Asset 14

Interview jezelf

Als kind droomde ik vaak over een leven als beroemdheid. Ach, wie hou ik voor de gek, ik deed het vanmiddag nog. Uiteindelijk draait die fantasie om aandacht. Of ik me nu voorstel dat ik het winnende doelpunt maak tijdens een WK-finale en honderdduizend mensen mijn naam scanderen (ik ben zevenentwintig, het kan nog!), dat ik optreed voor een vol Carré en bedolven wordt onder het applaus, of dat ik de fotografen van me moet afslaan op de rode loper in Cannes: ik wil dat mensen van me houden. Veel mensen. De hele dag.

De beste vorm van aandacht is het interview. De fans lijden aan massahysterie, maar de interviewer is kalm en intelligent, en heeft zich ingelezen om jou beter te leren kennen. Is er iets vleiender? Je praat zoals je met vrienden praat, maar nu heeft het plotseling publiek belang en (het mooiste van alles) je hoeft niets terug te vragen. Wauw.

Ik ben de afgelopen jaren in mijn functie als hoofdredacteur van dit tijdschrift een aantal keer geïnterviewd en zoals altijd viel de werkelijkheid vies tegen. Omdat ik niet echt beroemd ben, had ik meestal niet Coen Verbraak voor me zitten, en ook niet zijn opvolger. De bleke redactieleden van studentenblaadjes of overwerkte krantenstagiaires worstelden tegenover me met hun opnameapparaten of drukten zo hard op hun potlood dat het puntje afbrak en ze zelf van hun stoel lazerden. Meestal moest ik een kopje thee halen of ze wat vragen stellen om ze te kalmeren: “Doe je dit al lang? Wat zijn je doelen in het leven? Wie zijn je voorbeelden?” En altijd als ik mijn eigen antwoorden later teruglas, klopte er helemaal niets van. Als het wel klopte, vond ik mijn eigen stem op papier net zo verschrikkelijk als op een bandje.

Een keer mocht ik op de radio mijn tien favoriete liedjes laten horen. Mijn opwinding verstomde toen de presentator me tegemoet liep in het café: een man met een bevlekt shirt, lang vettig haar en een verwarde blik die heen en weer schoot. Oh ja sorry, het was lokale amateurradio. Eenmaal in het kleine studiootje keek hij me vijandig aan. Een beroemde vriendin had moeten afzeggen en mij aangedragen als vervanger. Mijn gastheer veegde de lege koffiebekers van het toetsenbord, pakte de half kapotte koptelefoon en begon de uitzending met de verkeerde tune. “Godver…” Tijdens het afspelen van de juiste tune keek hij met nog intensere woede naar mij. “Ja… Excuses voor dat begin dames en heren. Welkom bij “De favoriete plaatjes van…’ met vandaag Roald Lom, hoofdredacteur van… Waar heb ik dat blaadje nou gelegd? Ah, HARDHOOFD! Online tijdschrift… Voor kunst. En journalistiek. Ofzo. Welkom, Roald.” “Dank, ik heet Rutger. Rutger Lemm.” “Oh.”

We draaiden een paar van mijn plaatjes en toen begon het interview. “Zo, Harold, dat harkhoofd, kan iedereen daar voor schrijven?” “Nou, iedereen kan zich melden, maar we hanteren een strenge selectie, en we zoeken niet alleen schrijvers, maar ook filmmakers en…” “Dus als je een heel goed stuk over de cultuurbezuinigingen hebt geschreven, een overtuigend betoog, dan plaatsen jullie dat dus niet?” “Nou, misschien wel, het moet eerst langs de eindredac –“ “DAT WIJZEN JULLIE GEWOON AF, DONALD? DAT GOEDE STUK?” “Ehm… Ik heet Rutger en…” “Dan gaan we nu verder met het volgende plaatje van Oswalds lijstje… No Diggity van Blackstreet.”

De fantasie is leuker. Neem een interviewrubriek met vaste vragen, zoals de Questionnaire van Proust uit Vanity Fair of Mijn Amsterdam uit de PS van de Week (ook op andere steden toepasbaar). Bedenk welke fragmenten je in Zomergasten zou laten zien. Bedenk zelf vragen, schrijf ze op en pak het blaadje tevoorschijn op een moment dat je je ondergewaardeerd voelt. Doe vijf jaar later weer hetzelfde. Sluit jezelf 24 uur op met jezelf. Stel jezelf de vragen in je hoofd met de fijne stem van je interviewer, en antwoord bedachtzaam. Een mensenmassa wacht met ingehouden adem.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer