Asset 14

Pardon meneer, waar is de dichtstbijzijnde huilkamer?

Pardon meneer, waar is de dichtstbijzijnde huilkamer?

In een recent interview over zijn boek Ontvadering, oppert emeritus hoogleraar en schrijver Frank Koerselman dat mannen – en dan vooral vaders – flink moeten zijn, niet moet zeuren, niet klagen, vooral niet huilen. Blijkbaar heerst er een nijpend gebrek aan competente, rijpe vaders in een gefeminiseerde wereld die gedomineerd wordt door ontluisterend weke fenomenen als inclusiviteit en egalitarisme. Het is niet voor het eerst dat hij dat geluid laat horen. In een eerder interview met De Groene Amsterdammer deed Koerselman ook al zijn beklag over het ‘antimasculiene’ klimaat, dat mannen in bittere verongelijktheid of politiek correcte vrouwelijkheid zou jagen. Hun bestaansrecht ‘is onder vuur komen te liggen’, aldus Koerselman.

Hernieuwd vaderlijk gezag binnen een traditionele gezinsstructuur moet volgens Koerselman uitkomst bieden aan een wereld die overspoeld wordt door de tranen van gamende en wenende vaders. Een knoestige boom, dor en traanloos, doemt op voor mijn geestesoog. De droge vruchten aan haar takken zijn de afkeurende, doorgroefde koppen van rijpe vaders die me zullen redden van mijn stuurloze bestaan door me 'mild te bekritiseren'. Een overrijpe vaderkop stort afstandelijk ter aarde, rolt naar mijn voeten.

Verdoemd door vadertranen(?)
Ter illustratie van goed (groot)vaderschap voert Koerselman in NRC een huiveringwekkend staaltje Franse opvoedkunst ten tonele. De emeritus hoogleraar zit met zijn vrouw op een bankje in een park in Parijs, beschouwt een angstaanjagend tafereel van spelende kinderen die elkaar schoppen en slaan en prijst een opa die de vraag om troost van zijn gepeste kleinkind beantwoordt door het kind met zijn gezicht naar de pestkop toe te draaien: “défends toi!” luidt grootvaders pedagogische strijdkreet.

De dood van een kind zou het enige scenario zijn waarin een vrouw mannentranen mag zien

Ik ben waarschijnlijk niet de juiste persoon om de politieke implicaties van de lofzang van Koerselman op een verloren vaderlijke autoriteit te ontwarren. Mijn vingers zijn week, zo zacht, en mijn ogen vaak vol tranen. Ik wierp en werp me constant in de warme schoot van mijn moeder. Mijn opa duwde me nooit in de richting van pestkoppen om te kijken wat er zou gebeuren. Hij was te druk bezig met aardappelen schillen en fantastische verhalen vertellen over hoe hij zijn duim verloor om mij voor politiek correcte stuurloosheid en ander watjesgedrag te behoeden. Ik geloof zelfs dat ik mijn vader eens zag huilen. Door deze ervaringen gedoemd tot een eeuwig rondtollen in de primaire narcistische fase, schrijf ik nu iets over mannen- en vadertranen.

In de hoekjes van het internet waar mannenrechtenactivisten hun gal spuwen, tieren overpeinzingen over huilende mannen zoals die van Frank Koerselman welig. De consensus daar is dat mannen niet moeten huilen, zeker niet in bijzijn van hun ‘bro’s’ en al helemaal niet op plekken waar een vrouw hun schaamte kan zien. Het devies ‘huil nooit in bijzijn van een vrouw’, wordt soms behulpzaam genuanceerd met de bijdrage dat de dood van een kind het enige scenario is waarin een vrouw een mannentranen mag zien. Giftig, natuurlijk. Volgens Koerselman hebben we juist wijze, rijpe vaders nodig om te ageren tegen toxic masculinity. Wat moeten we met #maletears? Hoe kunnen we vaders laten rijpen?

Huilkamers: de nieuwe biechthokjes
Laten we eens in oplossingen denken! In The Crying Book beschrijft dichteres Heather Christle zogenaamde ‘crying rooms’: geluidsdichte ruimtes waarin ouders met huilende kinderen zich even kunnen verschansen om een film of mis niet te verstoren. Deze vindt men vooral in katholieke kerkgebouwen. Ze kunnen daar dubbeldienst doen als ruimte om in te biechten. Christle beschrijft het verhaal van een man die haar vertelde dat hij tijdens zijn eerste biecht zijn hart luchtte op overvloedige en intense wijze. De priester antwoordt hem kil en kort: ‘Keer je tot Christus.’ De man rent wenend weg uit de crying room.

De angst voor de tranen zal ervoor zorgen dat het kind zich onderwerpt aan het vaderlijke gezag

Misschien is zo’n kamer een uitkomst voor weke vaders. Volgens Wikipedia dient zo’n kamer voor wanneer een kind ‘out of control, disruptive enough to distract people’ is. En daar zit de crux. Dit is precies waarom we een vader, zij het een politieke vaderfiguur, een symbolische Vader of slechts de man die je moeder heeft bezwangerd, niet zouden moeten zien huilen: het leidt af!

Schrijver Julio Cortázar – een andere aanrader uit het boek van Christle – oppert enkele aanwijzingen in “Instructions on How to Cry”. Print deze uit en plak ze in de kamer. Plaats nu de (symbolische) vader in de crying room. Hij leest aldaar:

    ‘In order to cry, steer the imagination toward yourself, and if this proves impossible owing to having contacted the habit of believing in the interior world, think of a duck covered with ants or of those gulfs in the Strait of Magellan into which no one sails ever.’

Haal de nu droge, flinke vader uit de crying room. Hij is opgelucht, kan het kind ‘uitdagen’ en ‘confronteren met de realiteit’. Het kind heeft de vader niet zien huilen. Reserveer een enkele vaderlijke huilbui om het kind een goede psychologische oplawaai te geven, maar laat de rest van de tranen geruisloos biggelen in het isolement van de huilkamer.

De angst inboezemende zeldzaamheid van de tranen – als het zien van een Yeti of een wit wief – zal ervoor zorgen dat het kind zich onderwerpt aan het vaderlijke gezag. De uitzonderlijke huilbui die de status quo van wijze dorheid ondermijnt, zorgt dat het kind in het gareel blijft. Het wil niet het risico lopen dat het nog een traumatiserende huilbui uitlokt.

Mocht er nou geen huilkamer in de buurt zijn, dan volstaat het om een zak over het hoofd van de vader te trekken en het kind af te leiden met een korte, maar luide voordracht uit 12 regels voor het leven van Jordan Peterson.

Beeld: Leif Rogers via Flickr.


Mail

Rijk Kistemaker (1991) kijkt film, schrijft, denkt veel na over het internet en leest vaak allerlei boeken door elkaar. Hij studeerde kunstgeschiedenis en cultural analysis en houdt van memes en de recente restauratie van Het Lam Gods.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer