Asset 14

Familiedrama

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Paula vraagt zich af: Wanneer steek je je neus in de zaken van de buren? Toch niet pas wanneer de buurvrouw bont en blauw over straat loopt of die oude meneer al maanden spoorloos is?



“Is Mel thuis?” Ik staar twee meisjes aan die tot mijn navel komen. “Wie?” “Melanie.” Met mijn zachtste stem zeg ik dat ik geen Melanie ken. Hardop meedenkend vraag ik hoe ‘Mel’ eruitziet. “Klein, donker haar, met een beetje krullen”, antwoordt het ene meisje, terwijl het andere iets mompelt over steil blond haar.

Terwijl ik met mijn ogen rol en in gedachten de deur dichtsla, hoor ik het meisje toegeven dat Mel nep is. “Oké, daarvoor kwamen we eigenlijk niet echt. Is dit het huis waar die enge man woont?” De meisjes overvallen me nogal en even ben ik oprecht in shock.

“Enge man?”, bluf ik. Ik voel mijn wangen rood worden. De stem van het meisje verandert in een fluister. “Die man die altijd schreeuwt.” Geen moment haal ik het in mijn hoofd om haar gelijk te geven. Hij staat immers in de woonkamer, achter die deur recht naast me. Klaar om me te corrigeren, of op mijn plek zetten, zoals hij dat zou noemen.

Zie je wel, denk ik, ze hebben echt wel iets door en ik overdrijf helemaal niet. En dat terwijl sociale controle niet meer voorkomt als je de media moet geloven. Oude mensen liggen weg te rotten. Zo lang zelfs, dat hun buren het in de krant moeten lezen. Dat oude vrouwtje dat de katten gaat voeren in het park wordt immers alleen nog maar door die beesten gemist – die vijf minuten later weer door een leuk jong stelletje of ander oud vrouwtje worden gevoerd. Die twee meisjes die aan de bel te trekken, bewijzen dat de buurt meekijkt, zo lang er maar genoeg signalen zijn.

Als het om een gezin gaat, springt iedereen hoog en laag als het verdwijnt. Zelfs als er van tevoren al een afscheidsfeestje is gehouden. Maar goed, misschien was het Gelderse dorpje dit weekend gewoon geschrokken na de eerdere dood van een man en zijn twee kinderen. Het gezin verdween immers vlak na het nieuws over dit 'familiedrama' in Etten-Leur. Dan ziet zo'n leeggehaald huis met kapotgesneden gordijn er plots wel erg bedreigend uit.

Eenderde van de moorden wordt gepleegd vanuit de huiselijke kring, maar die moorden zien aankomen, is als in een glazen bol kijken. Toch staat er bij elke moord of enig ander grootschaliger delict altijd een lichting buurtbewoners klaar die 'echt wel doorhadden dat er iets speelde'. Is dat zo? “De politie kwam er zo vaak” of “Iedereen wist allang dat ze die plantage hadden” zijn veelgehoorde uitspraken. Hoe komt het dan dat mensen daar niets mee doen?

Zelf blijf je natuurlijk het liefst uit de buurt bij iemand die agressief is. Om nou meteen aan te kloppen bij de buren of het wat rustiger kan bij de eerste beste ruzie, voelt ook zo overdreven. Bovendien weet ik nog maar al te goed hoe ik een paar jaar geleden nog uit het raam stond te blaffen dat mijn buren zich er niet mee moesten bemoeien. Ik wilde het bij mezelf houden en daar was ik heel goed in – dacht ik.

En zelfs als je huishouden al bekend is bij de politie vanwege een bedreigende gezinssituatie, blijft het lastig inschatten. Instanties moeten allerlei beslissingen maken, puur op basis van standaardprotocollen en inschattingen, want: mishandelaars en slachtoffers liegen.

Wat er nou daadwerkelijk gebeurt achter die deur, is een groot vraagteken. Vrijwel iedereen in een situatie met geweld in de thuissituatie houdt een schijnwereld op. Gezinnen en geliefden verhullen de pijn, voor de liefde en de veilige huissfeer die ze daar mee terug denken te krijgen.

Die schijn komt later echter keihard terug, op het moment dat ze écht hulp nodig hebben. Probeer het dan nog maar eens uit te leggen, zonder schuldgevoel. Dat je al die keren zei dat het wel meeviel, maar het eigenlijk keiharde oorlog was.

Ik kan het zelf niet eens goed uitleggen. Dat het niet het keukenkastje was, noch een keertje uitglijden onder de douche, maar een dikke vette bezemstok, kapotgeslagen op mijn onderrug. Best lastig, gênant vooral.

Kunnen we niet een term bedenken die minder huiselijk klinkt? Die de nadruk niet legt op mysterieuze dingen die achter gesloten deuren gebeuren, maar op het onrecht? Laten we er eens allemaal voor uitkomen dat een thuis comfortabel hoort te zijn - niet benauwend.

En kunnen we dan alsjeblieft ook meteen ophouden met het bagatelliseren van geweld door moord een familiedrama te noemen? Het leven is geen soap. Huiselijk geweld, dat klinkt als iets wat niet op straat thuishoort. Laat het dan ook alsjeblieft niet aan een thuis toebehoren.

Mail

Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer