Asset 14

Schuur van verdriet

Niels maakte de grootste reis van zijn leven in een meditatiezaaltje om de hoek van zijn huis. Daar nam hij ayahuasca. 'Ik zie een heel dik lichaam, het klopt, bloedt en zweet olie. Het is het leven en de staart en de bek zijn de dood.’

Een goede vriend van me is net naar Peru verhuisd. Hij mailde dat hij naar Iquitos af zou reizen om aan een ayahuasca-ceremonie deel te nemen. Als mensen over hun ayahuasca-ervaring vertellen, klinkt het zelden echt uitnodigend: je moet ervan kotsen, je vergeet wie je bent of het verandert je leven. Het zijn doorgaans de meer spirituele mensen die ik erover heb horen vertellen, spiritueel van een soort dat prettig begint en snel benauwt.

Ik had ayahuasca nooit overwogen en het op mijn vaagste bucket-list gezet. Maar toen mijn vriend me mailde, wist ik dat ik het ook moest doen. Er was zoveel aan mijn leven dat ik wilde veranderen, dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen. Het was hoog tijd voor een paardenmiddel.

Online kwam ik erachter dat Nederland een hotspot is voor ayahuasca ceremonies (de werkzame stof in Ayahuasca, DMT, is, hoewel het gewoon in je ruggengraat en je huisdier zit, illegaal). Het leek me een goed idee om de grootste reis van mijn leven in een meditatiezaaltje om de hoek van mijn huis af te leggen. Ik vond een emailadres van een sjamaan die me beviel en schreef haar tot diep in de nacht een lange, bewogen motivatie.

Ze antwoordde de volgende ochtend: precies een week later was er een ceremonie. In de tussentijd keek ik alle documentaires (zoals deze) en lezingen die ik maar over Ayahuasca kon vinden. Mijn psychiater had er nooit van gehoord, wat ik vreemd vond omdat het extreem effectief is bij de behandeling van depressie, trauma en verslaving. Toen ik hem probeerde uit te leggen waarom ik het wilde doen, zei hij: ‘Ik vind de reden dat je dit doet, veel beter dan dat je het gaat doen’.

Een paar vrienden belden me op, bezorgd naar mijn beweegredenen. Aan het eind van het telefoongesprek was het afscheid raar. Eigenlijk was het precies zoals de keren dat ik op een lange, verre reis ging: ze waren bezorgd over welk deel van me niet terug zou komen.

De avond voor de ceremonie sliep ik bij een vriend op de bank, om er zeker van te zijn dat ik zou slapen. Elders slaap ik altijd beter dan thuis. Thuis ga ik weleens met mijn hoofd aan het voeteneind liggen totdat het went.

Zodat de ayahuasca goed zal vallen, had ik al dagen bijna niets gegeten. Ik kocht een mix met gezonde gedroogde bessen en zaden, maar kreeg er meteen diarree van. Voor het slapen vergreep ik me nog even aan een geweldige halve appeltaart.

Zondag; de dag van de ceremonie. ’s Ochtends drie keer gepoept. Ik ga langs huis om mijn kat gedag te zeggen. Hij zit in de sokkenla, waar ook mijn paspoort ligt. Even overweeg ik het mee te nemen.

Het is praktisch om de hoek van mijn huis, in een meditatieruimte aan een kade. Ik ga op een bankje zitten, rook een sigaret en kijk tussen twee woonboten door naar het water. Eigenlijk had ik tijd uitgetrokken voor twee, maar ik ben te misselijk voor meer. Dan loop ik naar de ingang, waar een man staat met zijn laatste haar in een staartje en een stompje shag.

‘Is dit meditatieruimte Citipati?’
‘Ja. Je komt zeker voor Loes.’
‘Ik ben Lex, ik help haar vandaag. Is dit je eerste keer?’
‘Ja’.
'Ik vind het eng'.
‘Dat is goed.'

We roken even naast elkaar zonder iets te zeggen.

‘Je zal er geen spijt van hebben’.

We lopen samen naar binnen, hij legt zijn hand even op mijn schouder.

Ik herken de meditatieruimte. Ooit was het iets anders en toen gaf een vriend van me er een schoolfeest. Ik liet voor de eerste keer mijn windmill zien, maar de meisjes zagen het niet, want ze vonden het niet cool binnen en bleven op de kade om oudere jongens met scooters te laten komen. Er liggen veertien yogamatjes met daarop een kussentje en een deken. Naast de matjes staan witte ronde teiltjes, de kotsbakjes. In het midden is het altaar: een groot kleed op de vloer met op de punten grote kaarsen. Het altaar is precies zoals in de documentaires, met kitschkaarsen van heiligen die ze bij dollarshops verkopen, een gedroogde slangenhuid, een kistje met tabak, een pijp en een grote trommel, en plastic flessen met de zwarte drank.

De helft van de groep zit al. Ik loop naar Loes, steek mijn hand uit en stel me voor.

‘Is er er iets met je? Een trauma? Of ben je gewoon nieuwsgierig?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Het is ingewikkeld. Ik voel dat ik dit moet doen’.

Ik sta wat verloren tegenover Loes. Ze haalt een formulier uit haar tas dat ik moet ondertekenen. Op het formulier staat dat ik geen medicatie gebruik en de reis op eigen risico doe. Het voelt even alsof ik me inschrijf voor een tapdansles.

Ik installeer me op mijn matje en bekijk de anderen: een man in een wit gewaad, een paar oudere dames met kort kapsel, ze babbelen met de sjamaan en lijken haar al te kennen. Een nerveus echtpaar, waarvan de man in pak. Een lange blanke magere yogaman die mediteert in een indrukwekkende houding. Twee Zweedse jongens. Daarnaast een meisje dat mijn type is. Een vrouw waarvan ik niet helemaal zeker weet of ze mijn type is. We knikken elkaar allemaal even toe.

De sjamaan vraagt voor wie het de eerste keer is. De helft steekt opgelucht een hand op. “Zijn er vragen?” Er zijn geen vragen.

Loes is rond de vijftig, maar ziet er jong uit. Ik ben netjes opgevoed en heb geleerd profeten te wantrouwen. Toch koos ik voor Loes omdat ze op haar site uitvoerig over demonen schrijft en afgeeft op sjamanen die alles maar met de mantel der liefde bedekken. Volgens haar zijn er bij elke ceremonie altijd wel ‘entiteiten’ aanwezig die ze moet uitbannen met haar licht. Als er demonen zijn, dan schuif je die niet onder het kleed.

Ja, Loes neemt haar werk serieus. Verstandiger mensen dan ik vinden het moeilijk te begrijpen dat ik zoveel vertrouwen leg in iemand die in het bestaan van aartsengelen gelooft. Maar ik snap niet waarom je iemand niet kan vertrouwen die in andere dingen gelooft. Ik geloof in haar ervaring. De engelen waar ze in gelooft zijn christelijk en dat zijn engelen waar ik tenminste iets vanaf weet in plaats van vreemde Peruaanse plantenspoken. We hebben alleen geen klik, de sjamaan en ik, maar dat hoeft misschien ook niet.

De sjamaan zingt in het Portugees met een heel Nederlands accent. De helper, Lex loopt rond en brandt salie. Dan krijg ik een stukje tabak waarin ik moet fluisteren wat ik van de ayahuasca wil. Ik aai de tabak, het is een zacht wolkje in mijn hand. Dat ik straks allemaal hallucinaties ga krijgen, geloof ik wel. Het is de ontrafeling van mijn ego waar ik bang voor ben, te vergeten wie ik ben. Tegelijkertijd ben ik vaak zo moe van wie ik ben, dat alles beter is dan dit.

Ik maak een doosje van mijn hand en fluister dat ik gewoon niet meer zo bang wil zijn. De tabak gaat bij de rest.

Ayahuasca drink je in twee delen, eerst het goedje dat de enzymen remt die de werking van DMT tegengaan. Het smaakt naar oude zure koffie waarin iets heeft geleefd. We wachten een kwartier. Ik kijk naar een kaars en kan niet meer terug.

De tweede ronde. Ayahuasca is ondrinkbaar, maar het is ook weer geen Crodino. Ik wikkel mijn hoofddoek om, nu ik nog weet hoe dat moet en trek hem over mijn ogen. De hoofddoek lag in de doos waarin mijn kat zou bevallen, maar ze bleef maar bloeden en de kittens stierven in haar buik. Haar baarmoeder moest verwijderd worden. Ik ruik haar, Nina. Het ruikt naar aarde en ziek oud bloed.

Opeens gaan er twee kleine lichtjes aan. Zee-egels. Nee, ze horen bij elkaar: ogen. Ze trekken weg. Het wordt rokerig achter mijn ogen. Ik ga liggen en denk aan alle dingen waar ik me van had voorgenomen dat ik er niet aan zou denken. Alle dingen krijgen vormen die uiteenvallen in lagen. Maar ze zijn plat en schuiven betekenisloos over elkaar heen. Er is geen samenhang, het zijn losse verdwaalde beelden, dunner dan rijstpapier. Ze vervelen me.

Maar dan is het fantastisch en verwarrend. En teveel. Ik ga rechtzitten. Kotsen. Ik ben hier niet om te hallucineren. Ik ben in een kamer vol kotsende mensen. Op het feestje dat hier ooit was hoorde ik ‘Me & My Adidas’ voor de eerste keer. Nu is het een schuur van verdriet. Ik doe mee. Lang kokhalzen, ik kots maar een beetje. De vrouw linksachter me houdt maar niet op. Haar lichaam wiegt. De grote helper komt haar knuffelen. Het is zo mooi. Mensen groeien, dwalen, verzamelen pijn en kruipen samen in een schuur. Ze kotsen hun pijn eruit en verzamelen het braaksel.

Ik kijk weer naar de kaars die voor me staat en besluit om terug te komen en haar te groeten. Ik ga naar alle pelgrimsplekken waar ik al eens ben geweest, maar ik krijg ze helemaal opnieuw te zien. Niet als pelgrim, maar als de plek zelf, de pelgrims bewegen door mij. Ze krioelen met hun hoop en hun adem.

En ik zeg:

‘Ik zie weer’.

En ik zucht:

‘Eindelijk in het nu’.

En dat nu smeert zich uit.

Ik denk heel even aan de dood, maar ook dat heeft geen gewicht. Ik besef dat ik altijd heb gedacht dat de dood van mensen schaduwen op me had achtergelaten. Als ik moe werd van de ruis in mijn hoofd zocht ik naar stilte, en vond het in gedachten aan een mooi lapje vochtige aarde, of aan het metaal van een koude tram op mijn wang die ik niet zag bij het afslaan. Ik maakte schaduwen om onder te schuilen. Onder schaduwen kan je niet schuilen.

Ik zie een heel dik lichaam, het klopt, bloedt en zweet olie. Het is het leven en de staart en de bek zijn de dood, de dood omsluit, hooguit, niet iets om je blind op te staren. Ik heb me er zo blind op gestaard, terwijl er gewoon liefde was die volstrekt aan me voorbij ging. Mij is nooit kwaad gedaan. En het beetje kwaad dat mij is gedaan, was nevenschade, splinters van niet mijn gevecht. Ik vergeef me mijn zelfmedelijden.

De sjamaan komt naar me toe en vraagt of de ayahuasca werkt.

Ik probeer iets te zeggen. Ze legt een hand op mijn schouder:

‘Lieve schat, ik stel je een hele simpele vraag. Werkt de ayahuasca? Zie je kleuren?’

Volgens mij kan ik meer hebben en ik weet weer niet wat ik zeg. Ik drink nog een keer, tussendoor zeg ik wat verwarde dingen, maar ze lijkt me niet te horen.

De sjamaan gaat entiteiten uitdrijven met een lange pijp tabak. Ze zegt: 'Er is hier een vrouw aanwezig die in het park aan het rennen was, en toen werd ze opeens verkracht'. Het is de vrouw naast me. Ik weet het zeker.

Illustratie: Martijn Moedars

Ik duik diep in mijn hoofddoek. Dan begint een jongen tegenover me in het Spaans te krijsen en om zich heen te slaan. Hij begint op de man naast hem in te meppen. Die draait zich boos om en zegt, met zijn oogkapje op: 'Dat is niet goed genoeg! dat is niet goed genoeg!' en gaat verder met zijn reis. Maar de jongen wordt alleen maar wilder. De grote helper sleurt de spartelaar naar een andere ruimte. De sjamaan gaat erachteraan. Ik hoor haar zingen en spugen. Soms sist ze en dan is het overal.

De groep is heel even zonder begeleiding. Een paar kijken wat verward rond. Een vrouwtje ziet haar kans schoon: ze loopt naar de laptop in de hoek en zet het volgende nummer van de playlist op.

Stilletjes eet ik een rijstwafel, ik weet niet zeker of we al mogen eten. Dan sluip ik heel even naar buiten om een sigaret te roken. De rook is heerlijk dik en wollig in mijn mond, de sigaret duurt eindeloos. Naast me staat een grote ton waarin de grote helper onze kots heeft verzameld.

Als ik terugkom ligt een van de Zweedse jongens met zijn hoofd op de schoot van zijn vriend onbedaarlijk te snikken. Het meisje naast hem en ik kijken ernaar. Dan draait ze haar hoofd naar mij, we schudden ons hoofd naar elkaar en zien elkaars tranen. We vinden het zo mooi.

We horen de sjamaan sissen. Aan het eind van een sis zegt ze steeds heel snel: ‘god zij genade’. Spiritualisme in het Nederlands is zo vreemd, het is ons vreemd, de taal verdraagt het niet. Ze zet een nieuwe playlist op. Elke playlist is een fase, we gaan van de chakra-fase naar de didgeridoo-fase.

Mijn hart doet pijn. Ik doe mijn ogen dicht, maar ik blijf alles gewoon zien. De sjamaan staat opeens voor me en door me heen. Het is onpersoonlijk, ze kijkt niet naar mij. Ze blaast rook op mijn hart. Dan hurkt ze bij me en fluistert dat er een entiteit op mijn hart zit, die ze niet helemaal weg heeft kunnen halen, maar dat het niet zo sterk is. Dat ik ooit gekwetst bent. Ik kijk naar het meisje met de tranen, ze heeft haar handen voor haar ogen en schudt haar hoofd.

De laatste paar nummers zijn hymnes, een soort Keltische new age. We komen terug en alle clichés zijn welkom. De Spaanse jongen slaapt in de kamer ernaast en het gaat goed met hem. Lex en Loes dansen bij de laatste nummers. De vrouw naast me staat op en doet mee.

Buiten bel ik vrienden om te zeggen dat ik veilig ben geland. Thuis zit ik een uur op de bank met mijn kat die me even niet meer helemaal lijkt te herkennen. Ik hoor haar spinnen van meters afstand. Ik hoor mezelf aan de telefoon en klink als een malloot die het licht heeft gezien. Dan schiet er een oude gedachte door mijn hoofd:

Zie je wel. Je hebt dit alleen maar gedaan om te kunnen zeggen dat je het hebt gedaan. Om erover te schrijven.

De gedachte vervliegt meteen, als een sneu spookje. Ik lach en bel nog iemand.

Mail

Niels Gerson Lohman

Martijn Moedars , straight-up gangster tekenaar en werkt in het circus.. rolt rond in een oranje Volkswagen T3 camper met italo disco op de achtergrond. Hij eet tevens alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan