In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Jan vindt een FD in de trein en ziet de wereld met andere ogen.
13 mei 2014 gaat het gebeuren: in het Beatrix Theater in Utrecht zal Ben Tiggelaar zijn publiek acht managementboeken in acht uur door de strot duwen. “Meer dan 15.000 deelnemers gingen u voor!” Die u, dat ben ik dus, denk ik. Daaronder in vette letters: “MBA in één dag®”. Dat MBA staat voor Master of Business Administration. Die ® voor Registered Trademark, wat wil zeggen dat Tiggelaar de enige is die in één dag MBAs mag opleiden en dat dan 'MBA in één dag®' mag noemen.
Ik lees het Financieel Dagblad. Niet altijd, ik heb geen abonnement of zo. Ik vond een exemplaar in de trein. De wereld is vreemd, zeker wanneer je hem bekijkt vanuit andermans krant.
Ben Tiggelaar kijkt op de foto alsof hij op de foto moet. Hij heeft een getrimd baardje dat alleen aan de onderzijde van zijn kin opvallend wit is. 15.000 deelnemers gingen mij voor. Wat hij eigenlijk wil zeggen is natuurlijk: 15.000 mensen hebben hier al eens aan meegedaan. Of ze mij voorgingen is afhankelijk van mijn deelnemen in de toekomst. En ik denk dat we met enige zekerheid zullen stellen dat ze mij op geen enkel moment in de toekomst zullen zijn voorgegaan.
Het FD is zalmroze. Ik vind dat wel mooi, verder ken ik alleen een Italiaanse sportkrant die zich trots in het roze steekt. Ik ken trouwens iemand die een half leven 'rolze' zei in plaats van 'roze' zonder dat iemand het ooit opmerkte.
Een crisisnummer van het FD, uit 2008.
Op de voorpagina, in de linkerkolom met korte nieuwsberichten, koos de redactie ervoor om te openen met "Bedrijf wacht op BTW". Het berichtje maakt melding van duizend bedrijven die al "maanden" wachten op teruggave van de btw. "De fiscus is sinds kort zo streng dat de kleinste administratieve fout leidt tot grote vertraging." Ik vraag me af waarom je daarmee zou openen? De duizend bedrijven weten het tenslotte al en alle anderen hebben vrij weinig aan deze informatie, of het moet zijn dat je geen fouten moet maken bij je administratie, maar ik denk dat de lezers van het FD zover al wel waren. Het enige dat ik kan bedenken is dat er sprake is van hoop op solidariteit. Slachtoffers en potentiële slachtoffers kunnen zich verenigd voelen in hun onbegrip jegens de belastingdienst, die zo ontzettend streng is.
In kolom twee en drie is ruimte gemaakt voor een foto uit Oekraïne. Jonge mannen met Russische vlaggen en vermoeide blikken maken een vuist om te vieren dat de Krim zich in een referendum heeft uitgesproken voor aansluiting bij Rusland. Ze zijn half-kind en half-hooligan, met bleke lippen en alcohol in hun ogen. Een van hen heeft op zijn rechteronderarm een Chinees karakter laten tatoeëren. Ik zou wel willen weten wat het betekent.
Het hoofdartikel meldt dat een alternatieve derivatenbeurs (TOM) de aanval heeft geopend op de AEX. Bij TOM denken ze dat er behoefte is aan een nieuwe index omdat "de AEX steeds meer buitenlandse fondsen herbergt die geen band hebben met Nederland." CEO Willem Meijer spreekt tegen dat hij "inspeelt op chauvinistische sentimenten." Daaronder slaat de voorzitter van een vakbond voor middelbaar en hoger personeel alarm. Hij vreest het dreigende verlies aan banen voor de middenklasse. "Vind je het gek dat ze zich in de steek gelaten voelen als besloten is de gehele middenklasse te slopen? Mijn leden gaan niet meer stemmen. Of ze vluchten naar de SP, en voor anderen is het nog maar een kleine stap naar de PVV."
De economie herstelt zich naar verluidt, maar komen de banen ooit nog terug? Zijn er nog mensen die in hun familie- of vriendenkring geen langdurig werklozen kennen? We leven in een tijdperk waarin crises worden gevolgd door een "jobless recovery". Jesse Frederik schreef onlangs een mooie boze brief aan de vrije markteconomen die mooi weer speelden met de paar procentpunten groei die worden voorspeld.
Ik zag gisteren toevallig The Wolf of Wallstreet. Echt onder de indruk was ik niet: niet van de uitspattingen van de personages of hun morele verdorvenheid; niet van de kwaliteit van de film zelf. Dat neuriën van Matthew McConaughey was wel oké. Aan het einde van de film blijkt dat walgelijk gedrag loont, wanneer je het maar lang genoeg volhoudt. Hoofdpersoon Jordan Belfort is dan wel geen Wall Streethandelaar meer, hij is wel een succesvolle public speaker geworden. Mensen willen rijk worden, iedereen, altijd. Scorcese weet de schuld netjes te verdelen tussen zij die kwaad doen en zij die het kwaad mogelijk maken. Zoals we ook allemaal schuldig zijn aan de recessie, en we alleen Halbe Zijlstra mogen bedanken voor het herstel.
