Illustratie: Floris Solleveld Het slotakkoord van de felle discussie tussen Kasper en Philip." /> Illustratie: Floris Solleveld Het slotakkoord van de felle discussie tussen Kasper en Philip." />
Asset 14

RE: RE: Brief aan een collega

-Dit is een reactie van Philip op Kasper's brief van eerder deze week, waarmee hun lopende discussie (hier op de site) ten einde komt.-

Beste Kasper,

Dank voor je laatste brief. Al betwijfel ik of die wel aan mij is gericht, ondanks de aanhef. Dat komt zo: ik herken mijzelf niet in de citaten die jij geeft, en je gaat in op stellingen die niet ik poneer, maar jijzelf. Jij schrijft dus meer een brief aan jezelf dan aan mij.

Voorbeeld: 'Ik schrik er eigenlijk een beetje van,' schrijf jij, 'dat jij stelt dat jongeren nodig zijn om "Wilders of Roemer te interrumperen als het over de studiefinanciering of de AOW-leeftijd gaat," mij zogenaamd citerend uit mijn column over de schrikbarende afwezigheid van twintigers in de Tweede Kamer.
Maar ik schrijf in dat stuk niet dat jongeren nodig zijn om Wilders of Roemer te interrumperen. Ik schrijf dat de twintiger afwezig is in de Tweede Kamer, en Wilders of Roemer hierdoor dus helemaal niet kan interrumperen: 'Er is er niet één [twintiger] die Geert Wilders of Emile Roemer straks kan interrumperen als het over studiefinanciering, de AOW-leeftijd of noem-maar-een-dwarrsstraat gaat', schrijf ik.
En daar lijkt me geen woord aan gelogen.

Ik spreek in mijn stuk dus over veel meer dan de stufi of de AOW alleen: ik spreek over alle zaken die langskomen in de Tweede Kamer en waar geen enkele twintiger op kan reageren vanuit onze generatie.
Dat ik de twintiger als noodzakelijk voor de besluitvorming beschouw, omdat er anders beslissingen worden gemaakt die betrekking hebben op onze generatie zonder dat wij in dat proces worden vertegenwoordigd, klopt.


Illustratie: Floris Solleveld

Jij stelt dat twintigers zelf moeten kunnen kiezen door wie zij zich laten vertegenwoordigen.
Akkoord.
Maar ik stel dat twintigers als ze dat zouden willen niet eens een generatiegenoot kunnen aanwijzen bij de eerste dertig namen op de lijsten van de drie grote "volks"partijen (één uitzondering van 29 jaar bij de VVD daargelaten) en zichzelf zo dus als uitgesloten kunnen bestempelen. Dat vind ik - vanuit de gelijke vertegenwoordiging - een kwalijke situatie.

Kasper, ik ga hier niet weer in op jouw autoriteit-door-leeftijd-argument (nu verkapt als "ervaring") wat dit zou moeten weerleggen. Natuurlijk geloof ik ook in de waarde van ervaring, maar ik geloof ook in de Kamer als een goede afspiegeling van de maatschappij. Bovendien: je hoeft de televisie deze dagen maar aan te zetten om te zien dat ervaring het beste met talent kan worden gemengd om tot een goed resultaat te komen.

Kijk maar naar die Mannschaft. Of Oranje, zo je wilt. Kijk dus naar voetbal en andere monotheïsmen. En als je het dichter bij huis wilt zoeken: zondagochtend zaten bij Buitenhof twee twintigers en die zeiden best wel zinnige dingen over parlementaire zaken. Kijk daar eens naar. Nogmaals, Kasper, het gaat mij er niet om dat je op een twintiger moet stemmen of afstemmen: het gaat er om dat dit moet kunnen. En dat kan nu veel te weinig.

Echt.

Dan nu, nog even op de vierkante millimeter: toen ik sprak over de leeftijd van Geert Wilders toen de Muur die viel, doelde ik natuurlijk niet op de feestvreugde van die nacht. Ik doelde op de zesentwintig jaar daarvoor, zijn vormende jaren, toen de wereld in tweeën was gedeeld, in "wij" en "zij." Ik doelde op de angst voor de onbekende ander. Als je goed leest, lees je dat ook. Maar volgens mij wil jij niet goed lezen, want dat zou betekenen dat je je standpunt eventueel zou moeten aanpassen. En daar heb je geen zin in, je standpunt aanpassen. Dus citeer je verkeerd, en schrijf je een brief die vooral aan jezelf is gericht, met stellingen die je onderuit haalt om jezelf recht aan te doen.

Het is een interessante informatiecocon hoor, die je daarmee hebt gecreëerd. En in zekere zin al erg volwassen.

Hartelijke groet, fijne zomer,

Philip.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer