Asset 14

De verzadiging der dingen

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Rutger Snijder vraagt zich af waarom zijn brein op den duur interesse lijkt te verliezen in de wereld om hem heen.

‘Oh kijk nou, wat een prachtig beest!’, roept ze verrukt, terwijl ze zich naar een zoveelste aquarium snelt. Het is 7 februari en ik ben met mijn vriendin in Diergaarde Blijdorp. Een waterkoude maar daardoor ook rustige dag in het park waar ik als kind mijn eerste stapjes zette, mijn eerste schatkist-ijsje at en van mijn eerste glijbaan gleed (in de vorm van een krokodil, en inmiddels gesloopt omdat hij gruwelijk onveilig bleek. Nooit iets van gemerkt).

Al een paar uur lopen we rond in deze voor haar haast heilige plek vol ‘lieve diertjes’ en voor mij vooral een wandeling down memory lane. Olifanten, flamingo’s, tijgers, maar ook de grote kiskadie, de renkoekoek en de gevlekte boomkikker passeren de revue, als we uitkomen bij het Oceanium, ofwel: De Grote Hal Vol Vissen. Een prachtige, weldoordachte en mooi vormgegeven hal. Flink gevuld ook, met kwallen, haaien, schildpadden. Niets op aan te merken, zou je denken, maar toch… 
Een gevoel dat me altijd bekruipt als deze hal in zicht komt, steekt nu ook weer voorzichtig de kop op, en ja hoor: we zijn nog geen vijf minuten binnen en het is raak.

Een acute aanval van dierenmoeheid. En dan specifieker: vissenmoeheid. ‘Hé, deze heeft vlekjes! En oh kijk, een rog!’, roept mijn vriendin enthousiast, maar ik ben al afgehaakt en denk aan hoe dit vreemde fenomeen in elkaar zit. Ik heb toch geld betaald om dieren te mogen zien? Vissen zijn dieren, ergo: ik moet niet zeiken. En ja, die eerste vis die ik zag, was ook prachtig. En de tweede ook. God wat zwom die mooi. Vis nummer drie vond ik al best veel lijken op vis nummer één, bij vis nummer vijf werd ik meer geboeid door het kleurrijke koraal dan de vis zelf, en bij vis nummer zeven kon zelfs dat me niet meer schelen. 
Ik was verzadigd. Vistechnisch dan. 

Het was me die dag al eerder overkomen, besef ik als ik er verder over nadenk.

Vlak na binnenkomst in het park hadden we ons kirrend van vreugde op de kuifhoenderkoet gestort. Ach, wat een mooie kleuren, en wat beweegt hij leuk met zijn kop! Net alsof hij een of andere aandoening heeft, ha-ha. En de kooi ernaast, wat zit daarin? Wat een grappig diertje zeg, maak me gek Afrikaanse maraboe! En dan de witnekkraanvogel, wat een majestueus dier. Net de koning aller reigers. Uren zou ik er naar kunnen kijken, dacht ik. Uren!

Een halfuur later slenterden we langs de kooi van een of andere kip (de moeite om de namen te bekijken nam ik al niet meer) en haasten we ons langs een grote zwarte gier. Hij wilde ons vast dood hebben, om daarna smakelijk aan ons karkas te kunnen knagen. Nou, ik kon hem ook wel schieten, want die vogels was ik helemaal beu. 
Verzadigd. Vogeltechnisch, dan.

Ik merk dat het me stoort, die selectie die mijn brein voor me maakt. Mag ik nog even zelf bepalen wat ik interessant vind en wat niet, thank you very much? Ik kwam hier om vogels en vissen leuk te vinden, en een bepaalde tijd later denkt mijn eigengereide grijze massa: zo, dat was dat. Nu vind je er geen zak meer aan, doei doei.

Het stoort me, ook omdat mijn brein al net zo verzadigd raakt met dingen die belangrijker zijn dan gevogelte. Ik denk terug aan 20 augustus van vorig jaar. IS had een journalist onthoofd. Niet zomaar vermoord, nee: onthoofd. Vreselijk vond ik dat, zo Middeleeuws. Ik keek zelfs het filmpje van de onthoofding nog, omdat ik vond dat ik dat moest doen, als medejournalist. God wat duurde dat lang. Walgelijk. Barbaars. Ik was er oprecht van ondersteboven. 
Op 22 februari zag ik weer een filmpje, dit keer van Koerden die door IS als dieren in kooien gestopt waren en daarna zonder genade werden geëxecuteerd. 
Hun menselijkheid was uitgegomd, en dat allemaal om een statement te maken. Vreselijk… toch? Nou, mijn brein had zich alweer aangepast en dacht vooral: goh, niemand onthoofd. Fijn! Lichtpuntje is dat de verzadiging van een dubbelhoornige neushoornvogel een uur duurt en de gruweldaden van IS zeven maanden, maar toch.

Veel dingen ondergaan bij mij hetzelfde lot. Te veel, vind ik. Van acties bij Albert Heijn ('Spaart u de…' -‘Nee bedankt!’) tot mijn ouders ('Zie ik je volgende week weer?' -‘Ehm… we zien wel!’) tot sommige relaties ('Zal ik vanavond langskomen?' -‘Eh ja… ja oké.’). Mijn brein brengt een rangorde aan waar ik dat niet wil, en die je ook niet moet willen.

Ik zie het om me heen ook; al mijn vrienden hebben een ‘ach, we zien wel’-mentaliteit gecreëerd richting, bijvoorbeeld, IS. Waarom? Waarom geven we zo snel op? 
Soms nodigt me dat uit tot heroïsche conversaties in mijn hoofd. Is een belangrijk wapen in de strijd tegen IS dan niet de strijd tegen die verzadiging, denk ik dan. Dat we het in elk geval nog belangrijk blijven vinden met z’n allen? Is dat niet het minste dat we kunnen doen?

Ik zie de Nobelprijs wel verschijnen. 

Inmiddels zijn mijn vriendin en ik bijna door het Oceanium heen en weet ik dat mijn overpeinzingen bijna voorbij zijn. De matamata, de goudbrasem, de zeekreeft - we zijn er bijna - de gele anaconda, de grote barracuda - en ja hoor, daar zijn we. Trappetje af, glazen schuifdeur, buiten. 
Eindelijk. 
‘En nu?’, vraagt mijn vriendin, nog duidelijk enthousiast. 
Als het in godsnaam maar geen vogel is.

_

Rutger Snijder (1992) is een freelance journalist uit Tilburg. Na zijn opleiding tot journalist is hij begonnen aan de PABO.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer