Toen ik laatst op een eerste afspraakje gevraagd werd welke series ik goed vond, begon ik nietsvermoedend te vertellen over Gilmore Girls. Mijn date viel bijna van haar stoel. ‘Vind je dat echt leuk!?’ Blijkbaar was dit niet het verfijnde antwoord dat ze verwacht had. Toch durf ik de stelling aan dat Gilmore Girls zich kan meten met grote namen als The Wire, Game of Thrones en True Detective.
Gilmore Girls draait om de vriendschap tussen alleenstaande moeder Lorelai Gilmore en haar dochter Rory. Ze wonen in het stadje Stars Hollow, waar Lorelai een hotel runt. Als Rory wordt aangenomen bij de prestigieuze middelbare school Chilton, moet Lorelai voor het schoolgeld tegen haar zin aankloppen bij haar rijke en hautaine ouders. Dit hernieuwde contact tussen drie generaties Gilmores vormt – samen met het wel en wee van de verstokte hippies en kleurrijke middenstanders in Stars Hollow – het uitgangspunt van de serie.
De verwikkelingen in Stars Hollow zijn soms gezapig, het verhaal kabbelt voort en de personages zijn eerder lief dan rauw-mysterieus. Waarschijnlijk is Gilmore Girls daarom in het hokje guilty pleasures terechtgekomen. Toch is dat niet terecht. Veel populaire series van de afgelopen tien jaar draaien om de problemen van egoïstische (vaak naar de fles grijpende) mannen van middelbare leeftijd die hun leven maar niet op orde krijgen: Tony Soprano, Don Draper, Walter White, de lijst is eindeloos. Gilmore Girls bood al vroeg een alternatief voor dit uitgemolken narratief, met een rits sterke en grappige vrouwelijke personages.
Ook is het verfrissend dat showrunner Amy Sherman-Palladino niet trapt in een oude scriptschrijversval. Scenario’s van series worden vaak geschreven volgens het adagium: ‘if anything bad can happen, let it happen’. Om de kijkers op het puntje van hun stoel te houden, komen seriepersonages in de meest gruwelijke, hilarische en ongeloofwaardige situaties terecht – ook als zo’n situatie helemaal niet logisch volgt uit het karakter of de drijfveren van een personage.
In Gilmore Girls is dat minder het geval. Hoewel Lorelai, Rory en veel andere personages niet gespaard blijven van tegenslag, verdriet of ongemakkelijke momenten, lijken hun acties altijd voort te komen uit hun persoonlijkheid in plaats van uit de sensatiezucht van de scriptschrijvers. De Gilmore Girls worden dan ook niet onderworpen aan zeldzame psychische aandoeningen of abstracte filosofische problemen. Laat staan dat ze het slachtoffer worden van criminele organisaties. Eerder krijgen ze te maken met vragen als ‘hoe geef je in vredesnaam je carrière vorm?’, ‘wanneer maak je je los van je ouders?’, of ‘hoe ga je om met de neiging om vreemd te gaan?’ Problemen waar je je als kijker daadwerkelijk mee kunt identificeren.
Hoewel het met mijn date uiteindelijk niks is geworden, wil ik mijn liefde voor Gilmore Girls graag delen en nodig ik iedereen uit om deze guilty pleasure te omarmen. Gilmore Girls heeft zeven seizoenen van twintig afleveringen per stuk (plus een minder geslaagde recente reboot): daarmee kom je de winter wel door.
Afbeelding: Hollywood Reporter
