Asset 14

Schuld en boete

Schuld en boete

Lang geleden zat ik in de klas bij een jongetje dat Klaas heette. Meestal fietsten wij in hetzelfde groepje buurtkinderen van school naar huis. Klaas bungelde er een beetje bij zonder veel te zeggen. Bij slager Hermans sloeg hij rechtsaf. De anderen en ik moesten nog vijf minuten door. Niemand had iets tegen Klaas en Klaas had niets tegen ons. Zijn bestaan werd in feite niet opgemerkt. Het blijft dan ook een raadsel waarom ik hem op een dag, toen we ijsvrij hadden gekregen en uitgelaten naar huis fietsten, plotseling nariep: ‘Hé Klaas, wat ben jij toch lélijk, man!’ God strafte onmiddellijk in de persoon van Gerda, een wat ouwelijk klasgenootje dat zich naar mij omdraaide en me toebeet: ‘Zeg Trudy Kunz, heb jij wel ópvoeding genoten?’

Schaatsen was er die middag voor mij niet bij. Ik bleef op mijn kamertje zitten piekeren over haar opmerking. Wat bedoelde zij precies? Mijn ouders hadden mij toch van alles geleerd? Ik sprak met twee woorden, at mijn mond leeg voordat ik ging praten en viel een ander niet in de rede. Wat viel er nog meer te weten? Haar woorden lagen zwaarder op mijn maag dan mijn eigen, op niets gebaseerde opmerking aan het adres van Klaas.

Maar dat zou spoedig veranderen. Want na de Paasvakantie bleef de plek van Klaas leeg. Zijn vader had werk gevonden in een andere stad, vertelde de klassenleraar. Maar waarom had hij dan geen afscheid genomen? Ik wist het zeker: ik had Klaas van school gepest. Daarom waren ze verhuisd.

Nu, vijf decennia later, zou ik eindelijk boete betalen tijdens de klassenreünie. Met twee oud-klasgenoten heb ik die de afgelopen maanden voorbereid en voor mij was het voornaamste doel: Klaas spreken en hem mijn excuses aanbieden. Zijn adres was het eerste dat ik boven water googelde. Ik stuurde hem een mail maar kreeg geen antwoord. Zie je wel, mijn schuld stond nog wagenwijd open. Het zien van mijn naam had de oude wond weer opengereten. Hij had zijn psychiater gebeld en terstond een extra sessie aangevraagd.

En zo straft een mens tenslotte zichzelf. Vorige week stond er een aantrekkelijke man van mijn leeftijd voor de deur. Lang, slank, aardige ogen. ‘Ik ben Klaas’, zei hij. ‘Ik moest in de buurt zijn en dacht: laat ik eens bij haar langs gaan.’ Ik verborg mijn verwarring, vroeg hem binnen en maakte thee. Daarna schonk ik een biertje en toen ook dat op was, moest ik er wel over beginnen. ‘Huh?’ reageerde hij. Hij wist van niets. Ook toen ik het voorval tot in detail voor hem beschreef - ijsvrij, fietsgroepje, slager Hermans – kwam er geen enkele herinnering bij hem boven.

Hij kwam trouwens niet op de reünie, zei hij bij het afscheid. ‘Jouw naam kwam ik nog wel eens tegen in de Libelle van mijn vrouw, maar de rest zegt me helemaal niets meer.’
En daar ging hij, samen met mijn schuldgevoel.

Nu alleen Gerda nog onder ogen komen.
Leuk hoor, zo’n reünie.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer