Ondanks, of misschien wel vanwege de enorme populariteit van het voetbal trekken veel mensen nog steeds een vies gezicht als het over deze volkssport gaat. "Ach nee, voetbal, houd er over op alsjeblieft!" roepen ze dan en gaan nors met de armen over elkaar in een hoekje van de kamer zitten als er aan hun verzoek geen gehoor wordt gegeven. Ik snap deze houding wel. Ik heb ook jarenlang geweigerd om Harry Potter te lezen omdat ik me dood ergerde aan de hele heisa die er omheen hing. Don’t believe the hype, zegt een stemmetje in je hoofd dan.
Dat stemmetje behoort toe aan een mannetje dat nors met de armen over elkaar in een hoekje van je bovenkamer zit. Geloof hem niet! Toen ik uiteindelijk op weg naar Spanje een luisterboek van de door mij gehate Harry Potter door mijn strot gedouwd kreeg, slikte ik en keek verbaasd op: dat was lekker. Geef me er nog één. Binnen een jaar las ik alle boeken en stond ik bij het uitkomen van deel zes en zeven om twaalf uur ’s nachts met alle als tovenaar verklede nerds in de Waterstone's in spanning te wachten op de eerste exemplaren.
Zo is het ook met voetbal. Sport gaat over de grensverleggende mogelijkheden van het fysiek van de mens en dat haalt de meest verbluffende prestaties en veel emoties naar boven. Sport is poëzie. Maar anders dan bij de meeste sporten beperkt het voetbal zich niet. Met hardlopen kun je rennen. Met basketbal kun je schieten, passen, passeren en dunken. Met tennis kun je serveren, met je fore- of backhand slaan, lobjes geven, volleys maken en smashen. Maar met voetbal kun je schieten, passen, koppen, slidings maken, duiken, gooien, lobjes geven, passeren, aannemen, hooghouden, volleys, hakjes of overstapjes maken en nog veel meer. Soms is het saai, maar als het goed is, is het zo ongelofelijk mooi en spectaculair om naar te kijken.
Momenteel is het beste voorbeeld van deze schoonheid het spel van FC Barcelona en dan met name van de speler Lionel Messi. De manier waarop zij de bal rondspelen getuigt van zoveel techniek en spelplezier dat het al sinds een paar jaar onweerstaanbaar is om naar te kijken. Messi, die ooit als vijftienjarig Argentijns jongetje bij de club binnen kwam, belichaamt alles wat mooi aan voetbal is. Cristiano Ronaldo van aartsrivaal Real Madrid staat voor de arrogantie, de verongelijktheid en de gemeenheid die de sport ook in zich draagt en het is daarom, ondanks zijn klasse, een schande dat hij tot Wereldvoetballer van het Jaar werd verkozen. Messi laat zich nooit opzettelijk vallen en kijkt nooit met huilogen naar de scheidsrechter. Hij dartelt pijlsnel tussen tegenstanders door en scoort de prachtigste doelpunten die hij altijd met zijn teamgenoten viert. Dus hé, voetbalscepticus! Kijk alsjeblieft één YouTube-filmpje van Lionel Messi en laat je overtuigen.
