Asset 14

Aangifte doen

Op Goede Vrijdag stak een jongen zijn penis naar mij uit. Het was iets voor achten, ’s ochtends, ik had net hardgelopen en wandelde het laatste stukje. In een smal straatje achter mijn huis kwam de jongen (een jaar of 26, donker kort haar, hij leek op Tighadouini van NAC maar had een minder lange baard) naast me lopen met zijn fiets. Steeds iets dichterbij. Ik dacht dat hij verdwaald was, vroeg wat er was, hij keek me wazig aan en zweeg. ‘Kan ik je helpen?’ drong ik aan. Hij keek naar beneden, ik volgde zijn blik.

Bij het politiebureau was dat het enige signalement dat ik met absolute zekerheid kon geven: hij was groot geschapen. Het beeld van zijn enorme stijve penis kreeg ik die dag niet meer van mijn netvlies, maar of hij nu een spijkerbroek droeg of een joggingbroek, en welke kleur zijn fiets was? Ik wist het niet zeker. Een blauw sportjasje dacht ik me te herinneren, en hij had grote, donkere, wazige ogen. Zijn kapsel leek een beetje op dat van mijn vriend. De vrouw achter de balie (blond lang haar, mijn leeftijd, eyeliner) maakte notities in haar blauwe Moleskine-boekje en riep haar collega’s op. Ik moest naar de Zedenpolitie op het hoofdkantoor voor aangifte, zei ze. Op dat moment kwam een mannelijke agent (eind 50, kalend, zonnebankbruin, lang postuur, ‘Amsterdams gezicht’) naast haar staan. ‘Nee, dat doen we niet hoor. Bij Zeden doen ze alleen verkrachtingen. Voor dit soort dingen heeft aangifte helemaal geen zin. Met zo’n signalement is de kans dat we hem pakken klein… Een aangifte belandt meteen in het archief. Ga jij maar lekker naar huis om te douchen.’ Hij bedoelde het ongetwijfeld heel vriendelijk.

Die middag ben ik nog een keer naar het politiebureau gegaan. Op mijn vraag waarom ik geen aangifte kon doen, het was, had ik gegoogeld, tenslotte 'schending van de eerbaarheid' wat mij was overkomen, kreeg ik een omslachtig antwoord.

Ja, nee, het kon wel, ze mochten mij natuurlijk niet weigeren, maar het had totaal geen zin. Ik zou een afspraak moeten maken en het zou veel tijd kosten. Echt, dat ze mijn melding hadden genoteerd was meer dan voldoende, zei dezelfde agent als die ochtend. Gedesillusioneerd droop ik af.

Ik had aangifte willen doen, niet omdat ik dacht dat het verschil zou maken, maar zodat het genoteerd werd. Dit voorval moest in het archief belanden, om te bewijzen dat dit soort dingen gebeuren, dagelijks. Om alle keren dat ik geen aangifte had gedaan te compenseren. De keer dat ik (15, rode krullen, onzeker) voor het eerst alleen door Amsterdam liep en een man (eind 40, bierbuik, leren jas) op mij af stapte met de woorden: ‘Zo lekkere tietjes heb je, zal ik die eens even lekker vastpakken?’ En de keer dat ik (16, rode krullen, extreem onzeker) bij Parkpop in het publiek stond en door een man (40? halflang haar, band T-shirt) in mijn kruis werd gegrepen. Die agressieve gravende vingers. De keer dat een man (eind 20, vale polo) zich tegenover mij in de trein zat af te trekken achter een pornoblaadje. Alle keren dat er schunnige dingen naar me werden geroepen tijdens het hardlopen. Dingen die als grapjes bedoeld waren, maar niet grappig zijn en zelfs behoorlijk intimiderend als je in je eentje in het donker loopt. Zo vaak had ik geen aangifte gedaan van deze kleine vergrijpen. Omdat ik wist dat het geen zin had, en omdat ik twijfelde aan de strafbaarheid.

Een week na de schending van mijn eerbaarheid werd ik gebeld door de Zedenpolitie. Mijn melding was opgedoken in hun systeem, of ik naar het bureau wilde komen om aangifte te doen. De agenten van Zeden zijn het tegenovergestelde van hun collega’s bij het bureau in mijn buurt: vriendelijk, intelligent, accuraat. Ik leerde dat het doen van aangifte altijd zin heeft. Omdat mijn signalement dan misschien niet heel nauwkeurig was, maar het wel enigszins overeen kwam met de andere drie aangiftes die waren gedaan van hetzelfde vergrijp in mijn buurt. Ik leerde dat vooral vrouwelijke hardlopers vaak worden lastiggevallen. Dat potloodventen in eerste instantie onschuldig lijkt, maar dat plegers van ernstige zedendelicten vaak beginnen met kleine vergrijpen. Door juist van deze kleine dingen aangifte te doen kan de Zedenpolitie een probleem signaleren voor het escaleert.

Anderhalve week later mocht ik opnieuw naar het kantoor komen om twee foto’s van verdachten te bekijken. Het waren pasfotoportretten, dus ik kon het niet met zekerheid zeggen.

Door geen aangifte te doen zeggen we indirect dat het oké is, dat elke man zich op ons mag aftrekken als we ’s ochtends aan het hardlopen zijn. Dat een buurtagent mijn melding wegwuift als ‘geen verkrachting, dus niet ernstig’ illustreert dat we dit soort egoïstische zelfbevrediging als maatschappij gedogen. Ook als je geen smartphone hebt – tip van de buurtagent: neem de volgende keer gewoon een foto van je potloodventer, dan hebben we een signalement waar we iets mee kunnen – is het feit dat je bent lastig gevallen meer dan genoeg reden om aangifte te doen.

Mail

Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan