Asset 14

Buit Pakhuis de Zwijger zijn stagiairs uit?

Op stageleed.tumblr.com verzamelt Esther Crabbendam, lid van FNV Jong, stagevacatures van bedrijven die volgens haar jonge stagiairs inzetten als verdoken werkkrachten. De eerste vacature die ze op de site zette was die van Pakhuis De Zwijger, een onafhankelijk platform gericht op stedelijke ontwikkeling. Een kleine twitterrel volgde, waarbij Pakhuis De Zwijger nogal publiekelijk te kijk werd gezet. Ik was zo een stagiair van Pakhuis De Zwijger. En als vermeend uitgebuit persoon vind ik dat ik hier op mag reageren.

"Je draait volledig mee in het team en je krijgt veel eigen verantwoordelijkheid. 9 tot 5 ken je niet. 32 uur. 6 maanden. Geen stagevergoeding." Zo leest in het kort de stagevacature van Pakhuis De Zwijger. Toegegeven, dit lijkt erg op gratis werken. Ook Lodewijk Asscher ziet dit, hij tweet als reactie: "Tekst is zonneklaar geen stage. Bij stage moet het gaan om leren en dit gaat over werken. Maar: wat telt is de inrichting van de stage zelf." Met die laatste nuance maakt Lodewijk Asscher een goed punt, het gaat om de manier hoe de stage is ingericht. Dat maakte voor mij het verschil tussen uitbuiting en een waardevolle leerervaring.


Je draagt inderdaad veel verantwoordelijkheid bij Pakhuis De Zwijger. En soms moet je ’s avonds aanwezig zijn ter begeleiding van het programma dat je hebt ontwikkeld. Pakhuis de Zwijger ziet je als een volwaardig lid van het team en behandelt je ook zo. Toch blijft het een stageplek: je draagt nooit de eindverantwoordelijkheid en programmamakers richten een ruimte in waar je op een veilige manier fouten kan maken. Tijdens het begeleiden van de avond zit je aan tafel met allerlei interessante gasten en houdt vooral de programmamaker een alert oog op het verloop van het programma. Je voert conceptueel werk uit, er is ruimte tot experiment en je vergaart stapsgewijs meer zelfstandigheid, met continue ondersteuning van de programmamaker. Je voelt hoe je groeit binnen een organisatie én als persoon. Waarom zou je dat niet willen bij je stage?

We willen echt niet meer terug naar veilige koffiestages. Moderne stages bieden conceptueel werk en verantwoordelijkheid aan, want uiteindelijk leer je daar het meest van. Ook geeft die lichte mate aan verantwoordelijkheid erkenning en maakt het korte metten met een vorm van hiërarchie op de werkvloer. Je hoort bij het team. Bij Pakhuis De Zwijger werd ik nooit aangekeken als het cliché van de incompetente stagiair. Een cliché waarvan ik pas later leerde dat het überhaupt bestond.

De extensieve tijdsduur heeft ook vele voordelen. Het professionaliseert mijn profiel, vergroot mijn kansen op de arbeidsmarkt en geeft me een diep inzicht in de publieke sector van Amsterdam.
Vorig jaar was ik nog een afgestudeerd filosoof uit Gent, met een beperkt cv met wat horeca-ervaring, die aan het begin stond om culturele studies te gaan studeren in Leuven. Maar wat ik echt wou was een kans om aansluiting te vinden in Amsterdam en om mijzelf een werkbaar profiel aan te meten. Die kans heeft Pakhuis De Zwijger mij gegeven, met als resultaat dat ik nu nog steeds in Amsterdam woon, vol zelfvertrouwen om een goede job te vinden. Hoe had ik dat ooit kunnen verkrijgen zonder zo’n stage?

Stages in Vlaanderen zijn nog steeds primitief. Ze bedragen 4 tot 8 weken en stagiairs krijgen vooral uitvoerende taken. De stage is louter een middel om een goed cijfer te behalen. Laten we daar vooral niet opnieuw naartoe willen gaan. Daarnaast is het zo dat door een ongunstige restrictie op arbeidstijd en een grotere studielast Vlaamse studenten ook amper kunnen werken door het jaar heen. Zonder de kans van Pakhuis De Zwijger om mij een professioneel profiel aan te meten had ik nooit gestaan waar ik nu sta. Het heeft me capaciteiten gegeven die ik op een relevante en waardevolle manier kan inzetten in de sector waar ik in wil groeien. Maar bovenal heeft het me een ander mens gemaakt. En als dat uitbuiting is, dan graag.

Foto via Flickr

Mail

Dylan Meert is een filosoof uit Gent en programmamaker bij Pakhuis De Zwijger. Hij houdt van 's nachts wandelen in Amsterdam, Griekse yoghurt en Bialetti-koffie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer