Asset 14

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is.

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers.

Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet kon uitspreken. Zijn hand vol opstaande aders wilde naar de hare reiken, haar tegenhouden, niet weg laten gaan, maar hij bewoog niet.

*

Maria torende boven hem uit en hij leek kleiner te worden, zijn ogen als een niet-begrijpend konijn in een kooi, zijn snorharen trillend. Ze greep hem onder zijn oksels en zette hem op zijn voeten, waarna ze hem ondersteunde en naar binnen leidde. Daar zette ze hem op zijn rode leren stoel, met uitzicht op het raam aan de overkant van de kamer. Zo keek hij naar de berg waar hij zo van hield dat hij er goddomme nooit weg van had willen verhuizen, ook niet voor haar.

Maria’s zucht ging diep door haar borstkas, haar buik, haar benen. Het liet haar leger achter dan eerst – onrust manifesteerde zich in haar handen en een kriebel drong zich op in haar ingewanden. Hij was het weer aan het proberen. Nee, ook als hij dacht haar niet nodig te hebben zou zij laten zien dat ze haar belofte aan hem na zou komen. Zij zou voor hem zorgen, ook al kon hij haar niets meer teruggeven. Ze trok nog een blouse recht aan een hangertje, liep met zelfverzekerde stappen op hem af.

*

Hij had Ludya’s nummer uit zijn hoofd geleerd. In gedachten voelden zijn vingers de toetsen van de telefoon in de woonkamer, maar ze tikten op zijn been, klaar om hun dochter een laatste keer om hulp te vragen. De getallen draaiden al dagen door zijn hoofd, ze omcirkelden Maria. Zijn handen zochten grip aan de muur. Met een enorme inspanning kwamen zijn billen van de bank. Even. Een pijnscheut door zijn kuiten, zijn handen glipten los. Hij landde terug op het bankje, voelde de kracht van de klap door al zijn wervels. Als rollende stenen die landden in zijn nek.

‘Je vader is mijn verantwoordelijkheid, Lud. Jij hebt je werk, je studie – het is belangrijk dat je je daarop richt.’ Maria’s woorden schoten scherp door hem heen en lieten hem stil achter, geen onderdeel van het gesprek. Ludya fluisterde in zijn oor toen ze wegging: ‘Als je wilt, maak ik je kamer klaar. We hebben uitzicht over de rivier.’

Ik zoek geen manier om van je af te komen, Petr. Maria’s stem echode door zijn hoofd.

Uren zat hij buiten op het bankje, terwijl hij opkeek naar de bergen. Zijn gedachten gleden over de toppen, over hoe hij Maria had beloofd dat ze later op huwelijksreis zouden gaan, wanneer er geld was, wanneer er tijd was. Hoe haar ogen glommen en haar naar de verte leken te verplaatsen, alsof ze er al was. Ze wachtte op hem.

Ze klaagde nooit. Misschien was dat wel het ergste. Hij wist dat hij haar beperkte, haar tegenhield om te doen wat ze wilde, maar ze weigerde hem hier slecht over te laten voelen. Elke keer als hij erover begon, kapte zij het gesprek af. Na een tijdje stopte hij met praten, maar hij stopte niet met denken. Hij zocht naar een manier om van zichzelf af te komen, om haar los te knippen en het leven te geven wat hij haar gunde, wat ze verdiend had, driedubbel.

*

Met extra kracht sloeg Maria de sokken uit tegen haar dijbeen. De huid voelde beurs, maar ze ging door. Waarom kon hij niet gewoon om hulp vragen? Ze weigerde naar hem te kijken als hij het stug bleef proberen, zonder haar te vragen of ze wilde helpen. Terwijl ze een grijze sok met een knijper aan het rek hing, ging er een lichtblauwe vlinder op haar hand zitten. Ze stopte met bewegen en keek. De vlinder wreef zijn vleugels langs elkaar, op zijn gemak op Maria’s hand. ‘Waar ben je allemaal al geweest, vlindertje?’ Maria fluisterde naar haar hand. Er stond geen wind, maar de haren op haar arm gingen rechtop staan. De vlinder verschoof even van plaats en vloog toen weg. Ze volgde het gefladder over het veld zolang mogelijk, stelde zich voor hoe de vlucht zich voortzette over de bomen, steeds hoger de berg op. Maria bleef naar boven kijken, haar hand nog op de natte sok.

Twintig jaar geleden waren ze nog naar de top geklommen. Kleine, slingerende paadjes, soms slecht begaanbaar door lentelawines. Ze klauterden over omgevallen bomen en bij het laatste stuk zekerden ze zich elke stap. Het was de hoogste plek waar ze ooit geweest was, ze woonden er al jaren vlak naast. Petrov had altijd beloofd de bergtoppen van zijn jeugd aan haar te laten zien. In plaats daarvan kwamen er kinderen, crisis, winter. De jaren echoden. Bij Petrov telden ze harder dan bij haar. Vroeger leek tijd veel minder uit te maken dan nu. Nu zat hij stil en bewoog zij. Zijn haar was wit en dat van haar nog zwart, zoals het zijne was geweest.

*

Petr, dit is jouw thuis. Hij moest naar de telefoon komen, Ludya bereiken. Ja zeggen. Hij mocht hoe dan ook niet vallen. Hij zette zijn handen naast zich neer en zette zich af. Hij dreigde door zijn pijnlijke polsen heen te zakken. Hij kwam niet omhoog.

Hij dacht dat met de jaren bewegingen voorzichtiger en bedachtzamer zouden worden. Hoe Maria nu zijn natte pantalon uitschudde toonde meer daadkracht dan ooit. Routineus en in stilte. De broek was van dezelfde maker als de broek die hij droeg toen hij haar vroeg of ze hem wilde trouwen. Haar bewegingen waren zeker, maar zacht geweest. Ze zei: ‘Ja Petrov, ja,’ terwijl ze zijn uitgestoken hand met haar beide handen vastgreep. Nu schreeuwden haar handen naar de was, terwijl ze niets zei, hem niet zag.

Hij probeerde een glimp op te vangen van waar ze naar keek, maar ze stond half van hem weggedraaid, te ver weg om haar ogen te kunnen zien. Zelfs de laatste jaren zag hij wanneer hij haar aankeek de diepblauwe ogen die ooit fel afstaken bij het wit van haar lange jurk. Ze doorboorden de sluier die haar gezicht bedekte met een stralende levendigheid. Dat was de echte Maria, op volle kracht, gevoed door wat haar nieuwe leven haar beloofde.

Het gras was al lang niet meer gemaaid en verschillende veldbloemen brachten kleur aan in het tafereel. Ooit plukte hij de bloemen voor hij ging maaien en maakte er een enorm boeket van voor Maria, zo groot dat de bloemen haar glimlach aan de andere kant van de bos verborgen. Nu stond ze middenin het veld, driftig in de weer met de was. Met strenge, krachtige bewegingen sloeg ze de broeken en hemden een voor een uit, voordat ze ze met knijpers aan het rek hing. Zonder om te kijken.

*

Een glinstering speelde om haar lippen toen ze dacht aan de eerste keer dat ze hem zag. Hij knipte kaartjes in de bus, en zijn pet was scheefgezakt van de inspanning. Toen zij aan de beurt was had ze, voordat ze het doorhad, de pet recht geschoven. Ze hadden geen woord gewisseld, maar vanaf die dag nam ze vaker de bus, en keek ze of ze in het silhouet van de conducteur zijn wilde haren onder het petje uit zag komen voordat ze instapte.

Nu wist ze op elk moment van de dag waar hij was. Waar ze hem achterliet, daar bleef hij.

*

Het lukte niet om los te komen van de zandkleurige muur. Alle kracht vloeide weg uit zijn ledematen en ademde diep van de inspanning. Het grasveld voor hem strekte zich zo’n honderd meter uit tot aan de bosrand, waar de grond meteen steil omhoogliep. Het huis lag in een kleine kom, omhuld door groen.

Petrov zette zijn handen op het stenen bankje en spande zijn beenspieren aan. Er gebeurde niets.

 

Beeld: Mont Sainte-Victoire en Château Noir door Paul Cézanne (ca. 1905)

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer