Asset 14

They know too much dirt

In een korte serie verwondert Ron zich over het gezelschap dat hij op zijn vriendenpagina aantreft. Deze keer: een selfie van drie vriendinnen.

Zondag in de UB. Lege werkbanken. Twee studenten iets verderop, in slaap sukkelend boven wettenbundels. Voor me een scherm volgeplempt met halfslachtige zinnen, bestaande uit woorden die overbodig of ronduit onjuist zijn. Als ik er naar staar zie ik alinea’s, door de enter die ik her en der aanbracht voor mijn eigen gemoedsrust. Onderaan in kleine lettertjes prijkt een bronnenapparaat met notities als @OPZOEKEN, @BRON?, @KLOPT DIT WEL? Ik wil mijn vuist rood slaan op het witte blad, schreeuwen tot ik schor ben, chocolade eten. Ik wil huilen, gewoon heel hard huilen.

Verman je. Doe iets nuttigs. Open je browser. Facebook. Ja, Facebook! Ik scroll. Ik scroll terug. Mijn blik gevangen door een selfie van drie lachende meisjes. De tekst die er boven staat: I think we will have to be friends forever. They know too much dirt…

Ik hoor ze schaterlachen. Charl Delemarre en Kensington schallend uit de laptop. Een veld van broodkruimels op het aanrecht. Twee meisjes van begin twintig op de bank, de derde verschanst in een versleten stoel. De ernst, als Annelies vertelt over die keer met twee jongens van dat leuke Olof-dispuut. Het opengesperde paar ogen, het wachten met knipperen tot na de reactie die komen zal. Fleur die enthousiast Neeeee uitroept en opbiecht dat zij zelf, als ze heel eerlijk is, alwéér voor het bijltje is gegaan toen haar ex weer eens op de stoep stond.

Het stilzwijgen van Carlijn. Verwachtingsvolle blikken vanuit de stoel. Vurige dagdromen over ranzige avonturen, desnoods met de eenzame jongen die ze Wodka Lime zijn gaan noemen, de loner uit de kroeg. Met een dildo erbij, of een worst uit het koelvak zo nodig. Iets, wat dan ook, om het totale gebrek aan rauwe ervaringen te compenseren – materiaal om heldenverhalen uit te smeden.

Illustratie: Josse Blase.

Zwieberende aangeschoten lichamen die zich keurig op een rijtje weten te schikken voor de onontbeerlijke selfie. Alle opgespaarde charme ingezet voor dit sinds binnenkomst verwachte moment. Glimlachende bekjes op het scherm, gevolgd door een tekst die er echt bij moet. Het uploaden naar Facebook, in de zekerheid dat het veelzeggend is, of althans grappig, leuk, gezellig (!). Waarschijnlijk een combinatie van het allemaal. Stel je voor, de overvloed aan likes die dit gaat opleveren.

In de verlenging de gedachtes in de rij voor de kassa, de dag erna. De oude heks die plots voor Annelies uitschiet naar de kassa die net geopend is, terwijl ze al een rij gekozen had, en daar dus gewoon had moeten blijven staan. Hangjongeren een plaag? Niets vergeleken met bejaarden in de supermarkt. Bonnetjes controleren, vragen of de bonus er wel afgehaald is, geld terugvragen, artikelen terugbrengen, papieren door de caissière laten invullen waar ze tien minuten mee bezig is, centen op de grond laten vallen, pincode vergeten, eeuwig gezeur...

Ze lacht, als ze denkt aan het berichtje van Jonathan vannacht – toen de meiden al naar huis waren. Had ze daar wel op in moeten gaan? Ze maakt het hem wel erg makkelijk. Had ze niet soms – hoofdschuddend: Ach, het was toch leuk? Pluk de dag – als ik het niet doe, doet een ander het wel.

In de rij voor de kassa voelt ze haar kontzak trillen. Ze bukt, zet het zware mandje neer; haar broek glijdt van haar billen. Net iets te ver. Snel grijpt ze haar leven uit haar zak. Het scherm is al aan, het lijstje notificaties van de laatste tien minuten vraagt om actie. Blauw: twee nieuwe likes, één reactie. Groen:

20.25u. Jonathan: ‘Heey. Morgen dus film bij mij?’
20.28u. Bram: ‘Ben er om 9 ;)’
20.28u. Bram: ‘xx’

Een opgewekte glimlach danst boven haar kin. Snel nog even douchen.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.

Mail

Josse Blase is een illustrator, afgestudeerd aan de Hogeschool van Kunsten in Utrecht. Zijn stijl kenmerkt zich in humor, kleur, speelsheid en een groot gevoel voor detail.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer