Asset 14

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen 1In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen.

De wind blaast paraplu’s kapot. In de Parliament Square Garden hupst een wachter in een doorzichtige poncho zichzelf warm. Ik doe alsof ik de weg weet, zoals ik altijd doe in steden die ik niet ken. Op een hoger tempo lopen dan toeristen. Het accent van een ander aanmeten. Willen overtuigen dat ik geen vreemde ben.

Ik verraad mezelf als ik bij het oversteken telkens opnieuw de verkeerde kant op kijk.

In de nachtbus van Utrecht naar hier zat ik naast een man die om het uur zijn kroesharen kamde met een uitklapbaar borsteltje. Het enige wat hij verder bij zich had was een plastic zak met kippenbouten. Toen de gemuilkorfde honden van de douane bij Calais door het bagageruim snuffelden, onophoudelijk blaffend, liep hij kluivend aan een kippenbout naar buiten. Hij deed alsof hij de schreeuwende douanebeambte niet verstond, hij de honden niet van hun werk wilde houden. ‘Respirer de l' air frais’ zei hij toen hij met een nonchalante blik weer naast me kwam zitten.

Voor me in de bus zat een vrouw met in haar tas twee verfrommelde pruiken. Naast haar sliep haar dochtertje. Telkens als ze ontwaakte draaide ze zich naar me om, glimlachte, blij dat ik er nog altijd zat. Haar dunne vlechtjes schommelden mee met de bewegingen van de bus. Haar moeder had er kraaltjes tussen gevlochten, precies zoals mijn vriendinnetje van vroeger het altijd had.

De aanblik van de ingepakte Big Ben stelt me gerust. Ik was vergeten dat Londenaren net als Utrechters hun toren moeten missen. Dat het nauwelijks iets uitmaakt voor toeristen met selfiesticks. Ik probeer me de wandelroute te herinneren die mijn beste vriend aan me uitlegde. Gewoon langs de Theems blijven lopen, aan de kant van Londen Eye, dan wandel je vanzelf richting Tate Modern, Shakespeare’s Globe.

Op het stadsstrandje zoekt een jutter naar iets wat waarde heeft. Zijn metaaldetector piept op het ritme van een hartslagmonitor. Het piepen versnelt als hij iets dreigt te vinden. De aalscholvers waar hij langsloopt lijken aan het tafereel gewend te zijn. Ik kijk naar hem alsof ik hem zelf ben. Telkens maar ergens heen gaan en hopen er iets te vinden: een woord, een tekst, inzicht. Ik voel mijn hart sneller kloppen als ik er dichterbij lijk te komen.

Als ik besloten heb dat de Tower Bridge me te ver is, klap ik mijn paraplu in. Miezer kan ik wel hebben. Ik loop over een brug, terug naar Covent Garden. Om de paar meter hangen er bordjes aan de brugreling die mensen ervan willen weerhouden om te springen. Op elk bordje schreef iemand er in lichtblauwe letters bij: ‘If you don’t love yourself right now, I will do.’ Hoeveel mensen zou diegene in het hart bewaren?

Door de ramen van het Royal Opera House zie ik mensen luisteren naar een lunchconcert. Ik kijk de open kelder in, hoor drie operazangeressen zingen. Nadat de portier mijn tas met een zaklamp op messen heeft gecontroleerd ga ik achterin de foyer staan. De twee mannen voor me steggelen in het Italiaans over wie er op de enige nog vrije stoel moet gaan zitten (ze vinden allebei dat de ander er meer recht op heeft). ‘Black is the colour of my true love’s hair’ zingen de zangeressen driestemmig.

Als de oudere man eenmaal zit begint hij zachtjes te wiegen, neuriet hij zacht mee. ‘His face so soft… the purest eyes.’ Wiegen wordt dirigeren, zijn handen dansen door de lucht. Als hij doorheeft dat ik naar hem kijk, worden zijn ogen zacht en trots. ‘I love the ground on which he stands.’

Ik knik naar hem, terwijl de tranen in onze ogen springen, een waterig zonnetje door de ramen naar binnen valt.

Mail

Annelies van Wijk (1993) is redacteur bij Hard//hoofd, maakt podcasts, wandelingen en kletst het liefst met vreemden over vogels en het leven. // annelies.van.wijk@hardhoofd.com

Jop Luberti (1977) is illustrator en grafisch ontwerper. Op de Risograaf experimenteert hij graag met kleurrijke patronen en in het oog springend decoratief werk. Zijn hoogste ideaal: tekenen zoals Kurt Vonnegut schrijft. // jopluberti.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer