Asset 14

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen 1In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen.

De wind blaast paraplu’s kapot. In de Parliament Square Garden hupst een wachter in een doorzichtige poncho zichzelf warm. Ik doe alsof ik de weg weet, zoals ik altijd doe in steden die ik niet ken. Op een hoger tempo lopen dan toeristen. Het accent van een ander aanmeten. Willen overtuigen dat ik geen vreemde ben.

Ik verraad mezelf als ik bij het oversteken telkens opnieuw de verkeerde kant op kijk.

In de nachtbus van Utrecht naar hier zat ik naast een man die om het uur zijn kroesharen kamde met een uitklapbaar borsteltje. Het enige wat hij verder bij zich had was een plastic zak met kippenbouten. Toen de gemuilkorfde honden van de douane bij Calais door het bagageruim snuffelden, onophoudelijk blaffend, liep hij kluivend aan een kippenbout naar buiten. Hij deed alsof hij de schreeuwende douanebeambte niet verstond, hij de honden niet van hun werk wilde houden. ‘Respirer de l' air frais’ zei hij toen hij met een nonchalante blik weer naast me kwam zitten.

Voor me in de bus zat een vrouw met in haar tas twee verfrommelde pruiken. Naast haar sliep haar dochtertje. Telkens als ze ontwaakte draaide ze zich naar me om, glimlachte, blij dat ik er nog altijd zat. Haar dunne vlechtjes schommelden mee met de bewegingen van de bus. Haar moeder had er kraaltjes tussen gevlochten, precies zoals mijn vriendinnetje van vroeger het altijd had.

De aanblik van de ingepakte Big Ben stelt me gerust. Ik was vergeten dat Londenaren net als Utrechters hun toren moeten missen. Dat het nauwelijks iets uitmaakt voor toeristen met selfiesticks. Ik probeer me de wandelroute te herinneren die mijn beste vriend aan me uitlegde. Gewoon langs de Theems blijven lopen, aan de kant van Londen Eye, dan wandel je vanzelf richting Tate Modern, Shakespeare’s Globe.

Op het stadsstrandje zoekt een jutter naar iets wat waarde heeft. Zijn metaaldetector piept op het ritme van een hartslagmonitor. Het piepen versnelt als hij iets dreigt te vinden. De aalscholvers waar hij langsloopt lijken aan het tafereel gewend te zijn. Ik kijk naar hem alsof ik hem zelf ben. Telkens maar ergens heen gaan en hopen er iets te vinden: een woord, een tekst, inzicht. Ik voel mijn hart sneller kloppen als ik er dichterbij lijk te komen.

Als ik besloten heb dat de Tower Bridge me te ver is, klap ik mijn paraplu in. Miezer kan ik wel hebben. Ik loop over een brug, terug naar Covent Garden. Om de paar meter hangen er bordjes aan de brugreling die mensen ervan willen weerhouden om te springen. Op elk bordje schreef iemand er in lichtblauwe letters bij: ‘If you don’t love yourself right now, I will do.’ Hoeveel mensen zou diegene in het hart bewaren?

Door de ramen van het Royal Opera House zie ik mensen luisteren naar een lunchconcert. Ik kijk de open kelder in, hoor drie operazangeressen zingen. Nadat de portier mijn tas met een zaklamp op messen heeft gecontroleerd ga ik achterin de foyer staan. De twee mannen voor me steggelen in het Italiaans over wie er op de enige nog vrije stoel moet gaan zitten (ze vinden allebei dat de ander er meer recht op heeft). ‘Black is the colour of my true love’s hair’ zingen de zangeressen driestemmig.

Als de oudere man eenmaal zit begint hij zachtjes te wiegen, neuriet hij zacht mee. ‘His face so soft… the purest eyes.’ Wiegen wordt dirigeren, zijn handen dansen door de lucht. Als hij doorheeft dat ik naar hem kijk, worden zijn ogen zacht en trots. ‘I love the ground on which he stands.’

Ik knik naar hem, terwijl de tranen in onze ogen springen, een waterig zonnetje door de ramen naar binnen valt.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan