Elon weet iets veel beters dan chocolademelk: een eeuwenoude drank, gemaakt van ochideewortels." /> Elon weet iets veel beters dan chocolademelk: een eeuwenoude drank, gemaakt van ochideewortels." />
Asset 14

Sahlab

Hiske en Elon bespreken elke twee weken om de beurt een culinaire aangelegenheid. Nu het buiten zo koud is, zoekt Elon zijn toevlucht tot een drank die ook hier in vroeger tijden even gangbaar was als koffie en thee: sahlab.

Wakker worden na een diepe slaap is een traag proces. Het woord ochtend mag dan wel een walgelijk frisse bijklank hebben, het is maar zelden een gevoel waar we ons in kunnen herkennen. Scheefgezakt positioneren we ons aan de keukentafel, terwijl de slaap onzichtbaar op onze schouders en ogen drukt. Nog even. Onder de begeleiding van rustig gepruttel nemen we apathisch de werking van een simpel drupmechanisme in ons op. Ons reukorgaan wil zich het liefst nog even onttrekken aan het ritueel, maar als de geur van verse koffie onze neusgaten vult is er geen weg terug, en na de warme kop koffie zijn we klaar. Klaar voor de Hollandsche kou, klaar voor de dag.

In de namiddag zoeken we, geremd door ons gebrek aan doorzettingsvermogen en matige werkhouding, toevlucht tot een kopje thee. We brengen we ons vochtgehalte weer enigszins op peil, knabbelen aan een plakje cake en praten over de kat van de buren. Met dank aan de Engelsen kunnen we de resterende dag te lijf. Kwade geesten in onze samenleving hebben het afgelopen decennium gepoogd deze cultureel verantwoorde traditie te vervangen voor de geritualiseerde consumptie van poedersoep. Ze zijn er zowaar nog in geslaagd ook.

Voor aanvang van de maaltijd drinken we vervolgens een lichte wijn, een biertje of een smerig bitter Italiaans aperitief. Het brengt ons even tot rust, is sociaal plezierig en wekt bovendien de smaak op. Voor het slapen gaan drinken we tenslotte een kop warme anijsmelk, muffe kruidenthee of alcohol in uiteenlopende hoeveelheden. Het maakt ons een beetje snoezelig, wat dat ook moge betekenen, matigt zo nodig onze gebruikelijke nuchterheid en begeleidt zo onze gang richting slaap.

Het hoeft nauwelijks gezegd te worden: ons dagelijks ritme is doorspekt met het nuttigen van allerlei dranken. Dranken zoals koffie, thee of warme chocolademelk die, al is het maar voor even, onze aandacht opeisen en ons mentaal klaarstomen voor dat wat ons te wachten staat. Ze zijn het excuus voor een sociale ontmoeting en iets om vast te houden als we op de bank televisie kijken: we leven drank.

Eenieder die wel eens gevast heeft (geheelonthouding van eten en drinken) weet hoe abrupt het leven plotseling wordt zonder een kop koffie voordat je de deur uitgaat of een kopje thee bij thuiskomst. Je neemt ‘s avonds plaats rondom de keukentafel en komt tot de realisering dat je elkaar toch bar weinig te melden hebt als het niet gepaard gaat met een kop thee.

Het doet me beseffen hoe banaal het eigenlijk geworden is, de consumptie van zo’n brouwsel, getrokken van de gedroogde bladeren van een plant uit het Verre Oosten. Gelukkig was vroeger alles anders en had men iets meer waardering voor het verfijnde en exotische karakter van dit soort producten. Immers, koffie, thee en chocolade werden pas in de zeventiende eeuw geïntroduceerd bij de Europese elite en waren in eerste instantie exclusieve dranken. Pas in de daaropvolgende eeuw, toen de import toenam en de eerste koffie- en theehuizen de deuren openden, werden ze populair onder een breder publiek. Misschien nog wel het meest populair in die tijd was echter een andere drank: Salep.

Grote populariteit

Salep of sahlab (de termen worden in de literatuur door elkaar gebruikt) is een warme dikkige melkdrank die wordt gemaakt van de gemalen wortel van bepaalde soorten orchidee. Deze drank was overgenomen van de Turken en had in Noordwest-Europa en koloniaal Amerika gaandeweg een plek veroverd. Gedurende de zeventiende en vooral achttiende eeuw genoot salep grote populariteit in met name Engeland waar de saloop in ‘koffiehuizen’ concurreerde met koffie en chocola en daarnaast overal verkrijgbaar was op straat. Charles Dickens schreef in 1885 zelfs dat ‘Saloop – loop-loop!’ ooit een bekende kreet was bij straatverkopers in Londen en salep ‘tot aan de moderne tijd verkocht werd bij straatstalletjes, zoals koffie vandaag de dag.’ Door dalende prijzen was de opmars van koffie en thee in de negentiende eeuw echter niet meer te stuiten geweest en verdween salep in West-Europa van de straten en uit de koffiehuizen.

Dat is jammer, want sahlab is een leuke drank met een rijke geschiedenis. Zo was het, anders dan koffie, thee of chocolade, al in de klassieke oudheid bekend. Verschillende schrijvers vermelden de wortel, satyrion, met het oog op zijn vermeende werking als afrodisiacum. Dat dit niet al te serieus kan worden genomen, blijkt wanneer we de bespreking lezen van Plinius de Oudere: deze belangrijke encyclopedieschrijver uit de eerste eeuw na Christus suggereert onder andere dat enkel het vasthouden van de wortel al seksueel verlangen opwekt en dat de werking van de plant geneutraliseerd kan worden door het eten van sla.

Hoe onwaarschijnlijk dit soort verhalen ons ook toeschijnt, hardnekkig waren ze zeker, want ook in de Middeleeuwen duikt deze drank op in verband met zijn vermeende ‘medicinale’ werking. Hij wordt genoemd door grote geleerden als Ibn Sina, in het westen bekend als Avicenna, en Maimonides, en komt zelfs voorbij in het Bagdadi-kookboek van Ibn Sayyar al-Warraq uit de tiende eeuw. Dat men juist aan deze plant lustopwekkende eigenschappen toekende is overigens niet vreemd: de bewuste knolwortel van de orchidee lijkt namelijk nogal op een paar testikels. In het Arabisch sprak men dan ook van chusia t’thalab, de testikels van de vos, wat verbasterd is tot sahlab (zeg sachlab) in het Arabisch, en als het Turkse salep bij ons terecht is gekomen. Om dezelfde reden noemden de oude Grieken de plant ook wel όρχις (orchis), Grieks voor testikel, waar wij weer ons woord orchidee aan te danken hebben. Denk dus in het vervolg twee keer na voordat je iemand een testikel voor op de vensterbank cadeau geeft.

Verbod op export

Passend bij deze reputatie is dat sahlab relatief zeldzaam en daarom kostbaar is. Om een enkele kilo te verkrijgen van het gelige (van de beste kwaliteit) tot steengrijze poeder waarmee men de drank maakt, heeft men wel duizend orchideeën nodig. De bewuste soorten groeien in het wild in het oostelijk Mediterrane gebied en met name Anatolië, maar de prijs is dusdanig hoog dat de Turkse overheid, in een poging de bedreigde plantsoorten te beschermen, een verbod heeft gelegd op de export. Een gevolg van de hoge prijs is ook dat sahlab-poeder, verkrijgbaar op de souk, shouk, of agora, nog wel eens nep is en dat instant sahlab, verkrijgbaar in de supermarkt in de regio, vrijwel geen echte sahlab meer bevat. Het wordt dan vervangen door maiszetmeel, dat de drank even goed verdikt, maar volgens de meesten inferieur is doordat het de authentieke smaak mist. Hoe het ook zij, Claudia Roden stelt in de The New Book of Middle Eastern Food dat maiszetmeel ondanks de mindere smaak een legitiem alternatief is en wordt hierin aangehaald door de Oxford Companion to Food. Maak je dus geen zorgen: ook zonder het echte sahlab-poeder kun jij thuis sahlab maken.

Overigens, als je dacht dat dit enkel een historisch experiment zou zijn, zit je er naast. Sahlab heeft de afgelopen decennia juist een wedergeboorte ondergaan. Sahlab-ijs met mastiek (een even bijzonder goedje dat ik voor een volgende keer bewaar) is bekend van Griekenland tot in Perzië en draagt namen als bouza of marash. Door de aanwezigheid van sahlab heeft het een bijzondere elastische consistentie en is geliefd bij jong en oud. Ook de drank zelf is de afgelopen decennia in populareit toegenomen. Het is verkrijgbaar in Turkije, Griekenland en veel Arabische landen en wordt geserveerd uit grote koperen kannen. In een bespreking van de moderne eetcultuur in Istanbul schrijft Holly Chase: ‘sahleb has found favour with fashionably thin young women, whom it serves as a breakfast or as an afternoon shopper’s pick-me up.’ Dat zegt al genoeg, lijkt me.

Sahlab

Sahlab is zowel een attractie als een fijne drank en wordt met een lepel gegeten. Over het algemeen wordt hij warm geserveerd en is daarom uitermate geschikt voor de wintermaanden. Alhoewel, de wintermaanden van het Midden-Oosten laten zich evengoed vertalen naar een frisse zomeravond in het koude Holland. Smaak krijgt het van rozen- of oranjebloesemwater en het wordt bestrooid met gemalen kaneel, gehakte pistachenoten en geraspte kokos (volgens Claudia Roden een Egyptische toevoeging, alhoewel ik het ook ben tegengekomen in Jeruzalem en Jaffo).

Voor vier glazen sahlab
2 eetlepels sahlab, of maiszetmeel (maizena)
4 bekers melk (iets minder dan een liter)
3 eetlepels suiker, of naar smaak
2 theelepels rozen- of oranjebloesemwater
gemalen kaneel
een handvol fijngehakte pistachenoten
geraspte kokos (indien gewenst)

Meng de sahlab of maizena met een paar eetlepels melk. Breng de overige melk aan de kook en roer het sahlabmengsel er goed doorheen. Zorg dat er geen klonten overblijven. Verhit totdat het mengel dik wordt en voeg suiker en rozenwater toe. Schenk in een glas en bestrooi met de overige ingrediënten.

Mail

Elon Heymans

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer