Asset 14

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal. 

 

Deze ochtend nam ik mijn laatste paar daglenzen uit hun plastic kuipjes, legde de siliconen velletjes op mijn tong en zoog erop, alsof ik zo mijn smaakpapillen kon aanscherpen.

Zout. Beter zien smaakte zout. Ik hield van grote hoeveelheden zoute chips, oesters, sojasaus en ansjovis los uit het blik. Het was mijn favoriete smaak, op de voet gevolgd door umami, dan zuur, zoet en bitter. Ik haatte bitter, misschien omdat ik het zelf geworden was.

De lenzen losten niet op, zoals mijn opticien me laatst nog had wijsgemaakt.

‘Ze bestaan voor tachtig procent uit water, in een oogwenk blijft er niets van over,’ had hij gezegd, en ik twijfelde of hij al dan niet bewust het woord oogwenk had gebruikt. Zijn mond was bedekt met het verplichte mondmasker. Achter zijn brillenglazen had ik slechts vaag zijn ogen kunnen zien, een waas van knipperend rimpelvlees met een donkere schijn van wimpers.

In mijn mond jongleerde mijn tong met de zoute vliesjes. Ik had moeten weten dat het een leugen was, een zorgvuldig ingestudeerd verkooppraatje toegespitst op hippe dertigers die met het milieu begaan zijn. Zo zag ik er blijkbaar uit.

Vanaf vandaag zou ik niet langer het taaie gevoel van lenzen verdragen. Ik kreeg er schele hoofdpijn van. Zoveel schele hoofdpijn dat ook brildragen me was gaan tegenstaan. Het waren de scherpe randen van de dagelijkse dingen die krakend en piepend in mijn brein leken te snijden en achter mijn ogen een gonzend gewemel deden opborrelen als stomende lava in een vulkaan.

In een poging de twee velletjes weg te kauwen slaagden mijn kiezen er niet eens in ze te verscheuren. Ik spuwde ze op de rand van de lavabo, waar ze gekreukt en blauwig haast onzichtbaar tegen het witte keramiek bleven kleven.

 

Hoewel ik er daarvan tientallen had liggen, eentje bij elke outfit, greep ik vandaag dus niet naar een bril. De verzameling was ontstaan toen het eerste Belgische filiaal van het betaalbare brillenmerk zich in de stad vestigde, precies naast de voordeur van mijn kot. Ik liep er binnen op hun openingsdag, nam een glaasje cava van de hoge tafel bij de inkom, knikte naar de zwijgzame gastdame op stiletto’s en ging naar buiten met een bril, ter plekke opgemeten en in elkaar gezet. Een maand later had ik er drie. Een jaar later zeventien. Nu hield ik de tel niet meer bij. Na zoveel geld te hebben bespaard op trendy modellen in verschillende vormen en kleuren kon ik me wel een designer exemplaar veroorloven. En omdat je die niet al te vaak mag dragen – het moest exclusief blijven nietwaar – nog één en nog één.

Intussen lagen er duizenden euro’s aan brillen netjes zij aan zij in de eerste lade van mijn kleerkast, boven het ondergoed.

Ik was ooit met lenzen begonnen om make-up aan te brengen, anders zag ik niet wat ik deed. En als ik die lenzen dan toch in had, waren er dagen dat ik ze liet zitten. Omdat mijn oogmake-up erg leuk zat bijvoorbeeld, en ik het mooier en mysterieuzer vond om zonder barrière onder een lok vandaan naar de wereld te lonken. Naar klanten en mijn baas, die überhaupt de redenen waren waarom ik moeite deed dagelijks make-up op mijn gezicht te smeren.

Vandaag echter, hield ik ermee op kunstmatige zaken in mijn ogen te stoppen, op mijn huid te deppen of op mijn neus te zetten. Ik koos vandaag voor een onscherpe wereld, want God moet er toch iets mee bedoeld hebben toen hij me maakte, halfblind en bleek?

 

Met mijn neus haast tegen het glas gedrukt bekeek ik in de spiegel mijn natuurlijke teint. Bleek, ja. Zo zou Oliver me noemen. En hij zou vragen of ik me wel lekker voelde. Want een vrouw zonder make-up, daar moest wel iets aan schelen.

Ik werkte al jaren in zijn exclusieve, hippe interior design conceptstore waarvan de naam deed denken aan een item uit de minder exclusieve IKEA-catalogus: veel medeklinkers en puntjes op schaarse klinkers. Ook de items die we met succes aan de man brachten leken zo uit de bijbel der betaalbare interieurs te zijn weggeplukt, met het verschil dat het prijskaartje makkelijk het vijfdubbele bedroeg. Meer nog dan de banken en bijzettafeltjes, uit de kluiten gewassen tv-meubels en meer soorten stoelen dan een mens nodig zou mogen hebben, verkochten we oogstrelende snuisterijen en gebruiksvoorwerpen die zo mooi en onnodig waren dat ze nooit versleten of stuk gingen, wat onze vaste klanten niet leek tegen te houden om er maandelijks nieuwe aan hun inboedel toe te voegen. En we hadden oorbellen. Immense hoeveelheden oorbellen.

Wat de core identity van de zaak dan ook mocht wezen, het bracht meer dan genoeg klanten naar de shop. Want zo noemde Oliver zijn geesteskind: de shop (en overigens ook zijn ‘geesteskind’). Hij belde me op en zei dingen als ‘Ik ga morgen de shop herinrichten.’, ‘Ik geraak vandaag niet in de shop. Red jij het alleen?’ (wat geen vraag was maar een mededeling) en ‘Het gaat goed met de shop, Nola, het gaat erg goed met de shop.’ Dan was hij al vergeten dat hij me aan de lijn had, en stond hij waarschijnlijk door het raam naar het water te staren.

Hij had me foto’s van zijn huis getoond: een historisch pand aan de rand van een historische stad, ingericht met de spullen die hij verkocht. Ik kreeg zelfs een virtuele rondleiding door zijn immense slaapkamer met inloopkledingkast. En hoewel het nu waarschijnlijk klinkt alsof ik mijn neus ophaalde voor mensen als Oliver, wilde ik niets liever dan in zijn zorgvuldig opgemaakte designerbed zorgvuldig door hem genomen te worden. Net zo zorgvuldig als hij zijn huis en zijn shop inrichtte, hoopte ik dat hij mijn heupen beetpakte, op zijn knieën achter me gezeten, en dat hij zich bij me naar binnen duwde, zijn penis verpakt in een designercondoom met ribbels voor extra genot. Die gebruikte hij beslist.

Het was niet de eerste keer dat ik bezeten was geraakt van iemand met wie ik samenwerkte. Het waren altijd al de nonchalante, gewiekste en goed uitziende collega’s, bazen en filiaalhouders die me door de dagen heen hadden gesleurd. Nooit waren ze relatiemateriaal, maar elke dag weer naar hun aandacht te kunnen hengelen maakte mijn dagen zinvol, nadat studeren me niet was gelukt, ik niet op familie kon terugvallen en de toekomst voor mij iets was wat als een inktvlek uitdijde, hopeloos om er nog iets van te maken.

 

Vandaag sloeg ik een nieuwe weg in. Ik wist alleen nog niet precies welke, en ik hoopte op niets concreets: geen man, geen noodlottige levenswending, geen wederopbouwen van verbrande bruggen. Terwijl ik mezelf in een skinny jeans en een oversized blouse hees, dacht ik aan mijn moeder en waar zij nu was. Ik leek op haar, of toch op de laatste versie van haar die ik had gezien, vaag, door tranen heen. Zo zag ik mezelf nu. Ook ik werd ouder.

Gedurende een lange tijd na haar dood had ik gehoopt op een boodschap, een wegwijzer, een puzzelstuk. Een immens geldbedrag desnoods, iets wat me richting zou geven. Dat de functionaris die ze een levensbepalende enveloppe in bewaring had gegeven mij plots zou opzoeken. Dat ik een mysterie moest oplossen om verloren gewaande familieleden terug te vinden en dan met kerst plots aan een goedgevulde tafel zou zitten. Ik zou handen op mijn schouders voelen en knipogen naar mijn moeders glimlachende geest in de hoek van de kamer.

 

Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren. Met een handtas onder mijn arm ging ik de deur uit en zag een blob van tegen elkaar aan deinende vormen waarbinnen ik vrijuit kon bewegen. Als een kind dat denkt dat niemand haar ziet als zij haar ogen sluit, bewoog ik me door de stad, ik kende haar toch op mijn duim. Ik stootte me onderweg naar de winkel niet aan bloembakken en paaltjes, en stak niet zomaar over op plekken waar rotkereltjes met uitgebouwde Volkswagen Golfjes ieder moment door de straat konden scheuren.

Ik zou mijn klanten straks net zo onberispelijk van dienst zijn als altijd, maar zou me niet langer inlaten met details. Krassen op vaasjes zijn er niet als je ze niet ziet en juwelen staan altijd goed als je slechts een vage stip op de huid waarneemt. Bovendien zou ik me niet meer hoeven te storen aan niet-symmetrische eyeliner en snottebellen van verveelde kleuters die langs meubels worden gewreven.

Zonder haperen duwde ik mijn sleutel in het slot. Op de tast zette ik het alarm uit en deed ik alle verlichting branden door op zes verschillende plekken wel tien knoppen in te drukken. Ik dronk groene thee met suiker en wachtte tot de klanten één voor één zouden binnenkomen. Ze kregen elk een halfuur de tijd om zich tegoed te doen aan onze snuisterijen. Het boekingssysteem via de website liep als een trein. De voorraad zou snel slinken.

Terwijl ik wachtte dacht ik aan Oliver, die me had bericht dat hij er vandaag niet zou zijn. Over enkele weken zou hij de shop leeghalen en emigreren, dat doen Olivers nu eenmaal. Een wereldwijde pandemie, daar werken Olivers zó omheen. Eindelijk zou hij zijn droomleven leiden, had hij gezegd.

De eerste klanten waren een moeder en haar negentienjarige dochter die op zichzelf ging wonen. Ze leken het over elk item in de winkel oneens. Ik hoorde ze gedempt kibbelen in de hoek waar ik de staande lampen en bijzettafeltjes situeerde.

Ik overwoog na de ban op visuele hulpmiddelen ook permanent oordoppen te gaan dragen.

Thuis zou ik mijn brillen opruimen: verkopen of simpelweg uit het raam gooien. Mijn leven zou makkelijker worden, simpelweg door het feit dat ik er niet langer op hoefde te focussen.

 


Mail

Celine Vervaet schrijft minder dan ze zou willen. Op haar tiende droomde ze ervan in de boeken van Marc de Bel te leven en eigenlijk wil ze dat nog steeds. In haar verhalen voert nostalgie de boventoon en weten personages zich staande te houden in het 21ste-eeuwse stedelijke leven (of niet). Celine woont in Rotterdam en vindt dat iedereen The Writer’s Guide to the Galaxy moet kennen. Je maakt haar blij met stadswandelingen, lekker bier en zoute chips met ribbels.

Rueben Millenaar is een illustrator die werkt in Groningen. Hij houdt zich het liefste bezig met maatschappelijke kwesties in beeld te krijgen. Vaker dan niet resulteert dat in het tekenen van naakte mensen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer