Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." /> Kasper is een egoïstische zak, en die moeten er ook zijn." />
Asset 14

Seizoens- wisseling

Het was ergens afgelopen winter, laat in de middag. Buiten was het donker, binnen was het knus. Er werd aangebeld. Ik verwachtte niemand, dus het zou weer een pakketje voor de buren zijn en anders waren het de Jehova’s wel. ‘Hallo?’ riep ik in het trapgat. Het licht moest hier toch echt nodig eens gemaakt worden. Een meisje met sluik bruin haar en een bleek spitsig gezichtje kwam naar boven lopen. Ze kon onmogelijk ouder dan zestien zijn. We stelden ons aan elkaar voor. ‘Wát gráppig’, zei ze gespeeld hysterisch. ‘Mijn broertje heet óók Kasper’. ‘Ja, het is een kleine wereld’, reageerde ik laconiek. ‘Wat een gezellige buurt is dit zeg, ik zou hier ook wel willen wonen’, zei ze vervolgens, alsof we al uren met elkaar in gesprek waren geweest en er weinig onderwerpen meer voor handen waren. Ik probeerde de Admiraal de Ruijterweg met nieuwe ogen te zien, maar kon er weinig gezelligs in ontdekken. ‘Waar woon jij dan?’ vroeg ik zonder enige interesse in mijn stem te veinzen. ‘Monnickendam’ zei het meisje verontschuldigend. Als ik om een praatje verlegen had gezeten zou ik vervolgens kunnen zeggen dat ik daar ook vandaan kwam. Maar zodirect ging ze weer zo stom met haar ogen rollen en ik wilde vooral dat ze zo snel mogelijk wegging. Ze verkocht vast geen zwavelstokjes, maar ze kwam hoe dan ook voor iets anders dan deze geforceerde small talk. Misschien verwachtte ze dat ik haar naar binnen zou uitnodigen en thee aanbieden, maar transacties van welke aard dan ook behoren nu eenmaal in de deuropening te geschieden.

‘Waar kom jij eigenlijk voor?’ vroeg ik toen maar om ter zake te komen. ‘Wel, heeft u ooit van Botswana gehoord?’ zei ze met trillende stem. Okay, nu was het tenminste duidelijk waar dit hele toneelspel omheen had gedraaid. Ze zou me zo vragen of ik mijn handtekening ergens neer wilde zetten en dan werd er vervolgens elke maand een bedrag van mijn rekening afgeschreven en folders met dankbaar kijkende negers door mijn brievenbus gegooid. ‘Het spijt me, maar ik laat Botswana vandaag even voor wat het is’ zei ik en wilde de deur dichtslaan. ‘Maar er staat nu een busje voor de deur!’ zei ze gehaast. ‘Dat busje gaat rechtstreeks naar Botswana, waar we de mensen gaan helpen. U krijgt een kwartier om al uw spullen in te pakken, u moet nu de keuze maken of u echt iets wilt veranderen of niet.’ Verbouwereerd keek ik het meisje aan. Was dit nou waar ik mijn hele leven zonder het te weten voor getraind was? Kwam het allemaal hierop aan? ‘Ik weet het niet zo goed,’ zei ik stamelend. ‘Het is me wel nogal een beslissing die ik hier moet maken.’ Even viel het stil tussen ons. Toen zei ze breed lachend: ‘Als hier écht zo’n busje stond zou ik het wel weten. Maar u kunt zeker wel iets betekenen.’ En toen haalde ze een formulier uit haar tas. ‘Als u hier tekent heeft een heel dorp voor een week te eten en dat kost u maar een euro per maand.’ Ik hoorde van alle kanten buren zich achter hun meubilair verschuilen, dit was een gehorig huis. ‘Het spijt me, het is nobel werk dat je doet, maar ik teken niets. Ik ben een egoïstische zak en die moeten er ook zijn. Prettig kennis te hebben gemaakt.’ Beteuterd liep het meisje de trap af.

Een paar uur later ging ik de deur uit om boodschappen te doen. Verderop in de straat herkende ik de houterige trompetstem van het meisje. Het klonk alsof ze weinig succes had in dit district. Waarom stuurden ze eigenlijk een minderjarig meisje uit Monnickendam naar de grote stad voor dit werk, met deze kou en rond een tijdstip dat de meeste mensen aan hun warme maaltijd zaten? Had ik haar niet teveel afgesnauwd? Zou iemand ook maar een handtekening hebben achtergelaten? Zou ze nu ontslagen worden? Ze had voor mij zo haar best gedaan, maar ik hoorde nu in haar stem dat ze het aan het opgeven was. Botswana kon me aan m’n reet roesten, maar ik wilde niet dat dit kind ongelukkig was. Toen ik terug kwam uit de supermarkt zag ik dat ze in een trapportaal zat, wezenloos haar folders doorkijkend. Zou ik haar alsnog naar binnen vragen voor een kop warme cacao of anijsmelk? Haar vertellen dat het leven meer waard was dan dit soort shitdagen deden vermoeden? Haar gedichten van Slauerhoff voorlezen en liederen van Nick Cave laten horen? Strak voor me uit kijkend liep ik langs haar heen.

Sindsdien heb ik vaak gedroomd dat ik samen met haar in het busje zat, op weg naar Botswana. We lachten naar elkaar, want we deelden nu een doel in ons leven. Badend in het zweet en met een verscheurend gevoel van schuld werd ik dan wakker, terwijl ik voor me haar levenloze lichaampje opgeknoopt aan een Monnickendamse plafondbalk zag bungelen. Toen ik haar deze week op een terrasje bij de Nieuwmarkt zag zitten herkende ik haar nauwelijks. Ze had make-up op haar gezicht en de slappe lach om het een of ander. Naast haar zat een gespierde jongen met een baseballpetje. Hij was aan het bier, zij aan de rosé. Het was een dag waarop de stad het leven leek te omarmen. Zij herkende mij wel. ‘Egoïstische zak!’ riep ze me na. De lente was weer begonnen.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer