Foto: privé-collectie Ava Mees List In haar nieuwe columnreeks schrijft Mees vanuit een plek die haar dierbaar is." /> Foto: privé-collectie Ava Mees List In haar nieuwe columnreeks schrijft Mees vanuit een plek die haar dierbaar is." />
Asset 14

Prins Hendrikkade

Mijn eerste huis in Amsterdam was op de Prins Hendrikkade, wat vroeger de Buitenkant heette. Nummer 124 om precies te zijn, pal tegenover het drijvende Chinese restaurant en naast Café Pollux. We verhuisden vanuit de Nieuwe Wereld in de winter van 1985/1986 en woonden in het achterhuis. Om naar de wc te gaan moest je de gang op. Daar was het koud, en op het toilet stond het raampje altijd open. Als ik me verveelde kroop ik naar de buren, goede vrienden van mijn ouders. Hun houten tafel zat vol gaten, waar ooit vertakkingen waren van de boomstam. Ik kon er uren op zitten, pielend met theelepeltjes. Op de vloer hadden ze ouderwetse tegels. Sommigen waren wat afgebrokkeld, en het schijnt dat ik er in de loop van de jaren nog een paar heb los gestampt (ik wilde dolgraag flamencodanseres worden, en dat heeft men geweten). Dan maakte de vrouw des huizes koffie voor zichzelf. Geconcentreerd klopte ze de melk, zodat deze niet overkookte, in een emaillen steelpannetje. Op de plank naast het fornuis stonden speelgoedjes, waar ik soms mee mocht spelen.

Mijn moeder deed haar boodschappen op de Binnen Bantammerstraat, bij de groenteboer, en op de Geldersekade, bij de Chinees. Ze vertelde me dat het nogal wat was, met de kleine in de wagen langs alle junks, maar mij scheen het niet op te vallen. Even verderop, op de Kromboomsloot, stond haar eerste huis in Amsterdam. Gekraakt, in de jaren zeventig.

Foto: privé-collectie Ava Mees List

In 1989, toen mijn ouders uit elkaar gingen, verhuisde ik weer tijdelijk terug naar de Prins Hendrikkade, samen met mijn vader, nummer 132. Pal naast het oude huis van Michiel de Ruijter, op nummer 131. Daar, wederom in een achterhuis, maakten we elke dag een krant. Voor het slapen gaan beschreven we in korte artikelen onze kijk op het alledaagse leven, met standaard als laatste woord ‘poep’. Ik denk dat ik dat het allergrappigste op de hele wereld vond. Dan, als ik was uitgelachen, werd ik ingestopt, en zette hij rustige muziek op. Joao Gilberto, of Indonesische krontjong.

Inmiddels ben ik teruggekeerd naar de Prins Hendrikkade. Niet als bewoner, maar als werknemer. In het oude Popinstituut bevindt zich het blad waar ik werk, op nummer 142. Tijdens de lunch verhuizen we naar boven. In de Fantasio, waar Jim Morrison nog eens een concert gaf, smeren wij onze kleffe bolletjes filet americain en bespreken we niemendalletjes. Dan stappen we naar buiten voor een sigaret, en kijken we uit over de ontwikkelingen van de stad. Van het Centraal Station op het daarvoor aangelegde eiland, naar het Nemo, en de nieuwe bibliotheek. Van het conservatorium naar het Scheepvaartmuseum, met er naast het nagebouwde VOC-schip. Zo veel van de Amsterdamse geschiedenis heeft zich hier afgespeeld, waaronder die van mij.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik in de trein naar Brussel. Het was tijd om paar dagen de stad uit te gaan, en in de Europese hoofdstad Tigra’s te roken in donkere brasserieën vol vergane glorie, ondertussen de krant lezend of kijkend naar de krullende vormen van de Art Nouveau in het glas in lood. Althans, zo stel ik het me graag voor, want ik ben nimmer in deze stad geweest. Het enige wat ik mij heb laten vertellen is dat men niet graag Nederlands spreekt en dat oude sjieke dametjes er graag taartjes eten in dure hotels, poedel op schoot. Ik kan niet wachten.

Maar, hoe fijn het ook is om de stad uit te gaan, elke keer weer geniet ik intens van dat moment. Terugkeren met de trein, en naar buiten lopen vanuit Centraal. Voor je het verschrikkelijke Rokin en onder je neus een bouwput, maar links en rechts de prachtige gebouwen. Het water, de zeilboten. De Schreierstoren, de Sint Nicolaaskerk, het Schippersgebouw. Dan stap ik op de fiets, en begeef ik mij via de Prins Hendrikkade naar huis. Langs de Pollux, langs de Fantasio. Langs de Montelbaanstoren, waar mijn tandarts zit, en langs de Kluis, waar men kan lasergamen of dansen op Braziliaanse samba. Langs de Oostelijke eilanden, waar mijn moeder woont en ik opgroeide. Langs het Tropenmuseum, het oude koloniale instituut. Door het Oosterpark, langs de Titaantjes van Nescio. Naar huis, mijn mooie huis, in Amsterdam.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel