Asset 14

Familiedrama

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Paula vraagt zich af: Wanneer steek je je neus in de zaken van de buren? Toch niet pas wanneer de buurvrouw bont en blauw over straat loopt of die oude meneer al maanden spoorloos is?



“Is Mel thuis?” Ik staar twee meisjes aan die tot mijn navel komen. “Wie?” “Melanie.” Met mijn zachtste stem zeg ik dat ik geen Melanie ken. Hardop meedenkend vraag ik hoe ‘Mel’ eruitziet. “Klein, donker haar, met een beetje krullen”, antwoordt het ene meisje, terwijl het andere iets mompelt over steil blond haar.

Terwijl ik met mijn ogen rol en in gedachten de deur dichtsla, hoor ik het meisje toegeven dat Mel nep is. “Oké, daarvoor kwamen we eigenlijk niet echt. Is dit het huis waar die enge man woont?” De meisjes overvallen me nogal en even ben ik oprecht in shock.

“Enge man?”, bluf ik. Ik voel mijn wangen rood worden. De stem van het meisje verandert in een fluister. “Die man die altijd schreeuwt.” Geen moment haal ik het in mijn hoofd om haar gelijk te geven. Hij staat immers in de woonkamer, achter die deur recht naast me. Klaar om me te corrigeren, of op mijn plek zetten, zoals hij dat zou noemen.

Zie je wel, denk ik, ze hebben echt wel iets door en ik overdrijf helemaal niet. En dat terwijl sociale controle niet meer voorkomt als je de media moet geloven. Oude mensen liggen weg te rotten. Zo lang zelfs, dat hun buren het in de krant moeten lezen. Dat oude vrouwtje dat de katten gaat voeren in het park wordt immers alleen nog maar door die beesten gemist – die vijf minuten later weer door een leuk jong stelletje of ander oud vrouwtje worden gevoerd. Die twee meisjes die aan de bel te trekken, bewijzen dat de buurt meekijkt, zo lang er maar genoeg signalen zijn.

Als het om een gezin gaat, springt iedereen hoog en laag als het verdwijnt. Zelfs als er van tevoren al een afscheidsfeestje is gehouden. Maar goed, misschien was het Gelderse dorpje dit weekend gewoon geschrokken na de eerdere dood van een man en zijn twee kinderen. Het gezin verdween immers vlak na het nieuws over dit 'familiedrama' in Etten-Leur. Dan ziet zo'n leeggehaald huis met kapotgesneden gordijn er plots wel erg bedreigend uit.

Eenderde van de moorden wordt gepleegd vanuit de huiselijke kring, maar die moorden zien aankomen, is als in een glazen bol kijken. Toch staat er bij elke moord of enig ander grootschaliger delict altijd een lichting buurtbewoners klaar die 'echt wel doorhadden dat er iets speelde'. Is dat zo? “De politie kwam er zo vaak” of “Iedereen wist allang dat ze die plantage hadden” zijn veelgehoorde uitspraken. Hoe komt het dan dat mensen daar niets mee doen?

Zelf blijf je natuurlijk het liefst uit de buurt bij iemand die agressief is. Om nou meteen aan te kloppen bij de buren of het wat rustiger kan bij de eerste beste ruzie, voelt ook zo overdreven. Bovendien weet ik nog maar al te goed hoe ik een paar jaar geleden nog uit het raam stond te blaffen dat mijn buren zich er niet mee moesten bemoeien. Ik wilde het bij mezelf houden en daar was ik heel goed in – dacht ik.

En zelfs als je huishouden al bekend is bij de politie vanwege een bedreigende gezinssituatie, blijft het lastig inschatten. Instanties moeten allerlei beslissingen maken, puur op basis van standaardprotocollen en inschattingen, want: mishandelaars en slachtoffers liegen.

Wat er nou daadwerkelijk gebeurt achter die deur, is een groot vraagteken. Vrijwel iedereen in een situatie met geweld in de thuissituatie houdt een schijnwereld op. Gezinnen en geliefden verhullen de pijn, voor de liefde en de veilige huissfeer die ze daar mee terug denken te krijgen.

Die schijn komt later echter keihard terug, op het moment dat ze écht hulp nodig hebben. Probeer het dan nog maar eens uit te leggen, zonder schuldgevoel. Dat je al die keren zei dat het wel meeviel, maar het eigenlijk keiharde oorlog was.

Ik kan het zelf niet eens goed uitleggen. Dat het niet het keukenkastje was, noch een keertje uitglijden onder de douche, maar een dikke vette bezemstok, kapotgeslagen op mijn onderrug. Best lastig, gênant vooral.

Kunnen we niet een term bedenken die minder huiselijk klinkt? Die de nadruk niet legt op mysterieuze dingen die achter gesloten deuren gebeuren, maar op het onrecht? Laten we er eens allemaal voor uitkomen dat een thuis comfortabel hoort te zijn - niet benauwend.

En kunnen we dan alsjeblieft ook meteen ophouden met het bagatelliseren van geweld door moord een familiedrama te noemen? Het leven is geen soap. Huiselijk geweld, dat klinkt als iets wat niet op straat thuishoort. Laat het dan ook alsjeblieft niet aan een thuis toebehoren.

Mail

Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer