mail

Jimmy Mulder studeert kunstmatige intelligentie, loopt stage als neurowetenschapper en schrijft om zijn hoofd leeg te maken. Hij houdt van bierviltjesberekeningen, dialectiek en Bojack Horseman.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!