Asset 14

De buurvrouw

Sinds kort woon ik in een Rotterdamse bovenwoning waar ik meteen voor viel, ondanks kale vloeren, een loszittend raam en deuren die de sporen droegen van de woede van de vorige bewoner. Ik viel voor de bakstenen muur in de woonkamer, de openslaande deuren naar het balkon, en de ruimte. Zo. Veel. Ruimte. Andere mensen op de bezichtiging haalden hun neus ervoor op. “Je moet wel van klussen houden”, zei een meisje verwijtend tegen haar vriend terwijl ze een toegetakelde en groen geverfde deur betastte. Het huis was dus voor mij, binnen een paar dagen had ik een huurcontract getekend en de sleutel ontvangen.

Toen ik het huis voor de tweede maal binnenkwam, zag ik ze liggen. Stapels en stapels aanmaningen. Energieleveranciers, zorgverzekeraars, de belastingdienst - allemaal wilden ze wat van de bewoners van dit huis. De vorige bewoners welteverstaan, een Pools gezin dat gedwongen was uitgezet, zo hoorde ik achteraf van de eigenaar. Wonen in het huis van gedwongen uitgezette wanbetalers is als leven in een huis waarin het spookt. Er is een onbestemde aanwezigheid, die ineens heel concreet wordt elke keer als de brievenbus kleppert. Ik gaf onmiddellijk mijn verhuizing door aan de gemeente en begon braaf op elke brief die binnenkwam ‘retour afzender’ te schrijven. Maar de brieven bleven komen. Ik probeerde duidelijker te zijn, schreef nu: ‘RETOUR AFZENDER, PERSOON WOONT HIER NIET!’ En ik belde, tussen het verven en klussen en regelen van stoffeerders en aannemers door, de Belastingdienst, om ze door te geven dat het Poolse gezin hier niet meer woonde en dat ik niet ineens een deurwaarder op de stoep wilde hebben staan. Zij waren begripvol, zij noteerden het.

Zo’n drie weken later kwam ik ’s middags terug van een feestje in Brussel. Ik had me voorgenomen om extra hard te gaan werken die dag. Ik stak mijn sleutel in het slot en… ik stak niet eens echt mijn sleutel in het slot, hij paste er niet meer in. In de deurpost was een brief gestoken van BSR incassobureau met de mededeling dat mijn goederen in beslag genomen waren en dat zij een nieuw slot op de deur hadden gezet. De sleutels daarvan kon ik om vier uur aan de andere kant van de stad ophalen. Vanaf twee uur zou het incassobureau telefonisch bereikbaar zijn. Het was nu kwart voor één, de batterij van mijn mobiel was leeg en mijn fietssleutel lag binnen. Ik had alleen vieze kleren, een boek en een portemonnee bij me.

Ik deed wat ik in jaren niet had gedaan: ik belde aan bij de buren. Ik was de buurvrouw al eens op de trap tegengekomen met haar twee kleinkinderen en twee husky's. Een gesprek van een paar minuten. En ze was een keer net de deur uitgekomen toen ik met een bloedende stoffeerder zat. Ze had de EHBO-doos van haar man gepakt en de jongen verbonden. Deze buurvrouw was mijn eerste hulp bij noodgevallen en dit was een noodgeval.

Ruim twee uur heb ik bij de buurvrouw doorgebracht. Zij smeerde boterhammen met jam en schonk thee voor me in. Ze stelde haar telefoon en computer ter beschikking en riep de kleinkinderen Angel en Ashley toe stil te zijn terwijl ik met de gemeente belde, die me na veel doorschakelen toezegden dat ze spoed zouden zetten achter het verwerken van mijn verhuisaangifte en dat ik een afspraak kon maken om het adres ‘in onderzoek te stellen’ (dat moet je kennelijk doen als de bewoners voor jou zich niet uitgeschreven hebben). Ze zocht (vergeefs) naar een batterijoplader die op mijn mobiel zou passen. Ze vertelde het verhaal van de twee husky's, die ooit honden van drugsdealers waren geweest, vel over been. En ze klaagde mee – of eigenlijk klaagde ze voor mij, zodat ik het niet meer hoefde te doen – over de traagheid van de gemeente en de lompheid van incassobureaus.

Uiteindelijk kon ik het incassobureau bereiken, de sleutels ophalen en op de terugweg naar huis Perzisch ijs ontdekken (Perzisch ijs is een eigen TIP waard). Niets bleek daadwerkelijk in beslag genomen, er was alleen een lijst opgesteld van spullen die het incassobureau wel zou willen verkopen. Een lijst waar ik ondanks de huisvredebreuk om moest grinniken, want alleen de nieuwe wasmachine zou ze nog iets opleveren, en zie zo’n ding maar eens naar beneden te sjouwen. Alles kwam dus betrekkelijk goed. Maar zonder de buurvrouw had ik er, als alleenstaande in een nieuwe stad met werkende vrienden en lege mobiel, alleen voor gestaan. Zonder de buurvrouw was de situatie vele malen vervelender geweest. Stiekem was het nu zelfs een leuke dag, met Angel en Ashley en de husky's. En ik weet het, nu sla ik aan het romantiseren, maar misschien is het waar: in de volksbuurten kloppen de tegeltjeswijsheden nog gewoon.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

De Ander (Vergeten)

De Ander (Vergeten)

Annelies van Wijk vraagt zichzelf nog voor ze is opgestaan om naar de ander te kijken. Dit gaat over zitten in een tweepersoonsbed,
Eenzaamheid die in alleen zijn verandert en een vijver in het matras met een eendenmoeder erin. Lees meer

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Tijdens de Vergeetweek dreunen we geheugensteuntjes op, verzinnen we ezelsbruggetjes en zetten we kruisjes in onze handpalm waarvan we ons later afvragen waar die voor waren. Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer