Asset 14

Niet teleurgesteld, alleen boos


'Zelfs als iemand alle boeken uit jouw boekenkast aan flarden zou scheuren, zou je nog glimlachend vragen: "Joh, moest dat nou?"'
Ik ben een weekendje weg met vriendin E. en ze heeft net haar koffie over mijn gebonden uitgave van Peter Stamms Gesammelte Erzählungen gegooid. Ik heb daarop gereageerd met een zonnige joh, geeft niets. Daar snapt E. niets van. ‘Zie je die kustlijn daar?’ vraagt ze. ‘Als ik jou was zou ik daar nu met kordate je-zoekt-het-maar-even-lekker-uit-passen heen wandelen, en mij een uurtje in mijn smerige koffiesop laten gaarkoken. Nee maar serieus.’

E. is altijd eerlijk. Als iemand haar teleurstelt of boos maakt, krijgt diegene dat te horen. Ik hoef niet meer te vertellen dat ik daar bewondering voor heb, maar soms heb ik mijn twijfels. Mensen die lang niets van zich hebben laten weten stuurt ze berichten als: Ik heb lang niets van je gehoord. Beetje irritant. Moet ik soms steeds het initiatief nemen? Mannen die net iets te lomp of te lui zijn krijgen van haar een actieplan en een schop onder hun achterste. Mij heeft ze eens een ruggengraatloze kwispelaar genoemd. Kijk, in alle gevallen heeft ze meer dan gelijk, maar of ze haar doel ermee bereikt?

Ik moet denken aan een bokstraining van een paar maanden geleden. Boksen als metafoor heette de training, bedoeld voor mensen werkzaam in het onderwijs. Ik had me al dagen lopen afvragen waarvoor het boksen dan een metafoor zou zijn – het leven? seks? onbeantwoorde verliefdheid? mislukte dates? dat had ik nou écht leuk gevonden – maar op de training kwam ik er snel genoeg achter dat, natuurlijk, boksen als metafoor voor communicatie werd bedoeld.
‘Durf me eens een stoot te geven,’ zei Rob de instructeur. Ik gaf hem een duwtje. ‘Dat is een duwtje,’ zei Rob, ‘ik zei geen duwtje. Durf me eens een stóót te geven.’ Ik gaf hem een zwaarder duwtje. Hij zuchtte. ‘Iduna,’ zei hij. ‘Durf jij niet te vechten?’
‘Best wel,’ zei ik.
‘Iduna durft niet te vechten,’ legde Rob uit aan de groep. ‘Wat kan Iduna doen?’
‘Iduna moet haar remmen loslaten en niet bang zijn wat jij van haar vindt,’ zei een vrouw die er helemáál niet uitzag alsof ze in staat was iemand een stoot te geven.
‘Probeer het eens, Iduna?’ zei Rob.
Stik er allemaal maar in, dacht ik, en ik gaf Rob een hengst tegen zijn kin. Hij verweerde zich niet, de groep deed ‘ohhh’.
‘Kijk,’ zei Rob. ‘Nú heeft Iduna mij een stoot gegeven. En dat is heel fijn, want die stoot had ik nodig. Ik had hem hard nodig. Snappen jullie het?’

‘Ik denk dat als ik lief glimlach, de kans groter is dat jij mij die 34 euro 95 gaat geven die deze bundel kostte,’ zeg ik, wederom met een lach, tegen E. als we even later langs de kustlijn wandelen.
‘Aha,’ zegt zij. ‘Dus onder die tedere mooie gulle vredelievendheid van jou zit een heel berekenend type.’
‘Nou ja, nee,’ zeg ik, ‘maar het wordt er voor jou wel een stukje prettiger op. Ik bedoel, het is het meest kut voor jou.’
‘Je ontneemt me de kans om me schuldig te voelen,’ zegt E. ‘Ik wil me ook wel eens schuldig voelen.’

Daar ben ik flink over aan het nadenken, als ik per ongeluk op haar voet ga staan. Het gebeurt zomaar en de meeuwen janken en de zon straalt en het strand is verlaten en haar voet zakt weg en nat zand gutst over haar veters.
‘Jezus!’ roept ze. ‘Kijk uit waar je loopt, mens!’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Nastia Cistakova is een illustrator. Ze is boos op de wereld dus probeert ze met een hoge dosis humor, absurditeit en brutale uitspraken mensen wat langer stil te laten staan bij diverse onderwerpen. Haar hart gaat sneller kloppen van t-shirtteksten, mensen in scootmobielen, knalblauw en de ‘shhh-oorlog’ in de stiltecoupé.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer