Asset 14

Aanbellen loont

TIP: Aanbellen loont

Toen ik vroeger een krantenwijk liep in het dorp waar ik woonde, ging ik ieder jaar met Oud en Nieuw langs de deuren voor een kleine fooi. Die kleinigheidjes waren natuurlijk leuk, maar het grootste feest was het aanbellen bij wildvreemden zonder er vervolgens voor te hoeven wegrennen. Een verrassing bij ieder huis: hoe klinkt de deurbel?

De wereld van de deurbellen is grofweg in drie soorten onder te verdelen. Allereerst is er de tringbel. De tringbel is een bel die een teleurstellend ratelend geluidje maakt, zolang als je hem indrukt. Het is een bel die de bewoners van het huis de trappen af doet stormen en als bezetenen door de hal laat rennen om er zo snel mogelijk een einde aan te brengen. Veel mensen geven de voorkeur aan de tringbel.

'Uiteindelijk druip je langzaam af, bij de bel vandaan'

Dan is er nog de ding-dong-bel. Rustgevend misschien, maar hartstikke riskant. De ‘ding’ met de daaropvolgende ‘dong’ verdwijnt namelijk al snel in het niets en dan voel je je als aanbeller bij iedere nieuwe poging steeds een stukje bezwaarder. Uiteindelijk druip je langzaam af, bij de bel vandaan, ervan uitgaand dat de deur nog altijd ieder moment woest open gejast zal worden.

Waar ik als krantenjongen eigenlijk iedere keer weer op hoopte was de derde en laatste soort: de melodietjesbel. De bel die steeds als het knopje wordt ingedrukt, een heel muziekje door de hal laat galmen. De monofone klanken vertellen altijd een heel verhaal over degene die straks in de deuropening zal verschijnen. Het zal iemand zijn die zichzelf niet een persoon vond voor een tring- of de ding-dongbel en daarom een melodietjesbel heeft gekocht. Iemand van wie ik bij het horen van het muziekje weet dat precies dít nummer de favoriet was uit de 36 voorgeprogrammeerde liedjes. Van deze bliepjescompositie springt de deurbeleigenaar blijkbaar met het meeste plezier uit hun zetel om vervolgens een wildvreemde aan te treffen. Een onbekende bij wie je in die allereerste seconden van ontmoeting je indruk hebt laten bepalen door het ringelende computerpianootje naast de meterkast.

Nu ik in de stad woon kom ik nog maar zelden in de gelegenheid om in de levens van wildvreemden te neuzen door op hun deurbel te drukken. Soms vraag ik me af hoe goed ik mijn buren eigenlijk ken als ik niet eens weet hoe hun deurbel klinkt. Eigenlijk zou iedereen minstens een keer alle deurbellen van hun eigen straat af moeten gaan. Gewoon voor het geval dat er toevallig een melodietjesbel-persoon tussen zit. De buren die karakter durven te tonen, die moet je koesteren. Zij maken zich niet druk over hun indruk op nog onbekende mensen, zij passen zich niet aan in elke situatie. Deze mensen staan achter hun melodietje. Of er nu een Jehova-getuige, slecht-nieuwsagent of een nieuwe vlam aan hun deur staat, die bliepjes zullen klinken.

Deze tekst werd oorspronkelijk gepubliceerd in juni 2017.

Beeld: Bernstein

Mail

Matthijs van Rumpt is schrijver en student Cultural Analysis. Hij houdt van de kleine en grote dingen in het leven.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer