Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'

Tip:

Ga naar de Efteling

Een tip voor jeugdsentiment in tijden van chaos

Tekst Eva van den Boogaard

Dit jaar was ik jarig op een woensdag - woensdag 17 oktober. Ik ben niet echt een verjaardagsmonster, maar woensdag is mijn vrije dag en om die nou in mijn eentje thuis te spenderen terwijl ik een boekje las en mijn was deed, leek me niet echt een feestelijk vooruitzicht.

Het was op een zaterdagavond eind september dat mijn zus de Eftelingafspeellijst op YouTube opzocht en aanzette. In eerste instantie verwonderden we ons vooral over de omstreden teksten van Monsieur Cannibale (Il essaya de leur parler Anglais, Espagnol Portugues, Chinois, mais s’en voyant leur mâchoires qui s’ouvraient il se mit à hurler d’effroi ,’ gevolgd door het welbekende refrein: ‘Oh Monsieur Cannibale, je ne veux pas mourir), maar al snel nam nostalgie de overhand. Over hoe onze oom ons als kleine kinderen door de Villa Volta had gesleept, terwijl we doodsangsten uitstonden. Over onze moeder die schrok van de tijger in de Fata Morgana. Over de droomvluchtelfjes die ik in de souvenirshop kocht en boven mijn bed hing. Over de kip die voor een gulden plastic eitjes legde met een klein Eftelingpoppetje erin. Thuis hield ik het eitje zorgvuldig gesloten, want er zat ‘Eftelinglucht’ in. Die lucht wilde ik bewaren als een soort relikwie, een heiligdom uit een andere werkelijkheid die ik op deze manier toch nog een beetje in mijn bezit had. Mijn zus en ik besloten: woensdag 17 oktober gingen we naar de Efteling.

Om negen uur ’s ochtends stapten we in de trein naar Tilburg. Eenmaal in de Efteling werden we verrast door de eigenlijk helemaal niet zo grote omvang van het park en de wachttijden die heus niet oneindig lang waren. Wat ons van alles het meest raakte, was dat dit park voor ons hoorde bij een tijd waarin we nog geloofden in elfjes. We draaiden ons wezenloos in de pannetjes van de Monsieur Cannibale terwijl ik uit volle borst de Franse tekst fonetisch meezong. Ik stond met kippenvel tot op mijn billen bij de Indische waterlelies, alles waarnemend als een echo van iets wat zoveel indruk had gemaakt op mij als klein kind, en wat ik nu, twintig jaar later, nog steeds niet kon afdoen als kinderachtige onzin. Tegelijkertijd stond het park symbool voor een tijd die voorbij is. Een naïef tijdperk dat niet meer terug zal keren nu we begrijpen dat Monsieur Cannibale een racistische attractie is, nu we zien dat de Fata Morgana enkel en alleen gebaseerd is op stereotyperingen, nu het in oktober vijfentwintig graden is, nu we niet meer kunnen doen alsof alles nog vanzelf goed zal komen.

Al snel ontdekten we dat de Efteling in de troosteloze horecagelegenheden bier schenkt. Op deze zomerse oktoberdag rookten we sigaretten en dronken we halve liters in een decor met zoveel betekenis, in een soort oude jas die toch eigenlijk nog wel heel mooi en bruikbaar bleek te zijn. We wilden nog even niet denken aan de wereld buiten de Eftelingmuren, waar we in feite dezelfde lucht inademen als hierbinnen. We sloten voor ons gemak onze ogen voor de werkelijkheid buiten de sprookjes, om heel even te vergeten dat elfjes niet bestaan, en het nu toch echt op ons aankomt.



 

Beeld: Eva's moeder


Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!
We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken.

Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Eva van den Boogaard (1990) is literatuurwetenschapper, docent Nederlands en eindredacteur bij Hard//hoofd. Ze rent graag door het Sonsbeekpark, zingt met karaoke het liefst George Michael en vergeet altijd vroegtijdig de klitten uit de vacht van haar witte Maine Coon te kammen.
b
a
a

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun Hard//Hoofd