Asset 14

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

Alain Bachellier

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen.

We maken er collectief al bijna een jaar grapjes over: er zijn nu ongeveer zeventien miljoen virologen in Nederland. Ik heb met iedereen in mijn omgeving ernstige gesprekken gevoerd over zaken waar we serieus geen idéé van hebben. Dan heb ik weer twee artikelen ergens gelezen en waan ik mezelf goed geïnformeerd. Er worden statistieken in de strijd gegooid, internationale situaties worden met elkaar vergeleken, menig medisch congres zou jaloers zijn op de plechtigheid waarmee deze discussies gevoerd worden. En nu is daar een nieuwe kwestie bij gekomen: het vaccin.

Ik heb mensen gesproken die volmondig zeiden: “Ja, ik vertrouw de medische wetenschap en zal me laten vaccineren als ik de oproep krijg.” Ik heb ook mensen gesproken die hun schouders ophaalden en zeiden dat ze de langetermijngevolgen van zo’n vaccin simpelweg niet konden overzien en daarom “nee, dankjewel” tegen zo’n oproep zouden zeggen.

Hoe je het ook wendt of keert: we moeten leren verdragen dat velen van ons niet de kwalificaties hebben om het vaccinatieproces tot in de puntjes te doorgronden. Rosanne Hertzberger schreef het volgende in NRC: “En dat terwijl de keuze om wél te vaccineren ook vaak irrationeel is, een keuze die voortkomt uit gewoonte, opvoeding, goed burgerschap, vertrouwen in de autoriteiten en in de anonieme megacorporaties die de vaccins afleveren. Degenen die zich wél laten vaccineren, hebben doorgaans weinig kennis over de vaccinatie. Degenen die aarzelen of de prik weigeren, hebben doorgaans ook weinig kennis, maar zij krijgen wel het verwijt feiten en wetenschap te verwerpen.”

Ik was bang dat het verhaal hier zou stoppen, hier, in dit ziekenhuis.

Dit slaat de spijker op z’n kop. Het is niet zozeer een kwestie van kennis, maar een kwestie van vertrouwen. Een paar jaar geleden werd ik geopereerd aan mijn rechtervoet. Angstig lag ik in een ruimte vlak voordat de operatie plaats zou vinden. De anesthesioloog kwam langs mijn bed om te vragen of ik allergieën had die invloed konden hebben op de algehele narcose. Ik schudde nee. En daarna vroeg ik hem mij uit te leggen wat hij precies zou injecteren, hoe het stofje werkt, wat er op biologisch niveau met mijn lichaam zou gebeuren.

Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik weet nog steeds niet waarom, maar ik was bang dat ik nooit meer wakker zou worden. Ik was bang dat het verhaal hier zou stoppen, hier, in dit ziekenhuis. De anesthesioloog moet mijn angst gezien hebben. Met een zachtaardige stem vertelde hij me dat ik me daar geen zorgen om hoefde te maken, dat ik hem kon vertrouwen, dat hij heus wist wat hij deed. Ik heb de keuze gemaakt hem te vertrouwen.

Die keuze maak ik nu weer. Ik vertrouw de journalistiek over het vaccin. Ik vertrouw erop dat (medische) journalisten aan de alarmbellen trekken als blijkt dat er een extra hoofd uit mijn schouder schiet na het injecteren van dat vaccin. Ik vertrouw op de medische wetenschap. Ik slik af en toe paracetamol om pijntjes te laten verdwijnen, ik heb infecties uit mijn lichaam geschud dankzij antibiotica, ik heb zalfjes op wonden gesmeerd die dan haast magisch heelden. Vanzelfsprekend is het om vragen te hebben over medicijnen, behandelingen en vaccins. Die vragen hebben vaak ook gewoon antwoorden, gelukkig.

En daarna is het tijd om vertrouwen te hebben.

Mail

Jihane Chaara (zij/haar, 1991) is een idealist met een voorliefde voor doortastende en zachtaardige mensen/woorden.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer