Het wordt met rasse schreden guurder buiten. Mees overdenkt haar (winterse) band met daklozen. " /> Het wordt met rasse schreden guurder buiten. Mees overdenkt haar (winterse) band met daklozen. " />
Asset 14

Samaritaan

De man van de daklozenkrant bij mijn Albert Heijn is de allervrolijkste man op de hele wereld, denk ik. Hij staat, tandeloos en voorovergebogen, áltijd te zingen en íedereen wordt warm onthaald bij het betreden van de supermarkt. Zelfs als ik langsfiets zwaait hij me enthousiast na en hoor ik hem roepen “Mooie kleuren heb jij aan!” Ik zweer het je, deze man maakt het godsonmogelijk chagrijnig in je joggingbroek magnetronmaaltijden te kopen. Als ik langs hem ben gelopen krullen mijn mondhoeken stiekem omhoog en koop ik toch maar een bakje druiven in plaats van pregefabriceerde troep (al moet ik er bij zeggen dat ik pitloze vruchten ook nog altijd met enige argwaan opeet). Maargoed, die man dus. Nooit geeft hij me een lelijke blik, en toch voel ik me schuldig wanneer ik hem zonder de krant te kopen voorbijloop. Ik koop namelijk nooit de daklozenkrant. Ik heb het geprobeerd, maar ik vind het niet te doen om dat ding door te spitten. Dan ligt ‘ie maar op tafel lelijk te wezen tot ik hem een week later de prullenbak in flikker. Dus geef ik gewoon een euro. Of ik vraag of hij iets uit de winkel wilt. Een pakje peuken of iets dergelijks.

hart klein

Foto: Privécollectie Ava Mees List

De winter komt er weer aan. Voor ons betekent dat zeiken over kouwe poten, het feit dat we niet op ons picknickkleedje wijn kunnen zuipen in het park en opstaan in het donker (“Onmenselijk!” “Schandalig!” “Bruut!”). Voor de man bij de Albert Heijn betekent het permanente kou. Hij komt niet thuis om daar zijn sjaals af te werpen, handschoenen uit te wrikken en naast de kachel een boek te lezen met een kop thee. Hij moet elke dag weer geld bijeen sprokkelen voor een overnachting tussen de junks bij het Leger Des Heils, of voor een fles Euroshopper port om warm te blijven. Pas als het kwik ook overdag onder het nulpunt blijft worden er extra matrassen neergelegd bij de opvangcentra, en tot die tijd zullen ze het toch voornamelijk zelf moeten rooien. In de wintermaanden geef ik dan ook meestal zelfs aan de meest vercrackte bedelaar wat centen. Koop er lekker een gram voor, als je je gedachten maar een beetje kan afleiden van het weer, denk ik dan. Wie ben ik om verontwaardigd te roepen dat hij er geen boterham van gaat kopen. Ik koop ook niet altijd boterhammen van mijn geld.

Toen ik nog in de Laura Dols werkte kwamen daar altijd twee broers de winkel ingelopen. Ze kwamen kijken naar de hoeden en vragen of ik nog een ouwe kapotte over had. Eentje speelde accordeon, met lange uithalen en altijd uit de toon. Hun schoenen hadden gaten en ze stonken een uur in de wind. Vrolijk zongen ze een liedje voor me terwijl de klanten licht geshockeerd toekeken. Ik vond het echte landlopers, zo weggelopen uit Pippi Langkous. Ook zij kregen wat cash, tot grote ergernis van mijn collega’s die ze liever kwijt dan rijk waren. Want nu kwamen ze natuurlijk wekelijks binnengezwalkt.

Als ik geld weggeef denk ik vaak aan de Zakat. Zakat is één van de vijf zuilen van de Islam, waarbij het geven van aalmoezen aan de armen verplicht is, leerde ik ooit op de basisschool bij levensbeschouwing. Dit reinigt de zonden van de gever en verspreidt de rijkdom eerlijk. Ik kan me niet voorstellen dat de Islam het goedkeurt dat je een euro geeft zodat een junk gaat Chinezen, maar laat Allah daar maar over oordelen.

Laatst zag ik de man van de Albert Heijn fietsen. Hij lachte niet. Verbeten concentreerde hij zich op het verkeer, en ik durfde niet te zwaaien. Die man kent zo veel mensen, hij had me vast niet herkend. Ik vroeg me af waar hij heen ging zo op de fiets. In mijn beleving hebben daklozen nooit fietsen. Ze hoeven nergens heen, hebben nergens om de fiets op slot te zetten. Daklozen lopen, sjokken. Soms hebben ze een winkelwagentje, maar zeker geen fiets. Toch maar wat roepen, dacht ik, maar hij was al voorbij gefietst. Dag meneer van de daklozenkrant bij de Albert Heijn. Morgen zie ik je weer.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!