Asset 14

De buurvrouw

Sinds kort woon ik in een Rotterdamse bovenwoning waar ik meteen voor viel, ondanks kale vloeren, een loszittend raam en deuren die de sporen droegen van de woede van de vorige bewoner. Ik viel voor de bakstenen muur in de woonkamer, de openslaande deuren naar het balkon, en de ruimte. Zo. Veel. Ruimte. Andere mensen op de bezichtiging haalden hun neus ervoor op. “Je moet wel van klussen houden”, zei een meisje verwijtend tegen haar vriend terwijl ze een toegetakelde en groen geverfde deur betastte. Het huis was dus voor mij, binnen een paar dagen had ik een huurcontract getekend en de sleutel ontvangen.

Toen ik het huis voor de tweede maal binnenkwam, zag ik ze liggen. Stapels en stapels aanmaningen. Energieleveranciers, zorgverzekeraars, de belastingdienst - allemaal wilden ze wat van de bewoners van dit huis. De vorige bewoners welteverstaan, een Pools gezin dat gedwongen was uitgezet, zo hoorde ik achteraf van de eigenaar. Wonen in het huis van gedwongen uitgezette wanbetalers is als leven in een huis waarin het spookt. Er is een onbestemde aanwezigheid, die ineens heel concreet wordt elke keer als de brievenbus kleppert. Ik gaf onmiddellijk mijn verhuizing door aan de gemeente en begon braaf op elke brief die binnenkwam ‘retour afzender’ te schrijven. Maar de brieven bleven komen. Ik probeerde duidelijker te zijn, schreef nu: ‘RETOUR AFZENDER, PERSOON WOONT HIER NIET!’ En ik belde, tussen het verven en klussen en regelen van stoffeerders en aannemers door, de Belastingdienst, om ze door te geven dat het Poolse gezin hier niet meer woonde en dat ik niet ineens een deurwaarder op de stoep wilde hebben staan. Zij waren begripvol, zij noteerden het.

Zo’n drie weken later kwam ik ’s middags terug van een feestje in Brussel. Ik had me voorgenomen om extra hard te gaan werken die dag. Ik stak mijn sleutel in het slot en… ik stak niet eens echt mijn sleutel in het slot, hij paste er niet meer in. In de deurpost was een brief gestoken van BSR incassobureau met de mededeling dat mijn goederen in beslag genomen waren en dat zij een nieuw slot op de deur hadden gezet. De sleutels daarvan kon ik om vier uur aan de andere kant van de stad ophalen. Vanaf twee uur zou het incassobureau telefonisch bereikbaar zijn. Het was nu kwart voor één, de batterij van mijn mobiel was leeg en mijn fietssleutel lag binnen. Ik had alleen vieze kleren, een boek en een portemonnee bij me.

Ik deed wat ik in jaren niet had gedaan: ik belde aan bij de buren. Ik was de buurvrouw al eens op de trap tegengekomen met haar twee kleinkinderen en twee husky's. Een gesprek van een paar minuten. En ze was een keer net de deur uitgekomen toen ik met een bloedende stoffeerder zat. Ze had de EHBO-doos van haar man gepakt en de jongen verbonden. Deze buurvrouw was mijn eerste hulp bij noodgevallen en dit was een noodgeval.

Ruim twee uur heb ik bij de buurvrouw doorgebracht. Zij smeerde boterhammen met jam en schonk thee voor me in. Ze stelde haar telefoon en computer ter beschikking en riep de kleinkinderen Angel en Ashley toe stil te zijn terwijl ik met de gemeente belde, die me na veel doorschakelen toezegden dat ze spoed zouden zetten achter het verwerken van mijn verhuisaangifte en dat ik een afspraak kon maken om het adres ‘in onderzoek te stellen’ (dat moet je kennelijk doen als de bewoners voor jou zich niet uitgeschreven hebben). Ze zocht (vergeefs) naar een batterijoplader die op mijn mobiel zou passen. Ze vertelde het verhaal van de twee husky's, die ooit honden van drugsdealers waren geweest, vel over been. En ze klaagde mee – of eigenlijk klaagde ze voor mij, zodat ik het niet meer hoefde te doen – over de traagheid van de gemeente en de lompheid van incassobureaus.

Uiteindelijk kon ik het incassobureau bereiken, de sleutels ophalen en op de terugweg naar huis Perzisch ijs ontdekken (Perzisch ijs is een eigen TIP waard). Niets bleek daadwerkelijk in beslag genomen, er was alleen een lijst opgesteld van spullen die het incassobureau wel zou willen verkopen. Een lijst waar ik ondanks de huisvredebreuk om moest grinniken, want alleen de nieuwe wasmachine zou ze nog iets opleveren, en zie zo’n ding maar eens naar beneden te sjouwen. Alles kwam dus betrekkelijk goed. Maar zonder de buurvrouw had ik er, als alleenstaande in een nieuwe stad met werkende vrienden en lege mobiel, alleen voor gestaan. Zonder de buurvrouw was de situatie vele malen vervelender geweest. Stiekem was het nu zelfs een leuke dag, met Angel en Ashley en de husky's. En ik weet het, nu sla ik aan het romantiseren, maar misschien is het waar: in de volksbuurten kloppen de tegeltjeswijsheden nog gewoon.

Mail

Emy Koopman was jarenlang Hard//hoofd-redactielid en is literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Ze debuteerde in 2016 met de roman Orewoet. Haar meest recente boek Tekenen van het universum verscheen in januari 2022 bij uitgeverij Prometheus.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!