Asset 14

Laat alles vallen

Tip: Laat alles vallen 1

Een boterham die van mijn bord afglijdt, op de pindakaaskant landt. Een volle pot mayonaise die tegen de grond kletst, breekt. Een fles olijfolie die omvalt, leegloopt naast de gaspit. Ik weet niet zo goed waarom, maar sinds kort sta ik stil bij alle gevallen dingen.

Misschien om me aan iets te herinneren. Bijvoorbeeld aan hoe ik met mijn eerste fiets de bosjes in reed. Ik had een snee in mijn nek van oor tot oor. Ik was plots een meisje dat getroost moest worden. Dat vond ik raar. Ik vond het ergens ook leuk (ik kreeg opeens een knuffeltje zonder er een zwemdiploma voor te hoeven halen). Maar die extra bezorgdheid maakte me vooral boos. Ik was namelijk degene die ervoor zorgde dat anderen niet vielen. Dat mensen mij opeens wilden opvangen was niet de bedoeling.

Het zesjarige meisje dat in mijn onderbuik woont, denkt er nog zo over. Ze denkt ervoor te kunnen zorgen dat alles heel blijft. En als een val niet tegen te houden is rekent ze alvast uit op welke manieren ze terecht komt. Zo kan ze de pijn alvast een beetje doorleven, zodat anderen daar straks minder van hoeven te zien. Ze fantaseert over het weggaan van een geliefde. Eet heel veel paprika’s als ze een verkoudheid voelt opkomen. Draagt een helm op dagen dat de kans groter lijkt om van haar racefiets te vallen.

Maar ja. Handelen naar wat het kind in je onderbuik wil, werkt niet.

Dat vond ook mijn tandarts aan wie ik het principe uitlegde. Ik vertelde dat ik alvast had voor-gevoeld hoe hij mijn onverdoofde gaatje vulde, zodat de realiteit wel mee zou vallen. Hij kent me al sinds mijn vierde en spreekt als een geleerd boeddhist. Hij zei: ‘Annelies, misschien is het goed als je stopt met het dubbel doorleven van een door ieder mens te aanvaarden lijden?’

We lachten hardop.

Het meisje in mijn onderbuik vond het minder leuk. Ze zette een boos gezicht op met een pruillip: ‘Dikke doei. Doe het lekker zelf. Ik zorg ervoor dat niemand lijdt, neem er een voorbeeld aan met je klote beroep.’

Tip: Laat alles vallen

Hoe leer je een kind dat het allemaal niet zo erg is, dat vallen, dat breken, iets dat zeer doet?

Ik wandelde naar huis en dacht: eten maken helpt. Pompoen en aardappels uit de oven. Helpt altijd. Vooral als er ketchup bij zit. Heel veel ketchup.

Als ik de fles uit de koelkast pak gebeurt het. Het valt uit mijn handen.
De dop schiet los. Mijn schoenenrekje besmeurd met saus.

Mijn onderbuik-kleuter staat er verstard bij. Ik probeer haar te vertellen: soms breekt iets dat valt, iets anders open. Iets dat valt doorbreekt de illusie van controle over gebeurtenissen, gedachtes of emoties en opent mogelijkheden die je helemaal niet had voorzien.

Het kind mort een beetje, maar weet dat ze vandaag weinig bereikt met haar samengeknepen vuisten. Ze haalt haar vinger door de ketchupklodders. Begint een klungelig moordverhaal te vertellen dat rond een kampvuur past.

Beeld: Annelies van Wijk

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer