Asset 14

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford.

dag 3
Lichtgevende mineralen, fossielen van waterjuffers, opgezette beren die je mag aaien. Een meisje op de nek van haar vader. Ze legt haar handen op zijn gezicht, knijpt steeds harder in zijn wangen als ze het skelet van een dino naderen. ‘O my gosh’ schreeuwt een ander meisje. Ze gooit haar jas op de grond en rent rondjes rond het skelet, gromt als een dino uit een tekenfilm. Ik kijk omhoog naar de botten van een Beluga die duizenden jaren oud zijn, hoor twee volwassenen tegen elkaar zeggen: ‘This is all fake, right?’

Tegenover me zit een man met zilveren haren. Over zijn bruine stoffen pak draagt hij een witte, lange regenjas, aan zijn voeten bemodderde wandelschoenen. Hij moet de hand van zijn vrouw vasthouden om zonder te vallen op de blauwe stoel tegenover me te gaan zitten.

Zijn vrouw loopt trots op haar blokhakjes langs de overvolle vitrines. Opgezette roofvogels die de ingewanden van een konijn oppeuzelen, alle componenten van het lijfje van een wesp, krioelende zwarte kevers die over elkaar heen kruipen en keverbaby’s op hun rug dragen. Ze doet opgetogen verslag van elke vitrine. Haar man knikt, duimdraait, zonder dat zijn duimen elkaar aanraken.

Meneer de Klerk – de man die vroeger ook altijd stierlijk vroeg voor de bakkerswinkel stond te wachten tot hij openging – kon ook duimdraaien. Hij maakte meer dan honderd rondjes zonder dat zijn duimen elkaar raakten. Op een zaterdagochtend had ik als zevenjarige de moed om hem te vragen: ‘Waarom doet u dat eigenlijk?’

‘Het brengt geluk’ zei hij. ‘Zoveel geluk als het aantal niet doorbroken rondjes’.

Ik probeerde een week lang geluk uit mijn vingers te draaien. Ik kwam met mijn ongeduld niet verder dan tien correct gedraaide rondjes.

De man met zilveren haren knikt hartelijk naar me als zijn vrouw hem heeft geholpen om overeind te komen. ‘Tea time’ zegt hij tevreden, lacht naar me met zijn hoesterige rokerslach.

dag 4
Ik groet het bed, het bureaulampje, de eekhoorn die elke ochtend over de schutting trippelt.

Ik groet de douchekop, het spiegelkastje, waarin ik mijn navel, schaamhaar, onderbenen zie als ik douche. Ik groet het stopcontact waar alleen mannenscheerapparaten in mogen. De badmatjes die met elkaar vloeken.

Als ik met mijn gepakte tas op mijn rug de keuken in loop, sta ik afscheid te nemen van de elektrische verwarming die het wasgoed droogt. Ik was voor het laatst de mok af die hier mijn lievelings werd. Er staat op: ‘Propety is theft. Nobody owns anything. When you die it all stays here.’

Ik klop op de deur van Shreya, de vrouw bij wie ik een paar dagen logeerde. Ze is hoogleraar internationale mensenrechten en de afgelopen dagen las ze bergen aanmeldingen door in haar schaapjespyjamabroek. ‘It’s incredibly rare, all sunshine these days.’ Ze knuffelt me stevig, terwijl ze me vertelt dat ze een hekel heeft aan Engeland. Ze voelt alleen nog liefde voor het feit dat Engelsen telkens de ander voor willen laten in de rij bij de supermarkt.

Als ik de deur achter me dichttrek kijk ik voor een laatste keer door het raam naar binnen, twijfelend of mijn observaties wel scherp genoeg zijn om het huis, de verhalen, de uitspraken volledig te herinneren.

Vroeger maakte ik als kind afscheidswandelingen met mijn lievelingsknuffel onder mijn arm als ik terug naar huis ging na een vakantie of logeerpartij. Mijn heimweetranen naar de plek waar ik nog was waren onbedwingbaar. Zo kan ik het ook hier niet tegenhouden dat een wandeling naar het station me verdrietig maakt. Dat ik sta te zwaaien naar de mega citroenen in de Botanische Tuin. Ik nog even een omweg maak langs het natuurmuseum om te zien of de man met de zilveren haren er ook vandaag weer zit.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomChef Papier
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Mensen uit een ander leven

Mensen uit een ander leven

Tijdens een schrijfretraite op het Noord-Franse platteland ontmoet Eva van den Boogaard twee mensen met wie het meteen klikt. Maar zo snel het contact was gelegd, zo snel is het weer verbroken bij het afscheid. Of ziet ze ze nog terug? Lees meer

Column Marthe

De liefde tegen het systeem

Kan de liefde alle verschillen tussen mensen overwinnen? Marthe van Bronkhorst betwijfelt het na een vurig debat tijdens een date. Lees meer

Monddood

Schrijven is eigenlijk monddood maken

Je kan altijd over de rug van de ander schrijven, toch? Marthe van Bronkhorst raakt hierover in discussie op een literaire avond die steeds absurdistischer wordt. Lees meer

Een docent met een lichaam

Een docent met een lichaam

Ook wanneer Eva voor de klas staat is ze in de eerste plaats een mens met een lichaam dat behoeftes kent. Maar dat blijkt minder vanzelfsprekend dan het lijkt in het onderwijs. Lees meer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je vóór 1 januari aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel