Asset 14

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Er zijn films die niet uit zijn op spanning, maar verborgen herinneringen en gesprekken ontsluiten door het leven zelf te verbeelden. Dagen nadien blijven de beelden nazinderen alsof ze een deel van je eigen leven zijn geworden. Perfect Days is zo'n film.

De laatste maanden ben ik sceptisch tegenover alles, het werd een soort basishouding die grenst aan cynisme. Zo zat ik in de cinemazaal toen de eerste beelden van Perfect Days op het doek verschenen. Wordt dit een voorspelbaar plot van een poetshulp, vroeg ik me af, die toch gelukkig is met zijn simpel leven ondanks de eentonige dagen, weken en jaren? Hoe verrassend: hij gaat nooit op reis en is toch gelukkig!

Naarmate de routine van zijn leven ontvouwt, verraden subtiele ontmoetingen in de film meer diepgang en tegenstellingen in het ogenschijnlijk eentonige en gelukkige leven van Hirayama. Meer en meer lijkt zijn vastgeroeste routine een manier om zijn verleden en onderhuidse verlangens te vergeten. Hij ontvlucht iets, dacht ik simpelweg. Maar er is meer. De beelden werpen vragen bij me op over het belang van ritme.

Sinds mijn dagen overvloeien van regelmaat (ja, ik begon een 9 to 5), daalde een rust over me heen die andere zorgen uitdoofde. Voordien voelde ik me vaak leeg, zoekend, overrompeld. Zoals Hirayamas stemming beweegt nu ook die van mij mee op de regelmatige cadans van mijn leven.

Ritme is onzichtbaar

Wakker worden van de buur die op straat veegt / mijn wekker, opstaan, matras oprollen / opmaken, bonsais / gezicht met water besprenkelen, tanden poetsen, horloge / gsm, klein geld, sleutels, camionette / trein, koffie, wc / pc.

Eén twee drie vier. Eén twee drie vier.

Als het ritme van een gedicht of muziekwerk die de afzonderlijke delen aaneenrijgt, zo verbindt mijn dagelijkse ritme de losse handelingen aan elkaar.

Ritme is onzichtbaar. Het is als een poppenspeler, helemaal in het zwart gekleed, die de marionet van het poppentheater achter de schermen ondersteunt, zo vergelijkt Yusuke Miyake ritme in zijn gedicht Als donkere energie. De marionet danst en beweegt door de (onzichtbare) hand van de poppenspeler, zoals de woorden dansen en bewegen door het ritme in een gedicht. Eigenlijk is het een relatie die de afzonderlijke woorden in een gedicht, de noten in een muziekwerk, de uren in mijn dagen, met elkaar verbindt.

Ritme reikt echter verder dan maatschappelijke structuren die je leven als gips in een mal gieten. Geruislozer zijn de zon, de maan, de kanteling van de aarde en de wisseling van seizoenen, de donkere materie in het heelal die als stille onderstromen onze levens bewegen. Pas wanneer de betekenis daarvan ooit volledig tot mij doordringt, zal mijn cynisme verbleken als duisternis bij de ochtendzon.

Ontwakende schoonheid
Toen we sushi aten na afloop van Perfect Days deelde ik mijn gedachten met Ahmed, die me wees op het ritme van de film. 'Het gaat traag, maar tegelijk snel en er gebeurt veel.' Hij beschreef ook de eenzaamheid van Hirayama en de momenten van schoonheid waardoor hij zich verbonden voelde met de bomen in het park of de opkomende zon.

'Ik voelde me verwant met zijn eenzaamheid. Maar het drijft je naar vluchtwegen, zoals Hirayama die op het einde naar de alcohol en sigaretten grijpt,' vertelde Ahmed terwijl hij van zijn cola Ritchie nipte. Alcohol neemt dan de plaats in van een slechte vriend. Iemand die er altijd voor je is en je pijn doet vergeten, maar je langzaamaan nog meer de afgrond induwt. Hoe dieper je verlangen naar geborgenheid, hoe slinkser de technieken om jezelf te saboteren.

Perfect Days en Hirayamas mijmeringen in het park ontsloten ook herinneringen bij Ahmed aan een zorgeloze tijd, in verbondenheid met de omgeving rondom hem. ‘Toen ik hoog in de bergen woonde, legde ik mij op een rots onder een boom en luisterde ik naar de geluiden rondom mij,' zuchtte hij, 'de ritselende bladeren en verfrissende windvlaag gaven me een vredig gevoel.'

Door iets simpel, de schemering van de zon door hoge boomkruinen, word je herinnerd aan wat echt belangrijk is

Zijn blik tuurde naar een punt in de verte alsof daar de achtjarige Ahmed verscheen. 'Ik mis het erg, hier in de stad. Ik mis wakker worden door de zonsopgang in mijn kamer aan de rotswand.'

'Soms welt verdriet plotseling op wanneer je stilstaat bij wat voor leven je leidt,' vervolgde hij, 'maar door iets simpel, de schemering van de zon door hoge boomkruinen, word je herinnerd aan wat echt belangrijk is. Dan denk je: waar draait het leven nu echt om? Zoals Hirayama die op het einde weent, maar overmand wordt door geluk wanneer de zon aan de horizon verschijnt.'

Dagen daarna zinderden de beelden van Perfect Days en ons gesprek na. Ik vroeg me af wat Ahmed bedoelde met herinnerd worden ‘aan wat echt belangrijk is’. Volgens mij verwees hij naar een herinnering van buitenaf wanneer het gevoel van ‘het zelf’ als centrum van de wereld verdwijnt. De onderlinge afhankelijkheid met anderen en ‘het Andere’ licht op. De verbondenheid met het ritme van de stille onderstromen. Je eigen leven en eenzaamheid vervagen erbij als golven in water.

De avond valt en de schemering tussen dag en nacht, opgang en ondergang, belofte en rust, ontroert me. Ik wil erin verwijlen nog voor de nacht haar donkere gordijn over de stad trekt. Ik zie de contouren van appartementen en kerken, eenzame figuren en bomen. In de dagen na Perfect Days voel ik me verbonden met Ahmed en het ritme buiten mijn eigen kleine leven en cynisme om.

Mail

Daria Rizvic schrijft essays en kortverhalen. Ze zoekt naar het sacrale in een profane wereld. Zelf schippert ze tussen beide, al naargelang de mensen en dingen die ze ontmoet. Ze heeft een voorliefde voor filosofie, geschiedenis en muziek. In schrijven en literatuur voelt ze zich thuis.

Sterre Kranenburg (zij/haar) creëert graag de perfecte omstandigheden om in gesprek te gaan over de dingen waar we normaal gesproken pas na vijf wijn over praten. Ze verhoudt zich op een open en eerlijke manier tegenover onderwerpen waar stigma’s of taboes op rusten. Binnen deze thematiek is zij steeds weer op zoek naar manieren om haarzelf bloot te geven en voorbij schaamte te bewegen. Ze schenkt de wijn, dus laten we het gesprek beginnen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer