Asset 14

Rechtdoor maar weer

Rechtdoor maar weer

Ze zeggen dat Parijzenaren stugge mensen zijn die nooit lachen. Aan de hand van zelfopgelegde regels volgt Sytske willekeurige lachende mensen in Parijs.

Regel één luidt: doorlopen als ik een lachend iemand kwijtraak.

-

‘Waarom doe je dit?’ vraagt een man als ik hem vraag waarom hij lachte. Zijn Engels is hoekig en hard. Er staat een vrouw naast hem die vermoedelijk zijn partner is. Ze doet haar best om mij niet te zien.

‘Ik schrijf verhalen in het Nederlands’, zeg ik.

‘Dan werk ik niet mee.’ Zijn lippen zijn smal, hij heeft een hoog voorhoofd en achterover gekamde haren. Hij tikt zijn vrouw lichtjes tegen haar rug, alsof hij een stilstaand paard weer in beweging brengt. Zwijgend lopen ze verder. Verderop blijven ze voor een etalageruit staan. Ze stappen naar binnen. Hij heeft weer gelachen, dus ik loop hen achterna. Ze blijven lang bij de kristallen champagneglazen staan. Een doos wordt afgerekend. Ik pak een glaasje van een euro uit een rek.
Regel twee: hetzelfde kopen (in een goedkopere variant) als de persoon die ik volg.

-

Een oude vrouw met een voorovergebogen lichaam stopt tegenover twee mensen van mijn leeftijd. Ze vraagt ze iets met een opgeheven hand. Lachend schudden de twee hun hoofd. Langzaam loopt de vrouw verder.

‘Wat vroeg die vrouw?’ vraag ik de twee.
‘Volg je haar?’ vraagt het meisje. De jongen kijkt de andere kant op. De vrouw verdwijnt de hoek om.
‘Nee’, zeg ik.

Fronsende wenkbrauwen. De jongen rookt alsof het zijn eerste sigaret is, het meisje neemt af en toe een hijs. Hun T-shirts zijn wit en lang en hun uitstraling verveeld. Het lijkt of ze geen antwoord gaan geven. Regel drie: volhouden, ook al wordt het vervelend voor de ander.

‘Ze vroeg een sigaret, daarvoor in ruil wilde ze de portiek schoonmaken’, zegt de jongen uiteindelijk, hij trapt de sigaret uit en loopt naar binnen. Het meisje volgt.

-

Handenwrijvend loopt een man recht op me af, hij lacht zijn tanden bloot, likt zijn dikke lippen. Hij loopt alsof hij mank is. In plaats van door te lopen, stopt hij. Groet mij op zeer charmante wijze. Ik lach terug, loop hard door, bij de bosjes naar links. Dat is de vierde regel: bij een paniekaanval linksaf.

-

‘Ik lachte helemaal niet’, zegt de vrouw bits.
‘U glimlachte’, probeer ik.
‘Tsss.’ Demonstratief keert ze om, de straat in waar ze vandaan kwam.

-

Er is hier niemand. Alleen een folder waarop een Chinees meisje aan autospiegels hangt. Met dichtgeknepen ogen en getuite lippen kijkt ze de lens in. Ze probeert me te verleiden met een massage. Dit is de vijfde regel: als er niemand is, of mensen zonder lach, volg ik reclamefoto’s.

-

Twee open monden, rijen witte tanden, een hand op de schouder van de ander.
De man roept iets, de vrouw klapt haar bovenlichaam naar voren, hikt; schudt ongelovig haar hoofd. Als ze weer staat zoals de meesten in de metro, roept zij iets, waarop de man zijn bovenlichaam naar voren klapt. De vrouw is zwart, de man wit.

-

Verderop slaat een groep Chinezen linksaf. Zij lijken altijd te lachen en zijn overduidelijk niet Frans. Regel zes: ik volg geen Chinezen meer.

-

Een luide kreet wordt gevolgd door hard gelach: een groep bouwvakkers steekt de straat over. Het stoplicht springt op rood, ik ren de gele hesjes achterna. Bouwvakkers zijn als kinderen die in restaurants of supermarkten hard lachen of gillen zonder dat ze door hebben dat dit niet wordt gewaardeerd. Waarom ze stil moeten zijn weet niemand precies.

De mannen stoppen bij een met gaas ingepakt pand. Enkelen klimmen direct op de steigers, anderen blijven staan. Ik loop door.

-

Een groep vrouwen met hoofddoeken, lange jurken in verschillende prints. Een van hen komt lachend op me aflopen, een pen in de ene, een kladblok in de andere hand. Ze wappert ermee, houdt haar gezicht iets scheef. Glimlachend schud ik mijn hoofd.

-

‘Lachte jij dan?’
‘Ja.’
‘Vertelde ik iets grappigs?’
‘Niet grappig maar wel veel’, zegt de jongen.
‘Wat veel?’ vraagt zijn vriendin, die zich uit zijn arm wurmt.
‘Je vertelde gewoon veel.’
‘Lachte je daarom?’

Hij knikt. Het meisje loopt verder zonder mij gedag te zeggen. Terwijl ze hiervoor nog zo enthousiast was. De jongen volgt. Kibbelend lopen ze verder, de jongen kijkt achterom, knikt goedkeurend, of dankbaar, of in ieder geval aardig, waarmee hij duidelijk maakt dat hij hier niets aan kan doen.

-

Rechtdoor omdat een vrouw mij erg aardig aankeek.

-

Een moeder die glimlachend haar twee springende kinderen achterna loopt sla ik over. Regel zeven: ouders die lachen om hun kinderen, overslaan, ze zijn te makkelijk.

-

Het is acht uur in de ochtend: de winkels zijn nog donker, rolluiken gesloten, keukengeluiden, stilstaande auto’s in smalle straten, de parkeerplekken voor scooters staan vol. De eerste lachende mens in deze buurt is een foto van een kind.

Rechtdoor maar weer.

 

Deze tekst kwam tot stand in het kader van een residentieproject van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met de stichting Biermans-Lapôtre.

  
Mail

Sytske van Koeveringe studeerde Beeld & Taal aan de Gerrit Rietveld academie.

Lasse Wandschneider werkt als illustrator en striptekenaar in Berlijn. Sinds zijn jaar op de academie in Breda kan hij ook plaatjes maken bij Nederlandse teksten.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
Lees meer
het laatste
Een huis vol water

Een huis vol water

'Hoe leg je aan iemand die de wereld al kent uit dat hij zo kwaad niet is?' Een kort verhaal over verdriet en troost. Lees meer

Meissie

Meissie

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Mel Kikkert. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Re: Hier (CONCEPT)

Hier

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: Anne Chris van Doesburg reageert op de reflecties van dichter Ingmar Heytze. Lees meer

Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Zoek naar de oorsprong

Zoek naar de oorsprong

Babeth Fonchie schreef drie gedichten over geknutselde ouderfiguren en vroege herinneringen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan