Asset 14

Stemvorken

Stemvorken

Hoe onderzoek je lesbische aantrekking als je eerste kennismaking daarmee porno is, gericht op een mannelijke fantasie? Met ‘Stemvorken’ won Leonore Spee Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Het publiek stemde tijdens de ‘simultaanfinale’ in Amsterdam (De Nieuwe Liefde) en Antwerpen (Zuiderpershuis) haar naar de winst. De jury beschreef het lezen van haar verhaal als ‘zitten op een double-edged sword: lust en ongemak, willen en afgewezen worden’.

Wil je naar dit verhaal luisteren? Elsa May Averill sprak Leonores verhaal in.

deBuren · 'Stemvorken' van Leonore Spee | Winnaar Het Rode Oor 2022

Ik kom voor het eerst in aanraking met porno op een donderdagmiddag tijdens de lunchpauze in groep zes, ik ben negen jaar. Zoals iedere week brengen mijn beste vriend Marius en ik de middagpauze stiekem door in zijn lege ouderlijk huis, waar we uit ons bol gaan met ingrediënten uit de voorraadkelder: knakworsten uit blik en magnetronpannenkoeken met poedersuiker, die we languit op de bank achter de televisie opeten.

Het is donderdagmiddag en tijdens een van onze oeverloze zapsessies op de bank, verschijnt er uit het niets een naakte vrouw op het beeldscherm. Ze zit op een soort gymnastiektoestel – een bok, zou ik zeggen – waar ze steeds harder op begint te rijden. Nadat de naakte vrouw de bok, zichzelf en de lens van de camera heeft onder gesproeid schakelt het beeld over naar een mannenhand onder de rok van een vrouw op de achterbank van een auto langs de snelweg. Vanaf dat moment maakt de televisiezender onderdeel uit van ons donderdagmiddagritueel.

Het duurt niet lang of we gaan ook buiten het afgebakende uurtje in de week op onderzoek uit, op de werklaptop van Marius’ moeder. Die kan hij wissen, zegt hij. Lesbians in snow, zo heet het filmpje waarin ik voor het eerst twee vrouwen zie. De ene blond, de ander donkere krullen, giebelend in de sneeuw, tussen de dennenbomen, kussend, rollend over elkaar, gekleed in rode pakjes, bonten boots, mutsen van bont.

Thuis ren ik met mijn jas aan de trap op, naar de kindercomputer op zolder

Hun lichamen maken engelen in de sneeuw. De blonde vrouw komt overeind en wandelt naar de ander toe, gaat naast haar op de grond zitten. De vrouwen kijken elkaar aan, het giebelen stopt. De brunette opent langzaam haar benen, terwijl de blondine tegelijkertijd de beide rode rokjes omhoogduwt. Twee zachte, zwarte tapijtjes verschijnen. Ze steken fel af tegen de witte sneeuw. Kruiselings haakt de ene sneeuwkoningin haar benen in die van de ander en zachtjes beginnen ze te rijden. Mijn onderbuik maakt een ritje in de achtbaan naar beneden. Ik hou mijn adem in en zeg tegen Marius dat ik naar huis moet, dat we gaan eten.

Thuis ren ik met mijn jas aan de trap op, naar de kindercomputer op zolder. Beneden televisiegeluiden en mijn vaders gegrinnik om het accent van de weerman. In de keuken het geluid van pannen en mijn moeder die niet van koken houdt. Ik check of de boxen uitstaan en start de computer.

Daar zijn ze weer, dartelend op het scherm, mijn ijskoninginnen. Ongeduldig spoel ik door naar de scène met de in elkaar gehaakte benen, hun onderlichamen als stemvorken, happend naar het bolletje aan elkaars uiteinde. De video eindigt en automatisch speelt er een nieuwe af. En daarna nog een. Stemvorken in alle vormen, maten, toonaarden en tweeklanken. Zachtjes begin ik te neuriën. Beneden gaat de televisie uit. Mijn vader staat op, geeuwt. Gauw druk ik alle schermen weg en zet de computer uit op de verboden manier, door lang op de stand-by-knop te duwen. Mijn moeder roept dat we gaan eten.

Aan tafel voel ik dat mijn wangen gloeien. Ik vraag om de kan water, hoor mijn eigen stem, die klinkt hoog en dun. Ik kuch, schenk mezelf in en hou nonchalant het koude glas tegen mijn wangen. Mijn moeder vraagt naar de moeder van Marius en schept op. We eten alles geel: bloemkool met kaassaus, aardappelpuree en kaasschnitzel.

‘Zo is nog nooit iemand klaargekomen’, zegt ze, wanneer ze doorheeft wat ik probeer

Voor mijn zestiende verjaardag krijg ik een eigen laptop. Nog diezelfde avond doe ik mezelf een account op www.ikstemjevork.nu cadeau. Onder de eerste video een comment: THIS IS FAKE AS FUCK, met een link naar een online forum over vrouwenseks. Dat het een ‘pornodingetje’ is, dat stemvorken, ‘dé legendarische lesbische mythe’ en ‘hoe mannen denken dat vrouwen seks hebben’. Dagelijks blijf ik googelen, ‘hoe hebben vrouwen dan seks?’, in de hoop ergens te lezen dat dat juist exáct is wat vrouwen met elkaar doen, in het echt, uren achter elkaar, zonder gêne, hijgend, zwetend, snakkend naar wat sneeuw om tussendoor in af te koelen.

Op het eindejaarsfeest van de bovenbouw zie ik haar staan, op de dansvloer, om half twee ‘s nachts. Ze draagt UGGS en heeft lange, donkere krullen. Haar lichaam deint gedachteloos mee op de maat van de muziek, haar ogen dwalen door de ruimte en vinden de mijne. Op het rokersbankje bij de fietsenstalling vraagt ze hoe ik heet en of ik een sigaret wil. We trekken om de beurt aan die van haar. Ik fiets alleen naar huis en droom hoe wij, twee perfect op elkaar afgestemde vorken, onze eerste symfonie schrijven.

Twee dagen later nodigt ze me uit op haar zolderkamer, ze is alleen thuis. In haar eenpersoonsbed waag ik, onder de dekens, een poging. Ogenschijnlijk organisch manoeuvreer ik onze lichamen in een van de posities die ik inmiddels zo goed ken. ‘Zo is nog nooit iemand klaargekomen’, zegt ze, wanneer ze doorheeft wat ik probeer. Ik lig bovenop haar, als een horizontale stemvork, en terwijl ik van haar afglijd kom ik in stilte klaar.

Met ‘Stemvorken’ won Leonore Spee Het Rode Oor, de publieksprijs van Het Rode Oor 2022. Jori(k) Amit Galama won de juryprijs (Het Rode Oortje) met hun verhaal ‘Ongewerveld’. Lees hun verhaal hier.

Het Rode Oor is een jaarlijkse erotische verhalenwedstrijd, georganiseerd door Vlaams-Nederlands huis deBuren, dit jaar in samenwerking met Stichting Nieuwe Helden, De Nieuwe Liefde, Hard//hoofd en The Writer's Guide (to the Galaxy). Het Rode Oor is onderdeel van het project ‘Yes, please!’, een initiatief van Stichting Nieuwe Helden. Namens Hard//hoofd nam vertrekkend hoofdredacteur Marte Hoogenboom in de jury plaats.

Mail

Leonore Spee

Charlotte Dumortier

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Het sanatorium

Het sanatorium

Elin ligt roerloos op de ligstoel van een sanatorium, hoog in de bergen. Stil en uitgespreid op het terras wordt ze geconfronteerd met een doordringende geur, die ze niet kan identificeren. In dit surreële, filosofische verhaal zoekt Stefanie Gordin naar de betekenis en de verstikkende werking van rust. Lees meer

Dogs that cannot touch each other

Dogs that cannot touch each other

Een theatrale vertelling van Louky van Eijkelenburg over warmte, wrangheid en het controversiële kunstwerk 'Dogs That Cannot Touch Each Other'. Lees meer

Kwetsuur

KWETSUUR

Het prinsessenbed en de koffiepauze in een hospice vormen het decor van dit gedicht van Kim Liesa Wolgast. Koffie, lametta en aquarelpapier zijn de rekwisieten van het sterftheater, waar de tijd stilstaat en zich tegelijkertijd steeds herhaalt. Lees meer

Materiaal van een lichaam 1

Materiaal van een lichaam

In dit verhaal van Merel Nijhuis en beeld van Jasmijn Vermeeren exposeert een disabled kunstenaar haar werk tussen de zoemende TL-verlichting, kunstkijkers en hun opmerkingen. Ze probeert een balans te zoeken tussen genoeg informatie geven over haar werk en het ontwijken van de daaropvolgende validistische vragen. Lees meer

We willen het ook voor jou veilig houden

We willen het ook voor jou veilig houden

Claire heeft het voor elkaar: luxe kleding, een indrukwekkend cv en een leidinggevende functie. Tot ze op het matje wordt geroepen vanwege grensoverschrijdend gedrag. Claire snapt het niet. Wat is er gebeurd? Wanneer zijn de regels veranderd? Wie heeft de nieuwe normen bedacht? Emma Stomp duikt in dit verhaal in Claires hoofd en laat het... Lees meer

De onderste sport

De onderste sport

Walde groeit op onder de kassa in de supermarkt. Daar hoort hij de verhalen van alle klanten die bij zijn moeder afrekenen. In dit verhaal van Jelt Roos wordt onze drang ambitieuze levens te leiden bekeken door de lens van klassenongelijkheid. Is het beter om te streven of in je eigen vak te blijven? Lees meer

De ogen van Jeroen

De ogen van Jeroen

‘Ik stel me voor dat ik heel groot en heel sterk ben, dat ik zijn arm pak, die zo ver naar achteren draai dat hij breekt. Krak.’ In dit verhaal neemt Mayke Calis je mee in het gezinsleven van een ogenschijnlijk alledaagse familie, maar maakt het al snel plaats voor een naar gevoel in je buik. Lees meer

Auto Draft 13

Schoolzwemmen

Koen de Vries schreef een beklemmend verhaal over zwemles en monsters die zich schuilhouden achter de putjes. 'Vanaf de kant kun je hem echt niet zien, hoor. Hij komt pas tevoorschijn als je verdrinkt.'  Lees meer

Auto Draft 12

Laat dat, zei ik

Op de binnenplaats van een muf hostel verlangt een man naar erkenning bij zijn vrouwelijke kamergenoot. In Laat dat, zei ik legt Robin van Ommen onze verwachtingen over wederkerigheid in sociale interacties bloot. Met een surreële twist. Lees meer

Neil Armstrong (they/them) 1

Daar ben je, hier zijn we

BredaPhoto, Pride Photo en Tilt organiseerden de tentoonstelling ‘Levenslijnen – queer verhalen in beeld’ en vroegen vier queer auteurs een brief te schrijven aan een geportretteerde. Vandaag lees je de brief van Ayden Carlo: 'Dit hier lijkt helemaal niet over jou te gaan en dat is precies waarom ik je schrijf.' Lees meer

Dwalend door dromen en sluierende schaduwen

Dwalend door dromen en sluierende schaduwen

Soms vraagt een kunsttentoonstelling om een andere vorm dan een standaard recensie. Dit is ook het geval bij ‘Sculpting the senses’ van Iris van Herpen in Kunsthal Rotterdam. Merel Wolfkamp ging er heen en beschrijft haar ervaring op een gevoelige, poëtische manier. Lees meer

Neil Armstrong (they/them)

Neil Armstrong (they/them)

BredaPhoto, Pride Photo en Tilt organiseerden de tentoonstelling ‘Levenslijnen – queer verhalen in beeld’ en vroegen vier queer auteurs een brief te schrijven aan een geportretteerde. Vandaag lees je de brief van Trijntje van de Wouw: ‘Ze zoeken zo hard naar buitenaardse wezens dat ze niet zien hoeveel er nog te ontdekken valt recht voor hun neus.’ Lees meer

Zand erover

Zand erover

In dit verhaal van Anouk Harkmans ligt een verteller op het strand, alleen, met een steen op haar navel, en ze overdenkt een relatie die voorbij is. 'Wat als dit geen einde is? Wat als het einde al heeft plaatsgevonden – zonder zichtbare erosie – en dit niet meer is dan de onverhoopte poging om te doen alsof dat niet zo is?' Lees meer

Het kerstmaal

Het kerstmaal

Het ouderlijk huis: een kern waar velen van ons naar terugkeren met de feestdagen. Dingen horen daar te zijn zoals je ze hebt achtergelaten. Maar wat als dat niet meer zo is? Wat als dat fundament niet meer zo stevig blijkt te zijn? Thomas D'heer schrijft zacht over toenadering, weemoed en familie. Lees meer

Auto Draft 11

20240903 Fiat Punto

Met de handrem omlaag en handen aan het stuur rijdt Wim Landuyt je in dit gedicht langs zijn bloedlijn, van de pastasaus in zijn aderen tot in dit land van regels: een compilatie van zijn migratie. 'net als een geïmporteerde fiat punto / brandt mijn motor onder mijn huid' Lees meer

 1

Mijn doofheid door de jaren heen

In haar gedichten gaat Bareez Majid in gesprek met de nacht en verschillende vormen van stilte; van de stilte die volgt uit zwijgen om bestwil tot simpelweg niet kunnen spreken doordat je de taal niet kent, en van stilte uit angst van een gevlucht kind tot niet willen of kunnen luisteren naar de ander. Lees meer

Een eerste keer

Een eerste keer

In dit erotische verhaal vraagt Jochum Veenstra zich af of het opwindend kan zijn om constant expliciete consent te vragen, en of er dan ook echte consent tot stand komt. Een eerste keer is ook gepubliceerd als audioverhaal bij deBuren. 'Als onze monden elkaar raken, lijkt de vriendschap die we bij daglicht hebben weer tot leven te komen.' Lees meer

Balletles

Balletles

In een rumoerig café herinnert een groep meisjes zich heel helder: 'Meisjes zoals wij leren vroeg de kunst van de onwaarneembare volharding.' In dit korte verhaal neemt Marieke Ornelis je mee in een wereld vol witte panty's, billen op een koude vloer en honingachtig vocht, terwijl de intimiteit wegsmelt onder de toneellampen. Lees meer

Pomme d’amour 1

Pomme d’amour

In dit gedicht van Elise Vos vinden de glazen muiltjes en kikkerprinsen uit de klassieke sprookjes hun weg tussen de HR-medewerkers en stadsduiven met verminkte pootjes. Een hoofdpersoon zoekt diens plek in de wereld, terwijl mannen dwars door de ontknoping van het verhaal heen slapen. Lees meer

Ademruimte

Ademruimte

‘Hij kon toen alleen Catalaanse woorden fluisteren en zijn wijsvinger buigen om aan te geven wanneer hij naar buiten wilde om te roken.’ In Ademruimte, van Elisa Ros Villarte, keert het hoofdpersonage terug naar haar ouderlijk huis dat gevuld is met onbekend speelgoed, bevroren maaltijden en beladen vragen. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €3 per maand en ontvang in september je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer!