Asset 14

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De hoofdpersoon van dit korte verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Maar daar blijkt in de tussentijd een crisis te zijn uitgebroken...

Al twee dagen zit ik zonder sigaretten. Vandaag moet ik mijn bos uit, voor het eerst in meer dan twee jaar. Ik probeer een uitweg te bedenken, een manier om de aandacht te trekken. Rooksignalen. Geweerschoten. Niemand zou het opmerken. Ze zouden de knal horen, de schouders ophalen en verdergaan met hun leven. De mensen uit de stad  zijn me allang vergeten. Het bos in brand steken zal zeker hun aandacht trekken, maar dat is te drastisch. Mijn blokhut mag niet verloren gaan.

Joren brengt me normaal gezien iedere maand wat ik nodig heb om te overleven. Bloem, boter en gist. Rijst en melk. Twee kratten bier, een paar flessen wijn. En het belangrijkste: tabak. In al die tijd heeft hij maar één afspraak overgeslagen. Zijn vriendin heeft toen de boodschappen gebracht. Haar smalle taille bracht me even aan het wankelen.

Zonder het te beseffen werd ik voortdurend overprikkeld. En plots viel ik stil.

Vandaag is het meer dan twee maand geleden dat hij voor het laatst de heuvel opgereden is. Misschien ligt hij in het ziekenhuis? Of heeft hij zijn auto total-loss gereden? Er zit niets anders op dan zelf onder de mensen te komen. Eten heb ik niet nodig. In de rivier zit genoeg vis. Mijn kippen leggen dagelijks eieren. En ik kan voldoende oogsten uit mijn moestuin. Maar tabak drogen is me vooralsnog niet gelukt.

Op de oever van de rivier tel ik tot drie en duik ik in het water. Een rilling rolt over mijn ruggengraat. Ik kom boven, hap naar adem en duik opnieuw onder. Met enkele bladeren schrob ik de aangekoekte aarde van mijn armen. Mijn natuurlijke tint is opnieuw zichtbaar. Wanneer het meeste vuil weg is, loop ik in mijn blote lijf naar binnen om kleren aan te trekken.

Ik neem de sok vanonder de matras en haal er genoeg geld uit voor boodschappen en de bus. Pak een paar extra briefjes omdat ik niet weet hoeveel alles ondertussen kost. Er staat genoeg geld op mijn rekening, maar Joren heeft mijn bankkaart en Joren is er niet. 

Koda kijkt op wanneer ik de verlaten grindweg opwandel, maakt aanstalten om met me mee te gaan. Ik aai hem even over de kop en draag hem op goed voor de blokhut te zorgen. Een groene specht vliegt op uit een boom. Het is bijna lente, dat is aan het gedrag van de vogels te zien. Ze vullen de lucht met zangpartijen. Maken nieuwe nesten. Aan de rand van het bos blijf ik even staan. Trek in grote teugen de zuurstof van de bomen naar binnen, extra energie om onder de mensen te komen. Met soepele tred sla ik de asfaltweg in.

Verlies ik mijn gevoel voor tijd? Ik schat dat ik hier al minstens twee uur sta. Nog steeds is er geen bus voorbijgekomen. Ik controleer nogmaals het uurrooster. Er staan geen werken aangekondigd. Tenzij het vandaag toch zondag is. Een egeltje steekt gehaast de weg over. Dan maar twaalf kilometer naar de stad wandelen. Vogels fluiten op de achtergrond. Wie heeft er componisten nodig, als je deze prachtige symfonieën kunt beluisteren. Vroeger leidde ik een gehaast leven. Alles draaide om het saldo op mijn bankrekening. Hier en daar een losse flirt. Niets van betekenis. Zonder het te beseffen werd ik voortdurend overprikkeld. En plots viel ik stil. Het begon toen ik ’s morgens niet meer uit bed raakte. Me vaker ziek meldde op het werk. Er moest iets gebeuren. Dus kocht ik een huisje buiten de stad. Naar mijn loft ben ik nooit meer teruggekeerd. Tot nu.

De anders zo drukke weg is verlaten. Geen wandelaars. Geen fietsers. Geen jagers. Ik weet niet wat rondom mij gebeurt. Mijn bos is als een glazen stolp die niets van de buitenwereld doorlaat. Soms probeert Joren wel een krant tussen de boodschappen binnen te smokkelen, maar die verscheur ik meteen in repen om het vuur mee aan te steken. Er is geen verwarming of elektriciteit.

Aan de horizon rijst de stad op. Ik schat dat het nog een uur wandelen is voor ik de stadsrand zal bereiken. Hier en daar kom ik al een huis tegen. Alle rolluiken zijn naar beneden gelaten. Lege opritten. De haartjes op mijn armen rechten zich. Deze ochtend was ik zenuwachtig om mensen te ontmoeten. Nu besluipt me een naar gevoel omdat ik nog steeds niemand gezien heb.

In de gracht ligt een winkelkar, met ernaast een verpakking waar ooit toiletpapier in zat. Handig om de boodschappen naar huis te brengen. Met al mijn macht trek ik de kar uit de gracht. Het ijzer vertoont beginnende roest. Alle wielen hangen er nog aan. Stroef rollen ze over het asfalt. Ik stop en probeer het vuil ervantussen te schoppen. Versnel mijn pas.

God sluit zijn deuren niet, zelfs niet voor mensen als ik.

Het eerste grootwarenhuis is gesloten. Ik kruip onder het blauwe politielint door. Het lijkt alsof een orkaan over de parking geraasd is. Overal afval. Winkelkarren. Dichtgetimmerde ramen. Op de panelen staat, in rode drukletters, het woord ‘gesloten’ te lezen. Binnen is de ravage nog groter. De vloer is bezaaid met keutels van ongedierte. Twee ratten rollen over elkaar heen. Vechten om een stukje plastic. De kassa’s liggen opengebroken op de grond. Het lijkt me geen goed idee naar binnen te gaan. Tabak zal ik er toch niet vinden.

Langs de brug trek ik de stad binnen. In het midden van de straat liggen rollen prikkeldraad. Een muur van zandzakjes. Het lijkt wel een barricade uit een goedkope oorlogsfilm. Een benauwd gevoel omknelt mijn borstkas. Geconcentreerd peil ik de omgeving, waan me een volleerd jager. Langs de kant van de weg staan enkele wagens. Het neonlicht van een nachtwinkel flikkert onregelmatig. De deur is ook hier dichtgetimmerd.

In mijn linkerooghoek zie ik beweging. Aan de overkant loopt een vrouw die schichtig om zich heen kijkt en langs de huizen sluipt. Haar mond is bedekt met een masker, om haar handen zitten rubberen handschoenen. Onze blikken ontmoeten elkaar. Ze verstijft. We verstijven, allebei. Ik roep naar de vrouw. Wil weten wat er gebeurd is, zeker weten dat ik dit niet droom. De vrouw maakt grote gebaren met haar armen. Schreeuwt dat ik niet dichterbij mag komen. Toch nader ik. Ik moet antwoorden krijgen. De vrouw draait zich om en verdwijnt achter de hoek. Ik roep. Blijf roepen. Loop de vrouw achterna. Om de hoek is ze nergens meer te bespeuren. 

Voor het eerst in lange tijd denk ik terug aan moeder. Mis haar. Vroeger gingen we iedere zondag naar de ochtendmis. Ze was diepgelovig, ik niet. Ik stap naar de kerk. Hoop daar antwoorden te vinden. God sluit zijn deuren niet, zelfs niet voor mensen als ik. Ik zwaai de poort open. Gek genoeg is hier alles onaangeroerd. Ik ga voor het altaar zitten. Overloop wat ik zonet daarbuiten gezien heb. Probeer verklaringen te vinden. Die zijn er niet. En God, die blijft stil.

Waarom heb ik mijn bos verlaten? Was ik maar daar gebleven. Dan zouden de angstige ogen van de vrouw niet op mijn netvlies gebrand staan.

Ik ontsteek een kaarsje.

Ik twijfel om even naar mijn oude loft te gaan. Misschien is er daar nog een spoor van Joren te vinden? Verder op de verlaten straat staat een jonge versie van mijn dierbare vriend. Wanneer ik dichterbij kom, lost hij in de lucht op. Het besef dat ik ook in mijn loft geen stap verder zal komen, verstikt me. Ik wil zo snel mogelijk terug naar mijn bos. Vergeten dat ik dit ooit gezien heb. Ik besluit een kleine omweg te nemen langs het stadhuis, de laatste kans op een uitleg. Aan de ramen hangen enkele verweerde posters met daarop het logo van de overheid. De meeste teksten zijn onleesbaar geworden door de regen. Sommige stukken zijn afgerukt door de wind. Op één affiche kan ik nog een zin ontcijferen.

Was regelmatig uw handen en hou afstand van elkaar.

Mail

Thomas Jacques is schrijver en kunstenaar. Hij is gefascineerd door mensen die in de marge van de maatschappij leven. Waar de grens tussen normaliteit en waanzin vervaagd. Taal ziet hij als een instrument om onze identiteit op te bouwen. Hij is de coördinator van 'Het Lijsternest', het oude huis van de Vlaamse schrijver Stijn Streuvels.

Micha Huigen is een Zwolse illustrator. Wat in zijn werk veel terugkomt is een spel met de werkelijkheid, waardoor in één oogopslag nog lang niet alles gezien is.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer