Asset 14

De verzadiging der dingen

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Rutger Snijder vraagt zich af waarom zijn brein op den duur interesse lijkt te verliezen in de wereld om hem heen.

‘Oh kijk nou, wat een prachtig beest!’, roept ze verrukt, terwijl ze zich naar een zoveelste aquarium snelt. Het is 7 februari en ik ben met mijn vriendin in Diergaarde Blijdorp. Een waterkoude maar daardoor ook rustige dag in het park waar ik als kind mijn eerste stapjes zette, mijn eerste schatkist-ijsje at en van mijn eerste glijbaan gleed (in de vorm van een krokodil, en inmiddels gesloopt omdat hij gruwelijk onveilig bleek. Nooit iets van gemerkt).

Al een paar uur lopen we rond in deze voor haar haast heilige plek vol ‘lieve diertjes’ en voor mij vooral een wandeling down memory lane. Olifanten, flamingo’s, tijgers, maar ook de grote kiskadie, de renkoekoek en de gevlekte boomkikker passeren de revue, als we uitkomen bij het Oceanium, ofwel: De Grote Hal Vol Vissen. Een prachtige, weldoordachte en mooi vormgegeven hal. Flink gevuld ook, met kwallen, haaien, schildpadden. Niets op aan te merken, zou je denken, maar toch… 
Een gevoel dat me altijd bekruipt als deze hal in zicht komt, steekt nu ook weer voorzichtig de kop op, en ja hoor: we zijn nog geen vijf minuten binnen en het is raak.

Een acute aanval van dierenmoeheid. En dan specifieker: vissenmoeheid. ‘Hé, deze heeft vlekjes! En oh kijk, een rog!’, roept mijn vriendin enthousiast, maar ik ben al afgehaakt en denk aan hoe dit vreemde fenomeen in elkaar zit. Ik heb toch geld betaald om dieren te mogen zien? Vissen zijn dieren, ergo: ik moet niet zeiken. En ja, die eerste vis die ik zag, was ook prachtig. En de tweede ook. God wat zwom die mooi. Vis nummer drie vond ik al best veel lijken op vis nummer één, bij vis nummer vijf werd ik meer geboeid door het kleurrijke koraal dan de vis zelf, en bij vis nummer zeven kon zelfs dat me niet meer schelen. 
Ik was verzadigd. Vistechnisch dan. 

Het was me die dag al eerder overkomen, besef ik als ik er verder over nadenk.

Vlak na binnenkomst in het park hadden we ons kirrend van vreugde op de kuifhoenderkoet gestort. Ach, wat een mooie kleuren, en wat beweegt hij leuk met zijn kop! Net alsof hij een of andere aandoening heeft, ha-ha. En de kooi ernaast, wat zit daarin? Wat een grappig diertje zeg, maak me gek Afrikaanse maraboe! En dan de witnekkraanvogel, wat een majestueus dier. Net de koning aller reigers. Uren zou ik er naar kunnen kijken, dacht ik. Uren!

Een halfuur later slenterden we langs de kooi van een of andere kip (de moeite om de namen te bekijken nam ik al niet meer) en haasten we ons langs een grote zwarte gier. Hij wilde ons vast dood hebben, om daarna smakelijk aan ons karkas te kunnen knagen. Nou, ik kon hem ook wel schieten, want die vogels was ik helemaal beu. 
Verzadigd. Vogeltechnisch, dan.

Ik merk dat het me stoort, die selectie die mijn brein voor me maakt. Mag ik nog even zelf bepalen wat ik interessant vind en wat niet, thank you very much? Ik kwam hier om vogels en vissen leuk te vinden, en een bepaalde tijd later denkt mijn eigengereide grijze massa: zo, dat was dat. Nu vind je er geen zak meer aan, doei doei.

Het stoort me, ook omdat mijn brein al net zo verzadigd raakt met dingen die belangrijker zijn dan gevogelte. Ik denk terug aan 20 augustus van vorig jaar. IS had een journalist onthoofd. Niet zomaar vermoord, nee: onthoofd. Vreselijk vond ik dat, zo Middeleeuws. Ik keek zelfs het filmpje van de onthoofding nog, omdat ik vond dat ik dat moest doen, als medejournalist. God wat duurde dat lang. Walgelijk. Barbaars. Ik was er oprecht van ondersteboven. 
Op 22 februari zag ik weer een filmpje, dit keer van Koerden die door IS als dieren in kooien gestopt waren en daarna zonder genade werden geëxecuteerd. 
Hun menselijkheid was uitgegomd, en dat allemaal om een statement te maken. Vreselijk… toch? Nou, mijn brein had zich alweer aangepast en dacht vooral: goh, niemand onthoofd. Fijn! Lichtpuntje is dat de verzadiging van een dubbelhoornige neushoornvogel een uur duurt en de gruweldaden van IS zeven maanden, maar toch.

Veel dingen ondergaan bij mij hetzelfde lot. Te veel, vind ik. Van acties bij Albert Heijn ('Spaart u de…' -‘Nee bedankt!’) tot mijn ouders ('Zie ik je volgende week weer?' -‘Ehm… we zien wel!’) tot sommige relaties ('Zal ik vanavond langskomen?' -‘Eh ja… ja oké.’). Mijn brein brengt een rangorde aan waar ik dat niet wil, en die je ook niet moet willen.

Ik zie het om me heen ook; al mijn vrienden hebben een ‘ach, we zien wel’-mentaliteit gecreëerd richting, bijvoorbeeld, IS. Waarom? Waarom geven we zo snel op? 
Soms nodigt me dat uit tot heroïsche conversaties in mijn hoofd. Is een belangrijk wapen in de strijd tegen IS dan niet de strijd tegen die verzadiging, denk ik dan. Dat we het in elk geval nog belangrijk blijven vinden met z’n allen? Is dat niet het minste dat we kunnen doen?

Ik zie de Nobelprijs wel verschijnen. 

Inmiddels zijn mijn vriendin en ik bijna door het Oceanium heen en weet ik dat mijn overpeinzingen bijna voorbij zijn. De matamata, de goudbrasem, de zeekreeft - we zijn er bijna - de gele anaconda, de grote barracuda - en ja hoor, daar zijn we. Trappetje af, glazen schuifdeur, buiten. 
Eindelijk. 
‘En nu?’, vraagt mijn vriendin, nog duidelijk enthousiast. 
Als het in godsnaam maar geen vogel is.

_

Rutger Snijder (1992) is een freelance journalist uit Tilburg. Na zijn opleiding tot journalist is hij begonnen aan de PABO.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

 Damien Hirst is verknipt

Damien Hirst is verknipt

Ruim 30.000 dollar betaalde het New Yorkse kunstcollectief MSCHF voor een werk van Damien Hirst: een zeefdruk met 88 gekleurde stippen in elf rijen van acht. Geen weggegooid geld, als je het werk vervolgens in stukjes doorverkoopt. Lees meer

Reflecties van een proefkonijn

Reflecties van een proefkonijn (deel 3)

'Er is veel dat de wetenschap tot nu toe voor mekaar heeft weten te boksen, maar nog geen remedie tegen sociaal ongemak. Hoeft ook niet. Gaat vanzelf weer over.' Lees meer

Filmtrialoog: Solaris

Solaris

'Solaris' uit 1972 blijkt de perfecte film om in thuisquarantaine te bekijken. Lees meer

Hard//talk: Uit de coronacrisis een nieuwe economie in

Vanuit de coronacrisis naar een nieuwe economie

Als we nu echt rechtvaardig en solidair te werk willen gaan, moeten we de behoeftes van zwaar getroffen groepen zoals daklozen en vluchtelingen centraal stellen. Lees meer

Beste Susan

Beste Susan

Susan Sontag uitte zich nooit publiekelijk over haar lesbische geaardheid. Is dat wel eerlijk, vraagt Fien Veldman zich af. Ben je de maatschappij iets verplicht? Is er opheldering nodig als je seksuele identiteit niet uit je uiterlijk op te maken valt? En hoe zou je je dan moeten presenteren?  Lees meer

 Schrödingers Dictator

Schrödingers Dictator

Kim Jong-Uns onzichtbaarheid is voer voor speculaties: hij zou zijn overleden tijdens een operatie, zoek zijn of gewond geraakt bij een raketlancering. Dood of levend, zolang Kim zich niet in het openbaar heeft vertoond, is het enige logische antwoord: hij is het allebei. Pirmin Rengers illustreerde de dictator in superpositie. Lees meer

 De anderhalvemetersamenleving botst

De anderhalvemetersamenleving botst

In Apeldoorn proberen dertig kermisexploitanten de 'Kermis nieuw stijl' uit. Gaat prima. Lees meer

Dagboek van een proefkonijn

Dagboek van een proefkonijn (deel 2)

Hoelang houden mensen het vol in een kliniek en bloeit er weleens liefde op tussen proefpersonen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

 Groetjes uit mijn woonkamer

Groetjes uit mijn woonkamer

Jente Hoogeveen was er snel uit: als zij niet naar de tropen kan, haalt ze de tropen net zo makkelijk haar woonkamer. Lees meer

Het begin van een rouwwoordenboek

Het begin van een rouwwoordenboek

Na de dood van haar moeder besefte Babet te Winkel dat ze haar gevoelens niet met bestaande woorden kon omschrijven. Dus sloeg ze zelf aan het schrijven van een nieuw 'rouwwoordenboek'. Lees meer

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Overwegingen van een proefkonijn (deel 1)

Wie zijn de mensen die zich als proefpersoon aanmelden en wat drijft hen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Sluit jezelf op in je huis, niet in je hoofd

Heeft de huidige coronapandemie zin? Of hoeven we die vraag überhaupt niet te stellen? Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan