In 2012 kreeg de jonge filmmaker Lena Dunham de kans om een HBO-serie over haar generatie te maken. Het resultaat veroorzaakte veel controverse en kreeg veel lof. Dunham kreeg een Golden Globe voor haar acteerprestaties. De aandacht van serieuze en minder serieuze media was overweldigend. Het tweede seizoen ging in januari van dit jaar in première. Redacteuren en Girls-fans Noor, Rutger, Sanne en Philip bespraken vlak voor de seizoensfinale (zondag aanstaande) deze nieuwe reeks afleveringen. Spoiler-alert!
De mannen
Hannah en Adam
Noor: En God schiep Adam.
Sanne: Alles begint bij hem.
Rutger: Grappig hoe hij de eigenlijke hoofdpersoon van Girls is geworden, of in elk geval een essentieel onderdeel. Ik miste hem in het midden van het seizoen zo erg.
Philip: Ik ook. Alle mannen willen zoals Adam zijn, omdat hij alles doet wat wij niet durven of mogen. Dat Adam autistische trekjes heeft nemen we op de koop toe - wat zeg ik, we vinden het geweldig. “Oh, had ik maar Asperger, dan vielen alle vrouwen voor mijn complete onbegrip voor sociale conventies.”
Rutger: Ja, hij is bijna te oprecht voor deze wereld. Daarom vormt hij zo’n mooi contrast met Hannah en haar vriendinnen die allemaal zo hun best doen om iets te zijn wat ze niet zijn.
Noor: Het is net als Mr. Big in Sex and the City, daar draait het eigenlijk ook allemaal om hem. Het blijft interessant, Adam is eigenlijk een behoorlijke zak, en toch vallen alle vrouwen voor hem. Hoe kan dat?
Sanne: Ik had het idee dat hij meer likeable werd gemaakt; in het begin van seizoen 1 is hij het prototype ‘gevaarlijke onbetrouwbare man’, maar gaandeweg wordt hij steeds gevoeliger. En opeens was hij Hannah aan het smeken of hij alsjeblieft bij haar mocht zijn. Als vrouwelijke kijker denk je dan: zo werkt het dus niet.
Noor: Ja dat vond ik behoorlijk ongeloofwaardig, en niet in lijn met zijn karakter. Maar wel fijn om naar te kijken: een man die naar je smacht, dat willen we allemaal wel.
Rutger: Ik vond het juist wel geloofwaardig. In aflevering 8 vertelt hij ook aan de Anonieme Alcoholisten waarom hij Hannah zo leuk vindt: “She just seemed like a piece of ass. But she was persistent and she just hung around and showed up at my place and gradually it started to feel better when she was there. It wasn't love the way I imagined it. I just felt weird if I didn't know what she was up to or whatever. I liked knowing that she was just going to be there and warm and staying the night.”
Noor: Dat is toch niet smachten?!
Rutger: Dat is toch het punt, dat liefde meestal niet gaat zoals je je voorstelt? Dat Adam een lul is, maar toch charmant? Dat is dubbelzinnig, maar niet ongeloofwaardig.
Sanne: Ik denk dat Adam ook de meest getalenteerde acteur is. Maar ik heb sowieso het idee dat de mannen in Girls een stuk beter te verteren zijn; Elijah, Hannah’s homovriend, was ook een van de leukere personages.
Rutger: En sarcastische Ray!
Philip: Ik krijg de indruk dat de mannen in hetzelfde schuitje zitten als de vrouwen, maar zij hun lot een stuk waardiger dragen. Ze lijken zichzelf beter door te hebben, waardoor ze minder irritant zijn. Adam is lomp, maar heeft een klein hart. Ray is boos op de wereld, maar vooral op zichzelf. Charlie is een grijze muis, maar is daar oké mee. Alle vrouwen zijn alleen een soort van hysterisch, neurotisch. Girls bevestigt zo onbedoeld sekse-stereotypen.
Sanne: Nou... wellicht heeft het er iets mee te maken dat, net als in de echte wereld, vrouwen harder worden afgerekend op hun karakterfouten? Mannen mogen klootzakken zijn. Dat vinden we juist leuk. Kijk maar naar Mr. Big. Vrouwen zijn meteen hysterische zeikwijven.
Noor: Het seizoen werd beter vanaf aflevering 6, toepasselijk getiteld 'Boys', waarin Ray en Adam naar Staten Island gaan met die hond.
Rutger: Hoewel het einde, met Ray huilend op een bankje (“I’m nothing”), mij niet overtuigde. Te sentimenteel. Daar ging het over het randje, zoals vaker dit seizoen.
Philip: Conclusie: Girls hebben geen identiteit zonder mannen?
Rutger: Nee, ze hebben elkaar nodig, en wij als kijker ook.
Onze generatie
Marnie, Shoshanna en Ray
Philip: Het verbaast me hoe vaak ik op internet, in kranten en in dagbladen voorbij zie komen dat Lena Dunham de stem van onze generatie is. Wat is ‘onze generatie’ überhaupt? Toch niet dit, hoop ik.
Sanne: Zoals Hannah zegt in de pilot: “Of in ieder geval een stem. Van een generatie.”
Rutger: Altijd bezig zijn met ‘worden wie je bent’, maar geen idee hebben hoe dat moet. Iedereen is ongelofelijk egocentrisch. Ik vond de scène waarin Hannah en Marnie elkaar bellen terwijl ze allebei een kut-tijd hebben, maar doen alsof het helemaal te gek is, tekenend. We zijn een stelletje posers.
Philip: Ik herkende veel in in het eerste seizoen, maar het tweede seizoen is alles uitvergroot. Dat telefoongesprek - daar dacht ik echt dat ik in de maling werd genomen. En dat gebeurt vaker in het tweede seizoen. Hyperbool op hyperbool. Dan spreek je niet namens, maar ten koste van een generatie.
Noor: Het maakte het ook een beetje kinderachtig soms: aanstellerige kinderen die overal een probleem in zien.
Rutger: Ja, ik vond ook dat het dit seizoen wat nuances verloor. Alle seks is ongemakkelijk, iedereen lult alleen maar over zichzelf, zelfs als de ander in de put zit... Dan bevestigt het weer het negatieve beeld dat oudere generaties graag van ons zien. Zo erg is het ook weer niet. Jammer.
Onsympathieke mensen
Jessa met haar vader
Sanne: Ik realiseerde me op een gegeven moment dat Girls de eerste serie is die ik goed vind, maar waarvan ik de hoofdpersoon eigenlijk niet trek. En in feite zijn alle vier de girls niet te doen.
Noor: Ik heb dat juist vaker, dat ik vooral het hoofdpersonage niet trek: Carrie van Sex and the City was ook vreselijk, en Harry Potter ook.
Rutger: Ik haat Jessa. Vanaf het begin al.
Noor: Waarom, omdat ze lekker is?
Rutger: Valt ook wel mee. Zij is echt alleen maar nep. Ze doet alles alleen maar voor wat ze wil uitstralen, met die belachelijke bruiloft aan het eind van seizoen 1 als beste voorbeeld. Toen ze begon te huilen op de schommel bij haar vader, dacht ik: hè hè, daar zien we eindelijk wat kwetsbaarheid. Maar toen had ik me al achttien afleveringen geërgerd.
Sanne: Ik kreeg na die aflevering over haar abortus in seizoen 1 sympathie voor haar en vind haar juist een van de meest interessante karakters. En die scène met haar vader was behoorlijk hartverscheurend.
Philip: Jessa werkte heel goed met die vader van haar oppaskinderen in het eerste seizoen - daar kon ze nog mee schermen. Voor de rest is het allemaal wat oppervlakkig. Bohemien, leuk, tof, maar vooral heel erg irritant.
Noor: Shoshanna is mijn favoriete personage, maar haar naiëve, grappige karakter heeft weinig te maken met Onze Generatie toch? Wat dat betreft bungelt ze er maar een beetje bij.
Rutger: Ik vind haar bijna net zo ontwapenend als Adam. De anderen blijven zo stoer in al hun wanhoop, zij niet. En haar relatie met Ray is de beste vondst van dit seizoen - hun dialoog op het metrobankje was zo ontroerend. Maar weet je, ik vind onsympathieke personages niet zo erg - denk aan de vier hoofdpersonen van Seinfeld, een stelletje klootzakken. Maar daarbij maakte je nog deel uit van hun lol over de buitenwereld en hun gezelligheid. In Girls zijn ze ook zo onaardig tegen elkaar. Dat trek ik steeds minder.
Sanne: Hun vriendschap lijkt ook problematischer. Als Jessa huwelijk stukloopt, zit ze samen met Hannah huilend in bad; dat was mooi. Maar verder doen ze voornamelijk eikelig tegen elkaar.
Noor: Dat maakte seizoen 1 zo goed: die geborgenheid van vriendschap laten zien. De scène dat Marnie binnenkomt, en Hannah in haar eentje aan het dansen is, en ze samen verder dansen, daar krijg ik nog steeds kippenvel van. Zo lief.
Sanne: Dit seizoen had je de aflevering waarin Hannah en Elijah samen coke gaan doen!
Rutger: Ja, dat was geweldig. Maar de manier waarop Elijah dan in een oogwenk van beste vriend naar gedumpte huisgenoot ging, vond ik stuitend. Stuitend! Nogmaals: we zijn wel kut, maar zo kut? Er moet meer geknuffeld en samen gedanst worden in seizoen 3.
Noor: Gelukkig vond Elijah het zelf ook stuitend!
Lelijkheid, ongemakkelijke seks en andere viezigheden
Hannah speelt naakt ping pong in het perfecte huis van de perfecte dokter
Noor: Ik ben oprecht blij dat er normale vrouwenlijven te zien zijn in de serie: heel ontnuchterend. Maar ik vond het ook heerlijk toen Hannah er opeens wel mooi uitzag op de bruiloft van Jessa.
Rutger: Ook dit werd een trucje in seizoen 2: daar heb je de rare tieten van Hannah weer, daar wordt Marnie weer geneukt terwijl ze naar een pop moet kijken. Oké, dat laatste was wel heel grappig.
Sanne: Marnie irriteert me altijd, en voornamelijk omdat ze zo standaard-Hollywood-mooi is, in tegenstelling tot de rest. Dat leidt af. Bovendien is ze met afstand de slechtste acteur.
Philip: Marnie is dan wel de mooiste vrouw in Girls, ze maakt ook de meest aangename ontwikkeling door. Van oppervlakkig meisje dat alles krijgt wat ze wil, naar iemand die doorheeft dat ze iets moet maken van haar leven.
Noor: Een van de vieste dingen in de serie vind ik wanneer Adam een slok neemt uit een glas melk dat naast zijn bed staat en het onmiddelijk weer uitproest. Ik ben ook wel eens bij jongens thuis geweest waarbij ik dacht: mijn god. Maar Adam is wel echt een (hele hotte, sexy, geile) viespeuk.
Sanne: Die ranzigheid kan ik heel erg waarderen. Als zijn nieuwe vriendinnetje voor het beffen zegt: “Nee, niet doen, ik heb niet gedoucht vandaag”, weet je eigenlijk al dat het gedoemd is te mislukken.
Rutger: Misschien gaat de serie uiteindelijk wel over vies of lelijk durven zijn (wat The Onion deze week geniaal persifleerde). Dat is ook de functie van die nieuwe vriendin van Adam: ze is superleuk en mooi, maar preuts. Wij denken: Hannah is minder mooi, maar ze zou wel zonder problemen op handen en voeten naar het bed kruipen en zich onder laten spuiten.
Philip: Klopt, maar Hannah jankt bij het minste of geringste, ze is egoïstisch en neurotisch. Geef mij dan maar die preutse meid.
Sanne: Ik kan het niet helpen, ik vind dat nieuwe meisje een trut. Hannah en Adam moeten weer bij elkaar! Ze zijn perfect voor elkaar, in al hun imperfectie.
Rutger: Hannah’s Obsessive Compulsive Disorder is bedoeld om haar zielig en dus weer sympathieker te maken, op weg naar de laatste aflevering met de titel 'Together'. Het geeft wel aan dat Hannah iets te ver van ons is afgedreven.
Sanne: Dat met dat wattenstaafje was HORROR!
Philip: Ik heb het inmiddels wel gehad met die verheerlijking van nerds en quirky meisjes. Voor mij is Girls pas echt geslaagd als het ons laat zien hoe we perfect tevreden kunnen zijn met een huiselijk, ietwat saai, maar degelijk leven. Hannah en Adam mogen samenkomen, onder voorwaarde dat ze een labrador en hele suffe station wagon nemen.
Rutger: Daarom vond ik aflevering 5, met die perfecte man met zijn perfecte huis, zo interessant. De combinatie met Hannah was echt ongeloofwaardig, maar het was een soort fijne droom. Ik was zo benieuwd waar het heen ging. Maar uiteindelijk huilt Hannah: “I want what everyone wants.” Ja duh. Dat vond ik echt een totale anticlimax.
Sanne: Ik wil in elk geval liever een weirde kunstenaar met een huis vol troep, die nooit t-shirts draagt, maar het in ieder geval niet erg vindt als ik een keer sta te piesen onder de douche. Die perfecte dokter was doodeng.
Hoge verwachtingen
Adam met Natalia, zijn nieuwe vriendin
Sanne: Het hele personage van die Thomas-John, de man van Jessa, was me een raadsel.
Noor: bij die verhaallijn sloegen ze wat mij betreft de plank mis, daar werd het opeens het uitwerken van (behoorlijk onrealistische) plotjes, die afdeden aan het meer keuvelende maar juist sterke begin.
Rutger: Je zag de twijfel van de schrijvers, wat op zich wel weer symbolisch is. Het belachelijke einde van seizoen 1 met de bruiloft van Jessa werd snel weer teruggedraaid, het samenwonen van Hannah en Elijah duurde twee afleveringen, het zwarte vriendje zat er maar een aflevering in. Er werd vaak hoog ingezet, maar dan werd de belofte niet ingelost. Het was telkens: oeps, sorry, wacht, laat maar. Argh, maak een keuze, twintiger!
Philip: De serie kreeg een soort metanarratieve gelaagdheid, haha. Stiekem was het gewoon slecht. Het had iets geforceerds. Later ging het gelukkig weer beter, waardoor ik toch wel zin heb in die laatste aflevering.
Rutger: Ik denk dat de serie te snel te veel aandacht heeft gekregen, waardoor het niet rustig kon groeien. Seizoen 1 werd al wat minder op het eind, met die rare ruzie tussen Marnie en Hannah en de bruiloft. Toen kreeg Lena Dunham wel gewoon een fucking Golden Globe. Seizoen 2 twijfelt en gelooft een beetje te veel in zijn eigen mythe: de verwachtingen waren te hoog. Het was een imperfecte serie die meteen in de schijnwerpers stond. De lastige balans die het zoekt - realistisch, dubbelzinnig, frustrerend - raakte in de war. De acteurs zijn misschien ook wel gewoon te zwak. Maar ik blijf fan.
Sanne: Ik vond de laatste twee afleveringen weer heel goed. Zeker niet perfect, maar de flow is terug.
Noor: Er staat nu iets op het spel, want we willen als kijker natuurlijk toch dat Hannah en Adam als Ross & Rachel weer bij elkaar komen. Maar als dat gebeurt zou ik het gelijk ook zwak vinden. Het absoluut revolutionaire aan Sex and the City was dat Samantha het uitmaakte met Smith en dat het daarbij bleef. Dat voelde rauw en raar, maar was in ieder geval origineel en echt.
Sanne: Ja, maar uiteindelijk vonden Carrie en Mr. Big elkaar wel. In Parijs!
Rutger: Eigenlijk wel grappig dat wij de serie nu dus verder kapot maken door er nog meer over te schrijven en het verder te hypen... Misschien moeten we maar ons mond houden en Lena Dunham en haar ideeën met rust laten.
Sanne: Alles wat zij bedenkt is sowieso beter dan een ‘Nederlandse versie’ van Girls.
Noor: Als er maar meer en meer en meer ADAM in komt, vind ik alles best.
-------
De laatste aflevering van Girls wordt aanstaande zondag in de VS uitgezonden en is maandagavond om 20.30 te zien op HBO Nederland.
