Asset 14

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford.

dag 3
Lichtgevende mineralen, fossielen van waterjuffers, opgezette beren die je mag aaien. Een meisje op de nek van haar vader. Ze legt haar handen op zijn gezicht, knijpt steeds harder in zijn wangen als ze het skelet van een dino naderen. ‘O my gosh’ schreeuwt een ander meisje. Ze gooit haar jas op de grond en rent rondjes rond het skelet, gromt als een dino uit een tekenfilm. Ik kijk omhoog naar de botten van een Beluga die duizenden jaren oud zijn, hoor twee volwassenen tegen elkaar zeggen: ‘This is all fake, right?’

Tegenover me zit een man met zilveren haren. Over zijn bruine stoffen pak draagt hij een witte, lange regenjas, aan zijn voeten bemodderde wandelschoenen. Hij moet de hand van zijn vrouw vasthouden om zonder te vallen op de blauwe stoel tegenover me te gaan zitten.

Zijn vrouw loopt trots op haar blokhakjes langs de overvolle vitrines. Opgezette roofvogels die de ingewanden van een konijn oppeuzelen, alle componenten van het lijfje van een wesp, krioelende zwarte kevers die over elkaar heen kruipen en keverbaby’s op hun rug dragen. Ze doet opgetogen verslag van elke vitrine. Haar man knikt, duimdraait, zonder dat zijn duimen elkaar aanraken.

Meneer de Klerk – de man die vroeger ook altijd stierlijk vroeg voor de bakkerswinkel stond te wachten tot hij openging – kon ook duimdraaien. Hij maakte meer dan honderd rondjes zonder dat zijn duimen elkaar raakten. Op een zaterdagochtend had ik als zevenjarige de moed om hem te vragen: ‘Waarom doet u dat eigenlijk?’

‘Het brengt geluk’ zei hij. ‘Zoveel geluk als het aantal niet doorbroken rondjes’.

Ik probeerde een week lang geluk uit mijn vingers te draaien. Ik kwam met mijn ongeduld niet verder dan tien correct gedraaide rondjes.

De man met zilveren haren knikt hartelijk naar me als zijn vrouw hem heeft geholpen om overeind te komen. ‘Tea time’ zegt hij tevreden, lacht naar me met zijn hoesterige rokerslach.

dag 4
Ik groet het bed, het bureaulampje, de eekhoorn die elke ochtend over de schutting trippelt.

Ik groet de douchekop, het spiegelkastje, waarin ik mijn navel, schaamhaar, onderbenen zie als ik douche. Ik groet het stopcontact waar alleen mannenscheerapparaten in mogen. De badmatjes die met elkaar vloeken.

Als ik met mijn gepakte tas op mijn rug de keuken in loop, sta ik afscheid te nemen van de elektrische verwarming die het wasgoed droogt. Ik was voor het laatst de mok af die hier mijn lievelings werd. Er staat op: ‘Propety is theft. Nobody owns anything. When you die it all stays here.’

Ik klop op de deur van Shreya, de vrouw bij wie ik een paar dagen logeerde. Ze is hoogleraar internationale mensenrechten en de afgelopen dagen las ze bergen aanmeldingen door in haar schaapjespyjamabroek. ‘It’s incredibly rare, all sunshine these days.’ Ze knuffelt me stevig, terwijl ze me vertelt dat ze een hekel heeft aan Engeland. Ze voelt alleen nog liefde voor het feit dat Engelsen telkens de ander voor willen laten in de rij bij de supermarkt.

Als ik de deur achter me dichttrek kijk ik voor een laatste keer door het raam naar binnen, twijfelend of mijn observaties wel scherp genoeg zijn om het huis, de verhalen, de uitspraken volledig te herinneren.

Vroeger maakte ik als kind afscheidswandelingen met mijn lievelingsknuffel onder mijn arm als ik terug naar huis ging na een vakantie of logeerpartij. Mijn heimweetranen naar de plek waar ik nog was waren onbedwingbaar. Zo kan ik het ook hier niet tegenhouden dat een wandeling naar het station me verdrietig maakt. Dat ik sta te zwaaien naar de mega citroenen in de Botanische Tuin. Ik nog even een omweg maak langs het natuurmuseum om te zien of de man met de zilveren haren er ook vandaag weer zit.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer