Foto: privé-collectie Ava Mees List In haar nieuwe columnreeks schrijft Mees vanuit een plek die haar dierbaar is." /> Foto: privé-collectie Ava Mees List In haar nieuwe columnreeks schrijft Mees vanuit een plek die haar dierbaar is." />
Asset 14

Prins Hendrikkade

Mijn eerste huis in Amsterdam was op de Prins Hendrikkade, wat vroeger de Buitenkant heette. Nummer 124 om precies te zijn, pal tegenover het drijvende Chinese restaurant en naast Café Pollux. We verhuisden vanuit de Nieuwe Wereld in de winter van 1985/1986 en woonden in het achterhuis. Om naar de wc te gaan moest je de gang op. Daar was het koud, en op het toilet stond het raampje altijd open. Als ik me verveelde kroop ik naar de buren, goede vrienden van mijn ouders. Hun houten tafel zat vol gaten, waar ooit vertakkingen waren van de boomstam. Ik kon er uren op zitten, pielend met theelepeltjes. Op de vloer hadden ze ouderwetse tegels. Sommigen waren wat afgebrokkeld, en het schijnt dat ik er in de loop van de jaren nog een paar heb los gestampt (ik wilde dolgraag flamencodanseres worden, en dat heeft men geweten). Dan maakte de vrouw des huizes koffie voor zichzelf. Geconcentreerd klopte ze de melk, zodat deze niet overkookte, in een emaillen steelpannetje. Op de plank naast het fornuis stonden speelgoedjes, waar ik soms mee mocht spelen.

Mijn moeder deed haar boodschappen op de Binnen Bantammerstraat, bij de groenteboer, en op de Geldersekade, bij de Chinees. Ze vertelde me dat het nogal wat was, met de kleine in de wagen langs alle junks, maar mij scheen het niet op te vallen. Even verderop, op de Kromboomsloot, stond haar eerste huis in Amsterdam. Gekraakt, in de jaren zeventig.

Foto: privé-collectie Ava Mees List

In 1989, toen mijn ouders uit elkaar gingen, verhuisde ik weer tijdelijk terug naar de Prins Hendrikkade, samen met mijn vader, nummer 132. Pal naast het oude huis van Michiel de Ruijter, op nummer 131. Daar, wederom in een achterhuis, maakten we elke dag een krant. Voor het slapen gaan beschreven we in korte artikelen onze kijk op het alledaagse leven, met standaard als laatste woord ‘poep’. Ik denk dat ik dat het allergrappigste op de hele wereld vond. Dan, als ik was uitgelachen, werd ik ingestopt, en zette hij rustige muziek op. Joao Gilberto, of Indonesische krontjong.

Inmiddels ben ik teruggekeerd naar de Prins Hendrikkade. Niet als bewoner, maar als werknemer. In het oude Popinstituut bevindt zich het blad waar ik werk, op nummer 142. Tijdens de lunch verhuizen we naar boven. In de Fantasio, waar Jim Morrison nog eens een concert gaf, smeren wij onze kleffe bolletjes filet americain en bespreken we niemendalletjes. Dan stappen we naar buiten voor een sigaret, en kijken we uit over de ontwikkelingen van de stad. Van het Centraal Station op het daarvoor aangelegde eiland, naar het Nemo, en de nieuwe bibliotheek. Van het conservatorium naar het Scheepvaartmuseum, met er naast het nagebouwde VOC-schip. Zo veel van de Amsterdamse geschiedenis heeft zich hier afgespeeld, waaronder die van mij.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik in de trein naar Brussel. Het was tijd om paar dagen de stad uit te gaan, en in de Europese hoofdstad Tigra’s te roken in donkere brasserieën vol vergane glorie, ondertussen de krant lezend of kijkend naar de krullende vormen van de Art Nouveau in het glas in lood. Althans, zo stel ik het me graag voor, want ik ben nimmer in deze stad geweest. Het enige wat ik mij heb laten vertellen is dat men niet graag Nederlands spreekt en dat oude sjieke dametjes er graag taartjes eten in dure hotels, poedel op schoot. Ik kan niet wachten.

Maar, hoe fijn het ook is om de stad uit te gaan, elke keer weer geniet ik intens van dat moment. Terugkeren met de trein, en naar buiten lopen vanuit Centraal. Voor je het verschrikkelijke Rokin en onder je neus een bouwput, maar links en rechts de prachtige gebouwen. Het water, de zeilboten. De Schreierstoren, de Sint Nicolaaskerk, het Schippersgebouw. Dan stap ik op de fiets, en begeef ik mij via de Prins Hendrikkade naar huis. Langs de Pollux, langs de Fantasio. Langs de Montelbaanstoren, waar mijn tandarts zit, en langs de Kluis, waar men kan lasergamen of dansen op Braziliaanse samba. Langs de Oostelijke eilanden, waar mijn moeder woont en ik opgroeide. Langs het Tropenmuseum, het oude koloniale instituut. Door het Oosterpark, langs de Titaantjes van Nescio. Naar huis, mijn mooie huis, in Amsterdam.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer