Een show als het leven zelf." /> Een show als het leven zelf." />
Asset 14

Louie

Louis CK is op dit moment de grootste comedian van Amerika. Zijn grove taalgebruik en keiharde afrekening met alles om hem heen, maar vooral hemzelf, wordt alom geprezen. Zijn optreden bij Conan O’Brien (Everything’s amazing, and nobody’s happy) is zo legendarisch dat het filmpje zelfs in extreem slechte kwaliteit nog tientallen miljoenen keer bekeken werd.

Het traject voor een succesvolle Amerikaanse komiek is meestal zo:

1. Je ontdekt dat je grappig bent. Meestal ben je Joods of heel lelijk. Hoe dan ook heb je een goede reden om je tegen je omgeving te wapenen.

2. Je ondergaat vernederingen op de open podia in jouw stad, waar tien man half slapend door je heen praten. Een dikke man lacht en betaalt je buskaartje naar De Grote Stad.

3. Je ondergaat vernederingen op de open podia in de Grote Stad.

4. Je mag twee minuten spelen in een Bekende Comedyclub.

5. Je mag vier minuten spelen in een Bekende Comedyclub. Inmiddels ben je 27 jaar oud, heb je een permanent chagrijnige vriendin en leef je op bier, sigaretten en pinda’s.

6. Je mag een echte set spelen. Het heeft succes. Je speelt vaker. Je wordt gewaardeerd.

7. Je mag optreden bij een late night show, zoals David Letterman. Nu ben je beroemd.

8. Je mag optreden in andere steden, voor steeds meer mensen.

9. Je show wordt opgenomen en uitgezonden op HBO, en uitgebracht op DVD. Nu ben je een ster.

10. Je krijgt een eigen sitcom of rollen in comedyfilms. Nu ben je wereldberoemd. Je bent 35, totaal uitgeblust, maar je vriendin is lekker en je bent schatrijk. Het genieten kan beginnen. Helaas ben je een neuroot die niet in staat is tot het voelen van menselijk geluk.

Louis CK kwam tot stap 9. Toen kreeg hij een sitcom op HBO, ‘Lucky Louie’, die na één seizoen geannuleerd werd. Nu was ‘Lucky Louie’ al geen typische sitcom, maar Louis leerde van deze ervaring en besloot om het helemaal anders te doen. Hij kreeg een budget van Youtube om sketches op dit videokanaal te maken. Dit spendeerde hij allemaal aan één sketch met een helikopter erin.

Toen hij in 2010 besloot om weer een serie te gaan maken, stonden de omroepen in de rij. Maar hij koos voor het kleine kanaal FX, dat hem een budget van slechts 200.000 per aflevering bood, maar wel garandeerde dat ze ‘lol zouden trappen’. Het resultaat is de serie Louie, waarvan nu twee seizoenen zijn uitgezonden en die volledig geschreven en geregisseerd is door Louis CK zelf.

Louis CK is geen gewone comedian en Louie is geen gewone comedyshow. Qua stijl lijkt het op Curb Your Enthusiasm, waarin we Larry David tijdens zijn dagelijkse bestaan volgen. Ook Louis speelt zichzelf, maar de show is minder op de lach gericht. Sterker nog, in veel afleveringen gebeurt er niets grappigs – op de vaste stand up-intermezzo’s na. Dit brengt je als kijker in verwarring.
Wanneer je langzaam aan Louis’ vreemde wereld en fantasie gewend raakt, is de serie onweerstaanbaar – ook omdat de afleveringen maar twintig minuten duren. Zijn show is als het leven zelf: vreemd, mislukt, onwennig, mooi, grappig, frustrerend. Geen enkele scène pakt zo uit als je gewend bent, veel verhaallijnen stranden halverwege en Louis’ moeder wordt door twee verschillende vrouwen gespeeld. De show maakt je aan het lachen (zeker met de stand up-intermezzo’s, die Louis’ grote talent tonen), ontroert, verwart en zet je aan het denken.

In een fantastische aflevering wordt Louis’ goed lopende date ’s nachts in een koffiezaak verstoord door een groepje luidruchtige jongeren. Hij besluit er wat van te zeggen, waarna een van de jongens hem intimideert en dwingt om netjes te vragen om hem niet in elkaar te slaan. Louis toont bijna geen angst, maar zegt toch: “Sla me niet in elkaar, alsjeblieft.” De jongens lachen, de spanning breekt en ze verlaten joelend de zaak. Maar nu komt het: Louis denkt dat hij de sympathie van zijn metgezel heeft, maar in plaats daarvan bekent ze dat ze hem door deze vernedering niet meer aantrekkelijk vindt. Ze vindt het heel erg, maar komt er achter dat ze toch niet zo geëmancipeerd is als ze dacht. “My mind is telling me you are a great guy, but my chemistry is telling me you are a loser.” Welke vrouw herkent deze verwarrende, tegengestelde gevoelens niet?

Zoals The Wire met z’n rauwe, niet-conformerende stijl revolutionair was voor de Amerikaanse dramaserie, zo heeft Louis CK met zijn eigen project een geheel nieuwe stijl aan de comedyserie toegevoegd.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer