Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." /> Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." />
Asset 14

Seizoens- wisseling

Het was ergens afgelopen winter, laat in de middag. Buiten was het donker, binnen was het knus. Er werd aangebeld. Ik verwachtte niemand, dus het zou weer een pakketje voor de buren zijn en anders waren het de Jehova’s wel. ‘Hallo?’ riep ik in het trapgat. Het licht moest hier toch echt nodig eens gemaakt worden. Een meisje met sluik bruin haar en een bleek spitsig gezichtje kwam naar boven lopen. Ze kon onmogelijk ouder dan zestien zijn. We stelden ons aan elkaar voor. ‘Wát gráppig’, zei ze gespeeld hysterisch. ‘Mijn broertje heet óók Kasper’. ‘Ja, het is een kleine wereld’, reageerde ik laconiek. ‘Wat een gezellige buurt is dit zeg, ik zou hier ook wel willen wonen’, zei ze vervolgens, alsof we al uren met elkaar in gesprek waren geweest en er weinig onderwerpen meer voor handen waren. Ik probeerde de Admiraal de Ruijterweg met nieuwe ogen te zien, maar kon er weinig gezelligs in ontdekken. ‘Waar woon jij dan?’ vroeg ik zonder enige interesse in mijn stem te veinzen. ‘Monnickendam’ zei het meisje verontschuldigend. Als ik om een praatje verlegen had gezeten zou ik vervolgens kunnen zeggen dat ik daar ook vandaan kwam. Maar zodirect ging ze weer zo stom met haar ogen rollen en ik wilde vooral dat ze zo snel mogelijk wegging. Ze verkocht vast geen zwavelstokjes, maar ze kwam hoe dan ook voor iets anders dan deze geforceerde small talk. Misschien verwachtte ze dat ik haar naar binnen zou uitnodigen en thee aanbieden, maar transacties van welke aard dan ook behoren nu eenmaal in de deuropening te geschieden.

‘Waar kom jij eigenlijk voor?’ vroeg ik toen maar om ter zake te komen. ‘Wel, heeft u ooit van Botswana gehoord?’ zei ze met trillende stem. Okay, nu was het tenminste duidelijk waar dit hele toneelspel omheen had gedraaid. Ze zou me zo vragen of ik mijn handtekening ergens neer wilde zetten en dan werd er vervolgens elke maand een bedrag van mijn rekening afgeschreven en folders met dankbaar kijkende negers door mijn brievenbus gegooid. ‘Het spijt me, maar ik laat Botswana vandaag even voor wat het is’ zei ik en wilde de deur dichtslaan. ‘Maar er staat nu een busje voor de deur!’ zei ze gehaast. ‘Dat busje gaat rechtstreeks naar Botswana, waar we de mensen gaan helpen. U krijgt een kwartier om al uw spullen in te pakken, u moet nu de keuze maken of u echt iets wilt veranderen of niet.’ Verbouwereerd keek ik het meisje aan. Was dit nou waar ik mijn hele leven zonder het te weten voor getraind was? Kwam het allemaal hierop aan? ‘Ik weet het niet zo goed,’ zei ik stamelend. ‘Het is me wel nogal een beslissing die ik hier moet maken.’ Even viel het stil tussen ons. Toen zei ze breed lachend: ‘Als hier écht zo’n busje stond zou ik het wel weten. Maar u kunt zeker wel iets betekenen.’ En toen haalde ze een formulier uit haar tas. ‘Als u hier tekent heeft een heel dorp voor een week te eten en dat kost u maar een euro per maand.’ Ik hoorde van alle kanten buren zich achter hun meubilair verschuilen, dit was een gehorig huis. ‘Het spijt me, het is nobel werk dat je doet, maar ik teken niets. Ik ben een egoïstische zak en die moeten er ook zijn. Prettig kennis te hebben gemaakt.’ Beteuterd liep het meisje de trap af.

Een paar uur later ging ik de deur uit om boodschappen te doen. Verderop in de straat herkende ik de houterige trompetstem van het meisje. Het klonk alsof ze weinig succes had in dit district. Waarom stuurden ze eigenlijk een minderjarig meisje uit Monnickendam naar de grote stad voor dit werk, met deze kou en rond een tijdstip dat de meeste mensen aan hun warme maaltijd zaten? Had ik haar niet teveel afgesnauwd? Zou iemand ook maar een handtekening hebben achtergelaten? Zou ze nu ontslagen worden? Ze had voor mij zo haar best gedaan, maar ik hoorde nu in haar stem dat ze het aan het opgeven was. Botswana kon me aan m’n reet roesten, maar ik wilde niet dat dit kind ongelukkig was. Toen ik terug kwam uit de supermarkt zag ik dat ze in een trapportaal zat, wezenloos haar folders doorkijkend. Zou ik haar alsnog naar binnen vragen voor een kop warme cacao of anijsmelk? Haar vertellen dat het leven meer waard was dan dit soort shitdagen deden vermoeden? Haar gedichten van Slauerhoff voorlezen en liederen van Nick Cave laten horen? Strak voor me uit kijkend liep ik langs haar heen.

Sindsdien heb ik vaak gedroomd dat ik samen met haar in het busje zat, op weg naar Botswana. We lachten naar elkaar, want we deelden nu een doel in ons leven. Badend in het zweet en met een verscheurend gevoel van schuld werd ik dan wakker, terwijl ik voor me haar levenloze lichaampje opgeknoopt aan een Monnickendamse plafondbalk zag bungelen. Toen ik haar deze week op een terrasje bij de Nieuwmarkt zag zitten herkende ik haar nauwelijks. Ze had make-up op haar gezicht en de slappe lach om het een of ander. Naast haar zat een gespierde jongen met een baseballpetje. Hij was aan het bier, zij aan de rosé. Het was een dag waarop de stad het leven leek te omarmen. Zij herkende mij wel. ‘Egoïstische zak!’ riep ze me na. De lente was weer begonnen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer