Een show als het leven zelf." /> Een show als het leven zelf." />
Asset 14

Louie

Louis CK is op dit moment de grootste comedian van Amerika. Zijn grove taalgebruik en keiharde afrekening met alles om hem heen, maar vooral hemzelf, wordt alom geprezen. Zijn optreden bij Conan O’Brien (Everything’s amazing, and nobody’s happy) is zo legendarisch dat het filmpje zelfs in extreem slechte kwaliteit nog tientallen miljoenen keer bekeken werd.

Het traject voor een succesvolle Amerikaanse komiek is meestal zo:

1. Je ontdekt dat je grappig bent. Meestal ben je Joods of heel lelijk. Hoe dan ook heb je een goede reden om je tegen je omgeving te wapenen.

2. Je ondergaat vernederingen op de open podia in jouw stad, waar tien man half slapend door je heen praten. Een dikke man lacht en betaalt je buskaartje naar De Grote Stad.

3. Je ondergaat vernederingen op de open podia in de Grote Stad.

4. Je mag twee minuten spelen in een Bekende Comedyclub.

5. Je mag vier minuten spelen in een Bekende Comedyclub. Inmiddels ben je 27 jaar oud, heb je een permanent chagrijnige vriendin en leef je op bier, sigaretten en pinda’s.

6. Je mag een echte set spelen. Het heeft succes. Je speelt vaker. Je wordt gewaardeerd.

7. Je mag optreden bij een late night show, zoals David Letterman. Nu ben je beroemd.

8. Je mag optreden in andere steden, voor steeds meer mensen.

9. Je show wordt opgenomen en uitgezonden op HBO, en uitgebracht op DVD. Nu ben je een ster.

10. Je krijgt een eigen sitcom of rollen in comedyfilms. Nu ben je wereldberoemd. Je bent 35, totaal uitgeblust, maar je vriendin is lekker en je bent schatrijk. Het genieten kan beginnen. Helaas ben je een neuroot die niet in staat is tot het voelen van menselijk geluk.

Louis CK kwam tot stap 9. Toen kreeg hij een sitcom op HBO, ‘Lucky Louie’, die na één seizoen geannuleerd werd. Nu was ‘Lucky Louie’ al geen typische sitcom, maar Louis leerde van deze ervaring en besloot om het helemaal anders te doen. Hij kreeg een budget van Youtube om sketches op dit videokanaal te maken. Dit spendeerde hij allemaal aan één sketch met een helikopter erin.

Toen hij in 2010 besloot om weer een serie te gaan maken, stonden de omroepen in de rij. Maar hij koos voor het kleine kanaal FX, dat hem een budget van slechts 200.000 per aflevering bood, maar wel garandeerde dat ze ‘lol zouden trappen’. Het resultaat is de serie Louie, waarvan nu twee seizoenen zijn uitgezonden en die volledig geschreven en geregisseerd is door Louis CK zelf.

Louis CK is geen gewone comedian en Louie is geen gewone comedyshow. Qua stijl lijkt het op Curb Your Enthusiasm, waarin we Larry David tijdens zijn dagelijkse bestaan volgen. Ook Louis speelt zichzelf, maar de show is minder op de lach gericht. Sterker nog, in veel afleveringen gebeurt er niets grappigs – op de vaste stand up-intermezzo’s na. Dit brengt je als kijker in verwarring.
Wanneer je langzaam aan Louis’ vreemde wereld en fantasie gewend raakt, is de serie onweerstaanbaar – ook omdat de afleveringen maar twintig minuten duren. Zijn show is als het leven zelf: vreemd, mislukt, onwennig, mooi, grappig, frustrerend. Geen enkele scène pakt zo uit als je gewend bent, veel verhaallijnen stranden halverwege en Louis’ moeder wordt door twee verschillende vrouwen gespeeld. De show maakt je aan het lachen (zeker met de stand up-intermezzo’s, die Louis’ grote talent tonen), ontroert, verwart en zet je aan het denken.

In een fantastische aflevering wordt Louis’ goed lopende date ’s nachts in een koffiezaak verstoord door een groepje luidruchtige jongeren. Hij besluit er wat van te zeggen, waarna een van de jongens hem intimideert en dwingt om netjes te vragen om hem niet in elkaar te slaan. Louis toont bijna geen angst, maar zegt toch: “Sla me niet in elkaar, alsjeblieft.” De jongens lachen, de spanning breekt en ze verlaten joelend de zaak. Maar nu komt het: Louis denkt dat hij de sympathie van zijn metgezel heeft, maar in plaats daarvan bekent ze dat ze hem door deze vernedering niet meer aantrekkelijk vindt. Ze vindt het heel erg, maar komt er achter dat ze toch niet zo geëmancipeerd is als ze dacht. “My mind is telling me you are a great guy, but my chemistry is telling me you are a loser.” Welke vrouw herkent deze verwarrende, tegengestelde gevoelens niet?

Zoals The Wire met z’n rauwe, niet-conformerende stijl revolutionair was voor de Amerikaanse dramaserie, zo heeft Louis CK met zijn eigen project een geheel nieuwe stijl aan de comedyserie toegevoegd.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer