Asset 14

Schuld en boete

Schuld en boete

Lang geleden zat ik in de klas bij een jongetje dat Klaas heette. Meestal fietsten wij in hetzelfde groepje buurtkinderen van school naar huis. Klaas bungelde er een beetje bij zonder veel te zeggen. Bij slager Hermans sloeg hij rechtsaf. De anderen en ik moesten nog vijf minuten door. Niemand had iets tegen Klaas en Klaas had niets tegen ons. Zijn bestaan werd in feite niet opgemerkt. Het blijft dan ook een raadsel waarom ik hem op een dag, toen we ijsvrij hadden gekregen en uitgelaten naar huis fietsten, plotseling nariep: ‘Hé Klaas, wat ben jij toch lélijk, man!’ God strafte onmiddellijk in de persoon van Gerda, een wat ouwelijk klasgenootje dat zich naar mij omdraaide en me toebeet: ‘Zeg Trudy Kunz, heb jij wel ópvoeding genoten?’

Schaatsen was er die middag voor mij niet bij. Ik bleef op mijn kamertje zitten piekeren over haar opmerking. Wat bedoelde zij precies? Mijn ouders hadden mij toch van alles geleerd? Ik sprak met twee woorden, at mijn mond leeg voordat ik ging praten en viel een ander niet in de rede. Wat viel er nog meer te weten? Haar woorden lagen zwaarder op mijn maag dan mijn eigen, op niets gebaseerde opmerking aan het adres van Klaas.

Maar dat zou spoedig veranderen. Want na de Paasvakantie bleef de plek van Klaas leeg. Zijn vader had werk gevonden in een andere stad, vertelde de klassenleraar. Maar waarom had hij dan geen afscheid genomen? Ik wist het zeker: ik had Klaas van school gepest. Daarom waren ze verhuisd.

Nu, vijf decennia later, zou ik eindelijk boete betalen tijdens de klassenreünie. Met twee oud-klasgenoten heb ik die de afgelopen maanden voorbereid en voor mij was het voornaamste doel: Klaas spreken en hem mijn excuses aanbieden. Zijn adres was het eerste dat ik boven water googelde. Ik stuurde hem een mail maar kreeg geen antwoord. Zie je wel, mijn schuld stond nog wagenwijd open. Het zien van mijn naam had de oude wond weer opengereten. Hij had zijn psychiater gebeld en terstond een extra sessie aangevraagd.

En zo straft een mens tenslotte zichzelf. Vorige week stond er een aantrekkelijke man van mijn leeftijd voor de deur. Lang, slank, aardige ogen. ‘Ik ben Klaas’, zei hij. ‘Ik moest in de buurt zijn en dacht: laat ik eens bij haar langs gaan.’ Ik verborg mijn verwarring, vroeg hem binnen en maakte thee. Daarna schonk ik een biertje en toen ook dat op was, moest ik er wel over beginnen. ‘Huh?’ reageerde hij. Hij wist van niets. Ook toen ik het voorval tot in detail voor hem beschreef - ijsvrij, fietsgroepje, slager Hermans – kwam er geen enkele herinnering bij hem boven.

Hij kwam trouwens niet op de reünie, zei hij bij het afscheid. ‘Jouw naam kwam ik nog wel eens tegen in de Libelle van mijn vrouw, maar de rest zegt me helemaal niets meer.’
En daar ging hij, samen met mijn schuldgevoel.

Nu alleen Gerda nog onder ogen komen.
Leuk hoor, zo’n reünie.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer