Asset 14

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford.

dag 3
Lichtgevende mineralen, fossielen van waterjuffers, opgezette beren die je mag aaien. Een meisje op de nek van haar vader. Ze legt haar handen op zijn gezicht, knijpt steeds harder in zijn wangen als ze het skelet van een dino naderen. ‘O my gosh’ schreeuwt een ander meisje. Ze gooit haar jas op de grond en rent rondjes rond het skelet, gromt als een dino uit een tekenfilm. Ik kijk omhoog naar de botten van een Beluga die duizenden jaren oud zijn, hoor twee volwassenen tegen elkaar zeggen: ‘This is all fake, right?’

Tegenover me zit een man met zilveren haren. Over zijn bruine stoffen pak draagt hij een witte, lange regenjas, aan zijn voeten bemodderde wandelschoenen. Hij moet de hand van zijn vrouw vasthouden om zonder te vallen op de blauwe stoel tegenover me te gaan zitten.

Zijn vrouw loopt trots op haar blokhakjes langs de overvolle vitrines. Opgezette roofvogels die de ingewanden van een konijn oppeuzelen, alle componenten van het lijfje van een wesp, krioelende zwarte kevers die over elkaar heen kruipen en keverbaby’s op hun rug dragen. Ze doet opgetogen verslag van elke vitrine. Haar man knikt, duimdraait, zonder dat zijn duimen elkaar aanraken.

Meneer de Klerk – de man die vroeger ook altijd stierlijk vroeg voor de bakkerswinkel stond te wachten tot hij openging – kon ook duimdraaien. Hij maakte meer dan honderd rondjes zonder dat zijn duimen elkaar raakten. Op een zaterdagochtend had ik als zevenjarige de moed om hem te vragen: ‘Waarom doet u dat eigenlijk?’

‘Het brengt geluk’ zei hij. ‘Zoveel geluk als het aantal niet doorbroken rondjes’.

Ik probeerde een week lang geluk uit mijn vingers te draaien. Ik kwam met mijn ongeduld niet verder dan tien correct gedraaide rondjes.

De man met zilveren haren knikt hartelijk naar me als zijn vrouw hem heeft geholpen om overeind te komen. ‘Tea time’ zegt hij tevreden, lacht naar me met zijn hoesterige rokerslach.

dag 4
Ik groet het bed, het bureaulampje, de eekhoorn die elke ochtend over de schutting trippelt.

Ik groet de douchekop, het spiegelkastje, waarin ik mijn navel, schaamhaar, onderbenen zie als ik douche. Ik groet het stopcontact waar alleen mannenscheerapparaten in mogen. De badmatjes die met elkaar vloeken.

Als ik met mijn gepakte tas op mijn rug de keuken in loop, sta ik afscheid te nemen van de elektrische verwarming die het wasgoed droogt. Ik was voor het laatst de mok af die hier mijn lievelings werd. Er staat op: ‘Propety is theft. Nobody owns anything. When you die it all stays here.’

Ik klop op de deur van Shreya, de vrouw bij wie ik een paar dagen logeerde. Ze is hoogleraar internationale mensenrechten en de afgelopen dagen las ze bergen aanmeldingen door in haar schaapjespyjamabroek. ‘It’s incredibly rare, all sunshine these days.’ Ze knuffelt me stevig, terwijl ze me vertelt dat ze een hekel heeft aan Engeland. Ze voelt alleen nog liefde voor het feit dat Engelsen telkens de ander voor willen laten in de rij bij de supermarkt.

Als ik de deur achter me dichttrek kijk ik voor een laatste keer door het raam naar binnen, twijfelend of mijn observaties wel scherp genoeg zijn om het huis, de verhalen, de uitspraken volledig te herinneren.

Vroeger maakte ik als kind afscheidswandelingen met mijn lievelingsknuffel onder mijn arm als ik terug naar huis ging na een vakantie of logeerpartij. Mijn heimweetranen naar de plek waar ik nog was waren onbedwingbaar. Zo kan ik het ook hier niet tegenhouden dat een wandeling naar het station me verdrietig maakt. Dat ik sta te zwaaien naar de mega citroenen in de Botanische Tuin. Ik nog even een omweg maak langs het natuurmuseum om te zien of de man met de zilveren haren er ook vandaag weer zit.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan