Asset 14

De lekkerste hummus

TIP: De lekkerste hummus

Voordat ik kon lopen, at ik al hummus. Omdat ik de Hebreeuwse opschriften op de verpakking niet kon lezen, wist ik niet dat je het in het westers alfabet schrijft als ‘hummus’. Ik zag het altijd fonetisch voor me, als ‘goe-moes’. Tijdens de vele familiebezoekjes naar Israël werd overal gezocht naar de plek om de lekkerste hummus te eten. We aten het in het Arabische dorp nabij het huis van mijn oom en tante, waar mijn oom als veearts de boeren bijstond met hun koeien en schapen. We reden vanaf mijn opa en oma naar het lager gelegen deel van de stad, waar de Arabisch-Christelijke bevolking woonde en een eenzame kerstboom de straten versierde. Dáár at je de beste hummus van Haifa, verzekerde mijn andere oom ons. We aten hummus onder een enorme baobabboom in een kibboets; in een wegrestaurant stampvol luidruchtige families, als ontbijt in de tuin, met verse pita's zacht en dik als warme wolken. We namen dozen vol mee naar Nederland, toen de enige hummus hier nog uit de ‘reformwinkel’ kwam.

'Nu ben ik al vijf jaar niet in Israël geweest en koop ik mijn hummus gewoon in de supermarkt'

We probeerden het thuis te maken; met goeie tahin van de plaatselijke falafelboer. Maar zoals het hoort werd het nooit. Te grof, niet romig, maar korrelig of waterig. Toen kwamen de Sabra’s en de Maza’s en werd hummus hét broodbeleg van de Hollandse flexitariër. Daarna kwamen de hummus houses waar je – eerlijk is eerlijk – heerlijke hummus eet, maar tussen toeristen zit, of naast luide blonde yuppen die witte wijn drinken bij hun hummus en het uitspreken als ‘hum-mus’, alsof het een soort neuriënde vogel betreft. Of waar je alleen zit en naar keiharde drum ‘n bass moet luisteren omdat de Israël ontvluchte neo-punkeigenaren daar toevallig van houden. Nu ben ik al vijf jaar niet in Israël geweest en koop ik mijn hummus gewoon in de supermarkt. Soms in Amsterdam-Zuid, waar ze vanwege het koosjere assortiment de betere merken verkopen. Of bij de Iraniër om de hoek, die wel tien soorten zelf maakt.

Onlangs zag ik Hummus! The Movie: een Israëlische documentaire over wat hummus betekent voor de personages in de film. Dat herinnerde me eraan: dit eet je niet op supermarktbrood achter de computer, maar in rumoerige eethuizen met brommende mannen en jengelende kinderen. Waar de bediening twintig bordjes neerknalt als je salatim (‘slaatjes’) bestelt. Waar iedereen ruziet over welk volk eigenlijk patent heeft op de kikkererwtenpuree. ‘Hummus maakt dom’, zingt de spirituele leider annex martial arts-leraar annex pionier in de Israëlische raggamuffin in de documentaire: ‘Dat moet wel, want iedereen in het Midden-Oosten begint zijn dag met hummus en kijk hoe het er voor staat.’ ‘Door hummus heb ik geen tijd om te trouwen’, zegt de islamitische Suheila, die met haar restaurant de ‘Gouden Pita’ won voor ‘s lands beste hummus. ‘Het brengt de mensen samen, hummus maakt tolerant’, zegt iemand. Hummus maakt ook intolerant, toont de oude man vol wrok jegens zijn concurrenten. ‘Hummus maakt vooral dik’, lacht de Marokkaans-joodse eigenaresse van een kledingzaak. Dat is waarschijnlijk de enige conclusie die niemand kan ontkennen.

Mail

Ruby Sanders is eindredacteur bij Hard//hoofd, werkt op de redactie van Het Parool en IPS en is omnivoor film, televisie, literatuur en eten.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer