Asset 14

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen 1In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen.

De wind blaast paraplu’s kapot. In de Parliament Square Garden hupst een wachter in een doorzichtige poncho zichzelf warm. Ik doe alsof ik de weg weet, zoals ik altijd doe in steden die ik niet ken. Op een hoger tempo lopen dan toeristen. Het accent van een ander aanmeten. Willen overtuigen dat ik geen vreemde ben.

Ik verraad mezelf als ik bij het oversteken telkens opnieuw de verkeerde kant op kijk.

In de nachtbus van Utrecht naar hier zat ik naast een man die om het uur zijn kroesharen kamde met een uitklapbaar borsteltje. Het enige wat hij verder bij zich had was een plastic zak met kippenbouten. Toen de gemuilkorfde honden van de douane bij Calais door het bagageruim snuffelden, onophoudelijk blaffend, liep hij kluivend aan een kippenbout naar buiten. Hij deed alsof hij de schreeuwende douanebeambte niet verstond, hij de honden niet van hun werk wilde houden. ‘Respirer de l' air frais’ zei hij toen hij met een nonchalante blik weer naast me kwam zitten.

Voor me in de bus zat een vrouw met in haar tas twee verfrommelde pruiken. Naast haar sliep haar dochtertje. Telkens als ze ontwaakte draaide ze zich naar me om, glimlachte, blij dat ik er nog altijd zat. Haar dunne vlechtjes schommelden mee met de bewegingen van de bus. Haar moeder had er kraaltjes tussen gevlochten, precies zoals mijn vriendinnetje van vroeger het altijd had.

De aanblik van de ingepakte Big Ben stelt me gerust. Ik was vergeten dat Londenaren net als Utrechters hun toren moeten missen. Dat het nauwelijks iets uitmaakt voor toeristen met selfiesticks. Ik probeer me de wandelroute te herinneren die mijn beste vriend aan me uitlegde. Gewoon langs de Theems blijven lopen, aan de kant van Londen Eye, dan wandel je vanzelf richting Tate Modern, Shakespeare’s Globe.

Op het stadsstrandje zoekt een jutter naar iets wat waarde heeft. Zijn metaaldetector piept op het ritme van een hartslagmonitor. Het piepen versnelt als hij iets dreigt te vinden. De aalscholvers waar hij langsloopt lijken aan het tafereel gewend te zijn. Ik kijk naar hem alsof ik hem zelf ben. Telkens maar ergens heen gaan en hopen er iets te vinden: een woord, een tekst, inzicht. Ik voel mijn hart sneller kloppen als ik er dichterbij lijk te komen.

Als ik besloten heb dat de Tower Bridge me te ver is, klap ik mijn paraplu in. Miezer kan ik wel hebben. Ik loop over een brug, terug naar Covent Garden. Om de paar meter hangen er bordjes aan de brugreling die mensen ervan willen weerhouden om te springen. Op elk bordje schreef iemand er in lichtblauwe letters bij: ‘If you don’t love yourself right now, I will do.’ Hoeveel mensen zou diegene in het hart bewaren?

Door de ramen van het Royal Opera House zie ik mensen luisteren naar een lunchconcert. Ik kijk de open kelder in, hoor drie operazangeressen zingen. Nadat de portier mijn tas met een zaklamp op messen heeft gecontroleerd ga ik achterin de foyer staan. De twee mannen voor me steggelen in het Italiaans over wie er op de enige nog vrije stoel moet gaan zitten (ze vinden allebei dat de ander er meer recht op heeft). ‘Black is the colour of my true love’s hair’ zingen de zangeressen driestemmig.

Als de oudere man eenmaal zit begint hij zachtjes te wiegen, neuriet hij zacht mee. ‘His face so soft… the purest eyes.’ Wiegen wordt dirigeren, zijn handen dansen door de lucht. Als hij doorheeft dat ik naar hem kijk, worden zijn ogen zacht en trots. ‘I love the ground on which he stands.’

Ik knik naar hem, terwijl de tranen in onze ogen springen, een waterig zonnetje door de ramen naar binnen valt.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer