Asset 14

Geen pleidooi voor de psychose

Sociale conventies doorbreken en voorbij de horizon van het normale kunnen zien: op papier laat een psychose zich makkelijk romantiseren. Bijna liet Emy zich meeslepen door het enthousiasme van de antipsychiaters.

Eigenlijk wilde ik voor de paraweek een pleidooi houden voor de herwaardering van de psychose als iets wonderlijks.

Ik wilde Foucault erbij halen, met zijn klassieke Geschiedenis van de waanzin, en beweren dat we zo gewend zijn om in medische termen te denken over extreme gemoedstoestanden, als ‘geestesstoornissen’ of ‘geestesziekte’, dat we ons niet meer kunnen voorstellen dat je er ook anders over kunt denken.

De term ‘sociale constructie’ had ik laten vallen: wat ‘normaal’ is wordt bepaald binnen een sociale context en kan dus verschuiven. Kijk maar naar homoseksualiteit, dat stond tussen 1952 en 1974 nog als geestesstoornis in de psychologenbijbel DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). En kijk eens naar al die heiligen, profeten en sjamanen, met hun visioenen van goddelijke verschijningen. Dat zouden we nu auditieve en visuele hallucinaties noemen, en de heilige of profeet zou medicatie voorgeschreven krijgen in plaats van een bedevaartsoord.

De antipsychiaters van de zestiger en zeventiger jaren, mensen als David Cooper, Jan Foudraine en R.D. Laing, zagen de psychose als een reis waar je verrijkt uitkomt, een poging van het door een repressieve maatschappij verdrukte individu om zijn ware zelf te vinden. Zij zochten naar de zin in de waanzin, de betekenis in de ogenschijnlijke wartaal van schizofrenen. Zo interpreteerde Foudraine de uitspraak van zijn patiënt ‘Walter’ (pseudoniem), "Ik verdroomde in die wereld van vlugge kwieke bolletjes", als Walters moeilijkheden met het aangaan van ‘intermenselijke relaties’. Zulke vertaalarbeid noemden de antipsychiaters to schizophrenese. Het moet hen het gevoel hebben gegeven dat ze een nieuwe stam ontdekten die alleen zij begrepen.

Ook filosoof/ervaringsdeskundige Wouter Kusters, laat in zijn boek Pure Waanzin (2004)  zien ‘hoe normaal en verleidelijk het psychotische kan zijn en hoe vreemd het normale soms is’. Hij heeft het consequent over ‘de psychoot’, ‘psychoten’, en ‘gekken’ – geuzennamen die de hedendaagse medicaliserende benadering tegen moeten gaan. Kusters vindt dat de psychose er in de meeste egodocumenten te slecht vanaf komt: als iets onbegrijpelijks ‘óf als iets heel ergs’. Zijn eigen psychose benadert hij in de eerste plaats met verwondering, en ook wel met bewondering. Psychoten zijn vrijer dan de doorsnee mens, aldus Kusters: ‘Ze doen waar ze op het moment zelf zin in hebben, zonder daarbij met de gevolgen op lange termijn rekening te houden.’ Sociale conventies en langetermijnplanning, daar maakt de psychoot een lange neus naar. Bovendien verkeert de psychoot in langdurige extases waar niet-psychoten alleen maar van kunnen dromen.

Ten slotte had ik de poëtische taaluitingen en associatieve gedachtegangen van de psychoot aangehaald. Zoals deze gedachten van Kusters tijdens een psychotische episode:

Uit de bloem komt een bij tevoorschijn, bij de bij vliegt de wesp. De wesp staat voor de WASP. De White Anglo-Saxon Protestant. De bloem der natie van de Amerikanen. Nederlanders hebben andere bloemen, tulpen, tulips, two lips. Met hun dubbele lippen zijn Nederlanders hartstochtelijker dan de stekelige Amerikanen. [cursivering in origineel]

De duistere kant van de psychose

Vrije associaties, woordspelletjes – heel poëtisch allemaal, maar voor mij is het nu misselijkmakend

Maar hoe wonderlijk en bevrijdend een psychotisch wereldbeeld ook mag lijken, uiteindelijk kan ik niet achter een bewonderend pleidooi voor de psychose staan.

Ik word namelijk gestalkt door iemand met psychotische problemen. Hij heeft erotomane wanen: zonder dat daar aanleiding toe is, gelooft hij dat ik stiekem verliefd op hem ben. Hij heeft betrekkingswanen: alles wat ik ooit gezegd heb, alles wat ik ooit online heb gezet, de stalker ziet het als een verhulde liefdesverklaring, of op zijn minst als een poging tot communicatie van mijn kant. Hij weet zeker dat ik hem probeer aan te spreken, via mijn Facebook-profielfoto, via een gedicht dat ik jaren geleden schreef, via een audioverhaal. Het stadium van verliefde dwaas is de stalker ver voorbij. Een contactverbod probeerde hij te omzeilen door in plaats van mij mijn vriend te mailen, door een e-mailadres aan te maken met de naam van een fictief personage uit mijn audioverhaal, en daarna nog maar eens met de naam van een ander fictief personage. Duizenden mails heb ik ontvangen, plus een aantal keurig geadresseerde brieven op mijn werk.

Gestalkt worden is een claustrofobische ervaring. Het is alsof er steeds een stukje van je leefruimte wordt afgesneden, zodat je steeds minder ruimte overhoudt die van jezelf is, minder ruimte om te ademen. Het is ook een paranoïde ervaring. Iemand probeert in je hoofd te kruipen en daar alles omver te schoppen. Je voelt je bekeken. Je wordt ook bekeken, de stalker zorgt er wel voor dat hij je dat laat weten.

Als je zelf last hebt van een psychose, of dat nu is door de psychose in je eigen hoofd of in dat van een ander, zal je er niet snel een lofzang op zingen. Ik heb moeite om de psychotische taal van Wouter Kusters nog bijzonder te vinden, omdat het dezelfde taal is die de stalker spreekt. Vrije associaties, woordspelletjes, klanken losgezongen van hun afgesproken betekenis – heel poëtisch allemaal, maar voor mij is het nu misselijkmakend. Leuk voor je Wouter, denk ik, als hij de vrijheid beschrijft die hij ervoer doordat hij de sociale conventies doorbrak, de fatsoensnormen, de geldige regels, maar hoe was dat voor je omgeving? Sociale conventies, fatsoensnormen en regels zijn misschien beperkend, maar ze beschermen ons ook tegen de willekeur en agressiviteit van elkaars gedachtewereld.

 

Illustratie: Lisa-Marie van Barneveld

 

Als je aan de goede kant van de psychose zit, is het een stuk makkelijker om het te romantiseren. Als je, zoals Foudraine, ‘fascinerende’ patiënten behandelt, die nooit werkelijk een bedreiging voor je vormen en wiens taal je kunt ontcijferen. Of als je, zoals Kusters, uit je psychose bent gekomen en nu rustig over je buitengewone ervaringen kunt filosoferen. Kusters geeft zelf toe dat zijn psychose niet van het naarste soort was en dat het beeld dat hij schetst aan de rooskleurige kant is:

Ten slotte was mijn psychose eerder manisch en euforisch dan depressief en angstig, waardoor de schaduwzijden in mijn verhaal minder aan bod komen. Ik zal vooral de interessante positieve aspecten beschrijven, zonder daarmee te willen suggereren dat een psychose voor iedereen een pretje is.

De psychose is vooral interessant voor wie er een veilige afstand van heeft, maar ook midden in een euforische psychose is het niet moeilijk de zonnige kant te ervaren van deze geestestoestand, zoals Kusters in Pure Waanzin beschrijft. De anderen zijn gek, niet jij, zij zijn geremd en beperkt, zij zien niet wat jij kunt zien. Jij bent als enige uit de grot van Plato gebroken en kunt achter de verschijnselen kijken. Maar die euforie houdt geen stand.

Het is niet voor niets dat Kusters in de egodocumenten zo veel negatieve verhalen tegenkwam: het controleverlies, het niet stil kunnen zetten van je gedachten, het leven in een andere wereld dan de mensen om je heen – als je daar niet filosofisch mee om kunt gaan zoals Kusters dat kon, als je niet zijn interesse deelt in het sublieme, dan wordt het al snel beangstigend. ‘Je leeft in een fantasiewereld, en geen leuke fantasiewereld,’ zegt ervaringsdeskundige Caspar in een verhaal op de site van de NOS. Daan Muntjewerf schrijft in Tegen de tijdgeest. Terugzien op een psychose (2011): ‘[H]oeveel kanttekeningen ik ook kan plaatsen, ik ben boven alles blij dat ik in 2003 opgenomen ben tijdens mijn episode. (…) Als mijn gedrag en gevoel van paniek nog een paar dagen langer hadden geduurd, dan was ik er nu niet meer geweest, daar ben ik van overtuigd.’ Zelfmoord is onder psychotici niet zeldzaam. Zowel Laing als Foudraine hebben het over de eenzaamheid en de wanhoop van hun psychotische patiënten. Foudraines ‘Walter’ slikte uiteindelijk een groot stuk zeep door, waarschijnlijk in een poging zichzelf te reinigen. Hij stierf daarbij.

Een psychotische wereld

Van depressievelingen wordt wel gezegd dat ze realistischer denken dan optimistische ingestelde mensen. Wie niet depressief is, houdt zichzelf eigenlijk voortdurend voor de gek door níet te denken aan de zinloosheid van het bestaan en aan de onvermijdelijke vergankelijkheid van alles wat leeft en wat mooi is. Maar niemand wil depressief zijn, ook niet een beetje. Een beetje psychotisch lijken we daarentegen wel te willen zijn. We zijn gefascineerd door hallucinogene middelen, psychedelische muziek (The Doors), boeken (Alice in Wonderland) en films (Fear and Loathing in Las Vegas) zijn populair. We lezen de theorieën van de complotdenkers. We zijn jaloers op de waanzinnig verliefden.

De antipsychiaters bewonderden de psychose dan wel, de meesten wilden mensen er toch ook van genezen

Deze wereld is ook om een beetje psychotisch van te worden. Wie tegenwoordig denkt dat hij afgeluisterd wordt, is geen paranoïde schizofreen meer, maar goed geïnformeerd. Voor wie gelooft in aliens, in een links complot of dat de apocalyptische eindstrijd is aangebroken, is er een grotere stroming om bij aan te haken; bij Scientology, Wilders of IS. Je mag heel wat psychotische symptomen vertonen voordat een gedwongen opname volgt. Te veel, volgens Daan Muntjewerf: ‘Pas als de gezondheid, integriteit of veiligheid ernstig in gevaar is of er een risico dreigt voor het eigen of andermans leven, komt men in aanmerking voor een opname. En omdat het dus eerst ernstig uit de hand moet lopen, wordt de politie onderdeel van de route naar een inrichting. Terwijl veel eerder in dit proces symptomen zijn te signaleren die een opname rechtvaardigen.’

Wie echt diep in een psychose zit, zoals Daan, die staat alleen. Zijn visie op de wereld en de connecties die hij legt zijn te idiosyncratisch om door anderen gevolgd te worden. Zo’n gedachtewereld leidt onvermijdelijk vroeger of later tot problemen. De antipsychiaters bewonderden de psychose dan wel, de meesten wilden mensen er toch ook van genezen, weer terug laten keren in sociale verbanden. De psychotische staat werd ook door hen niet gezien als iets wat vol te houden is.

Kijkend naar de ervaringen van Daan, Caspar en ‘Walter’ lijkt me dat terecht. Wie per se een kleine psychotische ervaring wil kan drugs gebruiken. Een heftiger, langdurige psychose is niet iets om te idealiseren. Het wonderlijke weegt zelden op tegen het duistere. Ook Kusters’ Pure Waanzin eindigt met kanttekeningen, hij wil weliswaar meer acceptatie van ‘de waanzin’, maar het geromantiseerde beeld van de antipsychiaters gaat hem te ver.

Mijn idee om een romantiserend stuk te schrijven kwam voort uit de overdaad aan antipsychiatrische teksten die ik tot me had genomen. Hun enthousiasme voor de psychose is aanstekelijk, maar verraderlijk; een kleine waan. Ik moest persoonlijk geconfronteerd worden met de duistere kant van de psychose om me daaruit los te maken.

Even heb ik overwogen om ook dit stuk niet te schrijven. Heel even. Toen besloot ik mijn ademruimte weer op te eisen.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Telt iets als informatie als het voor de meeste mensen onleesbaar is? Alma Apt las de dichtbundel ‘Garments against Women’ van Anne Boyer. In die bundel legt zij een relatie tussen naaien en boekhouding: goede informatie hoeft net als een naaipatroon niet altijd transparant te zijn. Lees meer

Hard//talk: THIS IS MY PARK

THIS IS MY PARK

Kun je als vrouw wel stellen dat een park voor jou is? Marthe van Bronkhorst ziet in de billboards van Beyoncé meer verkooptruc dan feminisme. En stelt: het feminisme is er nog lang niet. Lees meer

Filmtrialoog: I am Greta

I am Greta

Documentairemaker Nathan Grossman portretteert Greta Thunberg tijdens haar missie om de ernst van klimaatverandering te laten doordringen bij politieke leiders. Lees meer

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Vrouwen in films reageren soms onverschrokken of ronduit agressief op het seksisme dan hun ten deel valt. Dat is spannend en zelfs bewonderenswaardig, al blijft geweld in het echte leven ongewenst. Toch kunnen we van deze films iets leren, aldus Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee. Lees meer

Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers