De strijd tussen columnisten Kasper en Philip gaat door." /> De strijd tussen columnisten Kasper en Philip gaat door." />
Asset 14

RE: Brief aan een collega

-Dit is een reactie op de reactie van Philip op de kritiek van Kasper op Philip.-

Beste Philip,

Nog dank voor je reactie op mijn brief en sorry dat ik je nu pas terugschrijf. Het verkiezingscircus kwam tussendoor en daar wilden wij natuurlijk allebei graag een column aan wijden, vandaar dat het vervolg op onze ‘polemiek’ (al is dat misschien een wat te zwaar woord voor deze onschuldige correspondentie) even op zich moest laten wachten.

Maar eigenlijk was dat alleen maar goed. Jouw tussentijdse stuk, over het aantal verkiesbare twintigers, geeft namelijk weer eens mooi de verontwaardiging aan die jij zo sterk voelt en die ik maar niet begrijpen kan. Je bent weer aan het turven geslagen en natuurlijk had ik niet anders van jou verwacht. Gelijke vertegenwoordiging is waar jij voor ten strijde trekt als een Robin Hood voor de armen, maar ik kan mij niet voorstellen waarom ik me minder vertegenwoordigd zou moeten voelen door iemand van vierenveertig dan door iemand van tweeëntwintig. Het zal je niet verbazen dat ik kwaliteit weer met ervaring wil verbinden en voor de politiek geldt dat zeker. Ik zal daarom niet snel een stem uitbrengen op iemand van mijn eigen leeftijd.

En ik schrik er eigenlijk een beetje van dat jij stelt dat jongeren nodig zijn om ‘Wilders of Roemer te interrumperen als het over de studiefinanciering of de AOW-leeftijd gaat’. Het geeft aan dat het belang van de jongere in de Tweede Kamer voor jou meer is dan een principekwestie van gelijke vertegenwoordiging. De twintiger beschouw jij als noodzakelijk voor besluitvorming, omdat de beslissingen die gemaakt worden betrekking hebben op onze generatie (de stufi voor vandaag en het pensioen voor morgen). Zonder twintigers op het pluche heb jij dus eigenlijk geen vertrouwen in Den Haag. Nu blaak ik overigens ook niet van het optimisme wat de besturing van ons landje betreft, maar dat zal niemand met enig gezond verstand deze dagen doen. In het algemeen heb ik er echter vertrouwen in dat politici in staat zijn beslissingen te maken voor de generatie na hen. Het is namelijk precies die ambitie die ze voor dit beroep heeft doen kiezen. En natuurlijk is iedereen het pertinent oneens over wat die juiste beslissingen dan wel zouden zijn, maar met bepaalde informatie waar de niet-twintiger geen toegang toe zou hebben heeft dat weinig te maken. Is het jou weleens opgevallen dat de mensen die zich het drukst maken over de verhoging van de AOW-leeftijd, zelf niets van die regeling zullen merken? Die mensen zijn blijkbaar begaan met ons, of we daar nou blij mee zijn of niet.

In jouw reactie op mijn brief stel je dat wij, ‘of we dat nu willen of niet’, als jongeren overeenkomsten hebben in historisch bewustzijn en toekomstverwachting. Dat lijkt me natuurlijk ook, ja. Al vind ik het voorbeeld dat jij noemt van Geert Wilders die gevormd zou zijn door de val van de muur nogal absurd. Die val zou hem geleerd hebben in angstbeelden te denken, stel jij. Terwijl je toch eigenlijk het omgekeerde zou verwachten; deze gebeurtenis stond juist symbool voor vrijheid en verbroedering en een nieuw optimisme. Bovendien zou het betekenen dat Femke Halsema dezelfde opvattingen als Wilders moet hebben, zij heeft immers ook als twintiger de Berlijnse feestvreugde op tv gezien.

Natuurlijk wil je alleen maar zeggen dat mensen in hun denken beïnvloed worden door de wereld om hen heen, maar dat lijkt me een nogal open deur. Het is wel waar, maar zegt uiteindelijk niet zoveel. En wat heeft dat nou ook eigenlijk met ‘jong zijn’ te maken? Gaat het jou niet gewoon om een kloof tussen generaties? Net zoals er een kloof was tussen de babyboomers en de generatie voor hen? Maar Philip, die verschillen zullen er natuurlijk altijd zijn. Of denk jij dat ze wegvagen naarmate we ouder worden? Waar komt dat appèl op ‘de jongere’ dan toch vandaan? Willen we meer invloed krijgen in de media en in de politiek, moeten we ons vooral niet gaan isoleren als een soort belangengroep die vertegenwoordigd zou moeten worden. In dat geval maak jij je sterk voor iets wat je eigenlijk tekort doet.

Het probleem is naar mijn idee eerder psychologisch van aard. Onze generatie heeft een moeizame verhouding met ‘jong zijn’. De mensen met de belangrijke posities zijn de ouders waar wij ons maar niet tegen af konden zetten. Ouders die zich er altijd op voor lieten staan vooral ‘jong van geest’ te blijven en met de hulp van enige botox of sportschool het liefst ook van lichaam. Volgens mij is het aan ons om die obsessie met de jeugd los te laten, daar boven te staan. Wij moeten erin vertrouwen dat wijsheid (en daarmee aanzien en invloed en al die andere dingen die jij zo graag voor ons wilt) juist met de jaren komt. Laten we daarom vooral onze ouderdom omarmen. Over een paar jaartjes – het is zover voordat je er erg in hebt, dus je kan er maar beter op anticiperen - zijn wij dertig en we kunnen het dan vervolgens wel over de positie van de dertiger gaan hebben (mogelijk is er dan een schone verpleegster dagelijks tafeldame van Matthijs), maar het is een discussie die alleen kan eindigen wanneer we nou eens eindelijk beginnen met volwassen te zijn. Dat is gewoon een kwestie van durven, niet turven.

Laten we snel taartjes gaan eten!

Groeten,

Kasper

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer