Al eens aan adoptie gedacht? De kans is groot dat sommigen van jullie die vraag ooit voorgelegd zullen krijgen. Wat zeg ik? Nu hebben jullie hem allemaal voorgelegd gekregen. Dat maakt de schok de volgende keer misschien wat minder heftig.
Adopteren betekent dat je je ontfermt over en je verantwoordelijk voelt voor iets dat niet je eigen vlees en bloed is, iets waarvoor jij niet hebt kromgelegen van de pijn. Het is een flinke stap en enige deliberatie vooraf is gewenst. Zulke ingrijpende beslissingen hoor je niet licht te nemen. Treed in overleg met jezelf en je omgeving over de gevolgen van deze keuze, trek je eigen beweegredenen in twijfel voordat je de knoop doorhakt en wees je bewust van de vele valkuilen die bij adoptie op de loer liggen.
Schrik niet, ik schrijf dit niet als cryptische liefdesbetuiging aan Madonna of om de Club van Tien Miljoen aan te prijzen. Ik promoot een andere, meer bescheiden vorm van adoptie. Noem het 'adoptietsisme': het idee dat je je misschien niet voor andermans kind verantwoordelijk hoeft te voelen, maar toch wel voor iets meer dan alleen je eigen zaakjes.
Zelf heb ik me voorgenomen in 2013 een boekwinkel te adopteren – een klein sympathiek boekwinkeltje dat al decennia bestaat – en me daar verantwoordelijk voor voelen alsof het mijn eigen boekwinkeltje was. Ik zal me pas in het uiterste geval, als wat ik echt nodig heb er met geen mogelijkheid te krijgen is, tot Bol of de belastingontwijkers van Amazon wenden.
Adopteer ook iets. Een middenstander in de buurt bijvoorbeeld, fiets gewoon twee minuutjes om voordat je voor het hoogst noodzakelijke naar de Albert Heijn gaat. Lees het hele internet leeg, maar neem ook een abonnement op een krant of tijdschrift omdat je het belangrijk vindt dat zoiets wordt gemaakt. Download zoveel films als je wil, maar ga zo vaak mogelijk naar die fijne, door vrijwilligers gerunde bioscoop om de hoek. Word tientjeslid van een omroep die mooie programma's maakt. Zonder jouw hulp gebeurt het vast ook, maar laat dat nu het nooit hardop uitgesproken argument van freeridende eikels zijn. En wie wil daarbij horen?
Voel je een klein beetje verantwoordelijk voor het resultaat van andermans bloed, zweet en tranen en betaal er iets meer voor dan je volgens alle winstmaximaliserendemens-theorieën hoort te doen. Echt, het schenkt voldoening. Houd er vervolgens wel je mond over en ga niet je eigen loftrompet pijpen, want niemand zit te wachten op je morele superioriteit.
